I CSK 440/16

Sygn. akt I CSK 440/16
POSTANOWIENIE
Dnia 5 stycznia 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa […] Zespołu […] w W.
‎
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia z siedzibą w W.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 stycznia 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt VI ACa […],
1.  odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego
‎
na rzecz pozwanego.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w
[…]
należy podnieść, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym  pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez
zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego
oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
Stosownie do 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Oparcie wniosku na oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (
prima facie
) bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności
wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji, prowadzącej do wydania
orzeczenia oczywiście wadliwego (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z  dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z  dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9  czerwca 2008 r., II UK 38/08
oraz z dnia 15 października 2015 r., III CSK 198/15). Oczywista zasadność skargi przejawia się, zdaniem powoda, w naruszeniu wyszczególnionych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej przepisów postępowania; wywody skarżącego sprowadzają się jednakże do kwestionowania przeprowadzonej przez Sąd Apelacyjny oceny dowodów z opinii biegłych K. N. i A. G. oraz w istocie do polemiki z wynikami tej oceny, szczegółowo przedstawionymi przez Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Przesłanka oczywistości skargi kasacyjnej nie zachodzi w przypadku braku możliwości uznania przez Sąd Najwyższy, w ramach ograniczonego postępowania w przedmiocie przedsądu, że ma miejsce kwalifikowana i widoczna
prima vista
, bez konieczności pogłębionych studiów nad sprawą, wadliwość zaskarżonego orzeczenia w powiązaniu z jego podstawą faktyczną i prawną (por.  postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, niepubl., z dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08, niepubl.).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji, odstępując od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego, który wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną (art. 102 k.p.c.).
[aw]
db