I CSK 440/06

Sygn. akt I CSK 440/06 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 14 grudnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Marian Kocon 
 
 
w sprawie z wniosku C.K. 
przy uczestnictwie E.B., i [...] 
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2006 r., 
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania  E.B.                                    
od postanowienia Sądu Okręgowego w W. 
z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną. 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Skarga kasacyjna uczestniczki E.B. wniesiona została w dniu 30  maja 2006 r. 
(koperta, k – 359). Wobec tego do tej skargi i postępowania wywołanego jej 
wniesieniem, stosownie do art. 149 ust. 1 w zw. z art. 151 ustawy z  dnia 28 lipca 
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398; 
dalej - "u.k.s.c."), która weszła w życie w dniu 2 marca 2006 r., mają zastosowanie 
przepisy nowej ustawy oraz odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania 
cywilnego w brzmieniu zmienionym tą ustawą (Tak też SN w  postanowieniu z dnia 
28.06.2006 r., sygn. akt III CZ 36/06, Biul. SN 2006/10/13). 
W myśl art. 40 u.u.s.c. opłatę stałą w kwocie 2.000 złotych pobiera się od 
wniosku o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. 
Z  kolei, w myśl art. 18. ust. 2 u.u.s.c przepisy tej ustawy przewidujące pobranie 
opłaty od pozwu lub wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się 
również do opłaty od apelacji, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności 
z prawem prawomocnego orzeczenia, interwencji głównej, skargi o wznowienie 
postępowania, skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego, chyba że przepis 
szczególny stanowi inaczej. 
Uczestniczka postępowania została zwolniona od kosztów sądowych. 
Aczkolwiek zwolnienie to orzeczone zostało przed wejściem w życie ustawy 
o  kosztach sądowych w sprawach cywilnych z 2005 r., ale wraz z wejściem w życie 
tej ustawy nie upadło i oznacza obecnie częściowe zwolnienie od kosztów 
sądowych, tj. od opłat (art. 2 ust. 1 u.k.s.c.) i obejmuje zwolnienie od opłaty stałej 
od wniesionej przez uczestniczkę postępowania skargi kasacyjnej. 
Uczestniczka postępowania uchybiła jednak obowiązkowi uiszczenia bez 
wezwania opłaty podstawowej. Stosownie do art. 14 ust. 2 u.k.s.c. opłatę 
podstawową pobiera się także od podlegających opłacie pism wnoszonych przez 
stronę zwolnioną od kosztów sądowych przez sąd, a według art. 100 ust. 2 u.k.s.c. 
strona, której sąd przyznał zwolnienie od kosztów sądowych, ma obowiązek uiścić 
opłatę podstawową od wszystkich pism podlegających opłacie. Nie ma zaś 
przepisu szczególnego, który od wymienionej zasady czyniłby wyjątek dotyczący 

 
3 
skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego. Skutki nie uiszczenia opłat od 
środków odwoławczych wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa 
art. 1302 § 3 k.p.c. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca bez wezwania 
o  uiszczenie opłaty m.in. nieopłaconą skargę kasacyjną wniesioną przez radcę 
prawnego podlegającą opłacie w wysokości stałej. Użyte w tym przepisie pojęcie 
opłaty stałej obejmuje nie tylko opłatę stałą w rozumieniu u.k.s.c., ale również 
opłatę podstawową. Opłata ta wynosi 30 zł (art. 14 ust. 3 u.k.s.c.), jest zatem opłatą 
w wysokości stałej. W konsekwencji, wniesienie przez radcę prawnego, 
reprezentującego stronę zwolnioną od kosztów sądowych skargi kasacyjnej bez 
uiszczenia opłaty podstawowej, powoduje - stosownie do art. 1302 § 3 k.p.c. - 
odrzucenie skargi. Stanowisko takie zajął już Sąd Najwyższy w postanowieniu 
z  dnia 30 maja 2006 r., I CZ 23/06, nie publ. 
Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.