I CSK 818/23
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie o sprostowanie prasowe, uznając, że podniesione zagadnienie prawne nie spełnia wymogów istotnego zagadnienia prawnego, a naruszenie prawa nie jest oczywiste.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie o opublikowanie sprostowania, wniesioną przez Redaktora Naczelnego serwisu internetowego przeciwko Kancelarii Sejmu. Skarżący podniósł istotne zagadnienie prawne dotyczące podpisu pod sprostowaniem składanym przez pełnomocnika oraz oczywistą zasadność skargi. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując, że zagadnienie prawne nie spełnia wymogów formalnych, a kwestia podpisu była już wielokrotnie rozstrzygana, a także że naruszenie prawa nie było oczywiste.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Redaktora Naczelnego serwisu internetowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, dotyczącego powództwa Kancelarii Sejmu o opublikowanie sprostowania. Skarżący domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując na istotne zagadnienie prawne dotyczące wymogów formalnych podpisu pod sprostowaniem składanym przez pełnomocnika, zgodnie z Prawem prasowym. Podniósł również, że naruszenie prawa przez sąd niższej instancji jest oczywiste. Sąd Najwyższy odmówił jednak przyjęcia skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że powołane zagadnienie prawne nie spełnia wymogów stawianych istotnym zagadnieniom prawnym, gdyż kwestia podpisu przez pełnomocnika była już wielokrotnie rozstrzygana przez Sąd Najwyższy, który dopuszczał taką możliwość. Ponadto, Sąd Najwyższy stwierdził, że przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie została wykazana, gdyż skarżący nie przedstawił argumentów świadczących o widocznym na pierwszy rzut oka naruszeniu przepisów prawa. Sąd podkreślił, że te same argumenty nie mogą jednocześnie dowodzić złożoności problemu prawnego i jego oczywistości. W konsekwencji, skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania, a orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Podpisanie tekstu sprostowania przez należycie umocowanego przedstawiciela, w tym pełnomocnika, nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu zasadnego żądania jego opublikowania. Wymóg osobistego, własnoręcznego podpisania takiego oświadczenia wiedzy przez osobę zainteresowaną nie służy ochronie żadnych wartości i stwarza niepotrzebne bariery.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo (wyrok IV CSK 8/18, wyrok I CSK 416/18, uchwała III CZP 83/20) stwierdził, że możliwość składania wniosku o publikację sprostowania przez przedstawiciela lub pełnomocnika jest dopuszczalna i nie stanowi przeszkody w uwzględnieniu żądania. Podkreślono, że wymóg osobistego podpisu nie jest konieczny i stanowiłby niepotrzebną barierę.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
Kancelaria Sejmu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Kancelaria Sejmu | instytucja | powódka |
| Redaktor Naczelny serwisu [...] | inne | pozwany |
Przepisy (7)
Główne
Prawo prasowe art. 31a § ust. 4
Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe
Wymóg podpisania sprostowania przez osobę zainteresowaną nie musi być osobisty, dopuszczalny jest podpis pełnomocnika.
k.p.c. art. 398⁹ § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego.
k.p.c. art. 398⁹ § § 1 pkt 4
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku oczywistej zasadności.
Pomocnicze
Prawo prasowe art. 31a § ust. 1
Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe
k.p.c. art. 98
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do orzekania o kosztach postępowania.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych § § 10 ust. 4 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych § § 8 pkt 2
Argumenty
Skuteczne argumenty
Podniesione zagadnienie prawne nie spełnia wymogów istotnego zagadnienia prawnego. Kwestia dopuszczalności podpisu pełnomocnika pod sprostowaniem była już rozstrzygana przez Sąd Najwyższy. Naruszenie prawa przez sąd niższej instancji nie było oczywiste.
Odrzucone argumenty
Istnienie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego podpisu pod sprostowaniem. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej z powodu naruszenia przepisów prawa.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości. Istotne zagadnienie prawne należy zatem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy. Podpisanie tekstu sprostowania przez należycie umocowanego przedstawiciela, w tym pełnomocnika, nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu zasadnego żądania jego opublikowania, jako że wymóg osobistego, własnoręcznego podpisania takiego oświadczenia wiedzy przez osobę zainteresowaną, nie dość, że niejednokrotnie niewykonalny (...), nie służy ochronie żadnych wartości, a jedynie stwarza niepotrzebne bariery przy korzystaniu z instytucji sprostowania. Przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Ten sam problem nie może być bowiem jednocześnie tak złożony, że wymaga to interwencji Sądu Najwyższego i tak oczywisty, że z jego rozpoznaniem poradzi sobie sprawnie przeciętny prawnik.
Skład orzekający
Mariusz Załucki
sprawodawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu niespełnienia wymogów istotnego zagadnienia prawnego lub oczywistej zasadności. Potwierdzenie dopuszczalności podpisu pełnomocnika pod sprostowaniem prasowym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury kasacyjnej i interpretacji przepisów Prawa prasowego w kontekście skargi kasacyjnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej w postępowaniu kasacyjnym oraz praktycznego aspektu prawa prasowego, jakim jest sprostowanie. Jest interesująca dla prawników specjalizujących się w tych dziedzinach.
“Sąd Najwyższy: Czy podpis pełnomocnika wystarczy do sprostowania prasowego? Kluczowe zasady skargi kasacyjnej.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I CSK 818/23 POSTANOWIENIE 25 września 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 25 września 2023 r. w Warszawie w sprawie z powództwa Kancelarii Sejmu przeciwko Redaktorowi Naczelnemu serwisu […] o opublikowanie sprostowania, na skutek skargi kasacyjnej Redaktora Naczelnego serwisu […] od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 listopada 2022 r., V ACa 1385/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwany Redaktor Naczelny serwisu N. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 listopada 2022 r., wydanego w sprawie z powództwa Kancelarii Sejmu o opublikowanie sprostowania. Pozwany uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem istotnego zagadnienia prawnego: Czy mając na względzie funkcję podpisu zamieszczanego pod treścią sprostowania, o którym mowa w art. 31a ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe, tj. prawidłową i jednoznaczną identyfikację osoby zainteresowanej dochodzącej sprostowania, w przypadku podpisania sprostowania prasowego przez pełnomocnika / przedstawiciela ustawowego działającego w imieniu i na rzecz osoby zainteresowanej w rozumieniu art. 31 a ust. 1 ustawy Prawo prasowe, zadośćuczynienie wymogowi formalnemu sprostowania, o którym mowa w art. 31a ust. 4 ustawy Prawo prasowe, wymaga oznaczenia imienia i nazwiska lub nazwy osoby zainteresowanej, w której imieniu i na której rzecz działa pełnomocnik / przedstawiciel ustawowy w złożonym pod sprostowaniem podpisie? Skarżący zaznaczył również, że dostrzeżone przez niego naruszenie normy prawnej dotyczącej podpisu świadczy o oczywistej zasadności składanej skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12). Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13). Istotne zagadnienie prawne należy zatem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Postawione zagadnienie nie spełnia powyższych wymagań. Nie stanowi ono nierozwiązanego jeszcze problemu o charakterze jurydycznym, Na ten temat bowiem wypowiadał się Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z 14 lutego 2019 r. (IV CSK 8/18), wskazując że: Podpisanie tekstu sprostowania przez należycie umocowanego przedstawiciela, w tym pełnomocnika, nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu zasadnego żądania jego opublikowania, jako że wymóg osobistego, własnoręcznego podpisania takiego oświadczenia wiedzy przez osobę zainteresowaną, nie dość, że niejednokrotnie niewykonalny (np. przy ułomnych osobach prawnych nie posiadających organów), nie służy ochronie żadnych wartości, a jedynie stwarza niepotrzebne bariery przy korzystaniu z instytucji sprostowania. Zważywszy, że wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest jednostka organizacyjna organu konstytucyjnego, nie ulega wątpliwości, że osoba pełniąca w niej funkcje kierowniczą jest podmiotem spełniającym wymagania z art. 31a Prawa prasowego. Możliwość składania wniosku o publikację sprostowania przez przedstawiciela lub pełnomocnika Sąd Najwyższy potwierdzał m.in. w wyroku z 4 października 2019 r., I CSK 416/18 oraz w uchwale z 8 grudnia 2021 r., III CZP 83/20. Natomiast przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ( art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. ) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie , przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20). Skarżący nie zawarł w uzasadnieniu wymaganych elementów. Przede wszystkim jednak te same argumenty nie mogą dotyczyć zarówno skomplikowanego problemu prawnego, przedstawionego jako zagadnienie prawne, jak i dowodzić oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisu prawa o jednolitej wykładni. Ten sam problem nie może być bowiem jednocześnie tak złożony, że wymaga to interwencji Sądu Najwyższego i tak oczywisty, że z jego rozpoznaniem poradzi sobie sprawnie przeciętny prawnik (por. też postanowienia Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08; z 25 kwietnia 2023 r., I USK 237/22 oraz z 1 września 2022 r., I CSK 761/22). Zważywszy powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. AD [ms]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę