I CSK 3970/24

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank spółkę akcyjną w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2024 r., dotyczącego sprawy z powództwa A.R. o zapłatę i ustalenie. Bank argumentował potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania koniecznością wykładni przepisów prawa cywilnego (art. 56, 65 § 2 w zw. z art. 385¹ § 1 i 2 k.c., art. 385² k.c.) oraz prawa unijnego (art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 288 TFUE, art. 2 i 54 Traktatu akcesyjnego) i Konstytucji (art. 2, 9, 87 ust. 1). Sąd Najwyższy przypomniał przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 398⁹ § 1 k.p.c., w tym istnienie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważność postępowania lub oczywistą zasadność skargi. Stwierdzono, że podniesione przez bank kwestie dotyczące następstw stwierdzenia abuzywności postanowień umów kredytów indeksowanych lub denominowanych zostały już wielokrotnie rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy i TSUE. Przywołano uchwałę całej Izby Cywilnej SN z dnia 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), która ugruntowała linię orzeczniczą w zakresie skutków stwierdzenia niedozwolonych postanowień umownych, braku możliwości zastąpienia ich innymi przepisami, powstania samodzielnych roszczeń o zwrot nienależnego świadczenia oraz początku biegu terminu przedawnienia. Wobec braku nowych, nierozstrzygniętych zagadnień prawnych, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie przepisów k.p.c. i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający