I CSK 3970/24

Sąd NajwyższyWarszawa2026-02-25
SNCywilnezobowiązaniaWysokanajwyższy
skarga kasacyjnaabuzywnośćumowa kredytuindeksacjadenominacjaSąd Najwyższykoszty postępowania

Podsumowanie

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki do jej uwzględnienia, ponieważ kwestie prawne podniesione przez bank zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie.

Bank spółka akcyjna w W. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie dotyczącego zapłaty i ustalenia, powołując się na potrzebę wykładni przepisów dotyczących abuzywności postanowień umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego. Sąd Najwyższy, analizując przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania, stwierdził, że podniesione zagadnienia prawne zostały już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym w uchwale całej Izby Cywilnej III CZP 25/22. W związku z brakiem istotnych wątpliwości prawnych lub rozbieżności w orzecznictwie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank spółkę akcyjną w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2024 r., dotyczącego sprawy z powództwa A.R. o zapłatę i ustalenie. Bank argumentował potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania koniecznością wykładni przepisów prawa cywilnego (art. 56, 65 § 2 w zw. z art. 385¹ § 1 i 2 k.c., art. 385² k.c.) oraz prawa unijnego (art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 288 TFUE, art. 2 i 54 Traktatu akcesyjnego) i Konstytucji (art. 2, 9, 87 ust. 1). Sąd Najwyższy przypomniał przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 398⁹ § 1 k.p.c., w tym istnienie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważność postępowania lub oczywistą zasadność skargi. Stwierdzono, że podniesione przez bank kwestie dotyczące następstw stwierdzenia abuzywności postanowień umów kredytów indeksowanych lub denominowanych zostały już wielokrotnie rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy i TSUE. Przywołano uchwałę całej Izby Cywilnej SN z dnia 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), która ugruntowała linię orzeczniczą w zakresie skutków stwierdzenia niedozwolonych postanowień umownych, braku możliwości zastąpienia ich innymi przepisami, powstania samodzielnych roszczeń o zwrot nienależnego świadczenia oraz początku biegu terminu przedawnienia. Wobec braku nowych, nierozstrzygniętych zagadnień prawnych, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie przepisów k.p.c. i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania, jeśli podniesione kwestie prawne zostały już rozstrzygnięte w ustalonej linii orzeczniczej.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy stwierdził, że kwestie prawne podniesione przez bank w skardze kasacyjnej, dotyczące abuzywności postanowień umów kredytów indeksowanych lub denominowanych, zostały już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego i TSUE, w tym w uchwale całej Izby Cywilnej III CZP 25/22. Brak jest zatem istotnych zagadnień prawnych lub rozbieżności w orzecznictwie, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

Strona wygrywająca

A.R.

Strony

NazwaTypRola
A.R.osoba_fizycznapowódka
Bank spółka akcyjna w W.spółkapozwana

Przepisy (8)

Główne

k.c. art. 385 § 1

Kodeks cywilny

Kluczowa chwila dla stosowania art. 385¹ k.c. to moment zawarcia umowy, a nie późniejsze zmiany.

k.c. art. 385 § 2

Kodeks cywilny

Kluczowa chwila dla stosowania art. 385¹ k.c. to moment zawarcia umowy, a nie późniejsze zmiany.

k.p.c. art. 398 § 9

Kodeks postępowania cywilnego

Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pomocnicze

k.c. art. 56

Kodeks cywilny

k.c. art. 65 § § 2

Kodeks cywilny

k.p.c. art. 98

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

k.p.c. art. 99

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Ustawa o Sądzie Najwyższym art. 88

Reguluje możliwość odstąpienia od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Kwestie prawne podniesione w skardze kasacyjnej zostały już rozstrzygnięte w ustalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego i TSUE. Brak jest istotnych zagadnień prawnych lub rozbieżności w orzecznictwie uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.

Godne uwagi sformułowania

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. jeśli skarżący dąży do zakwestionowania ustalonej już linii orzeczniczej, to powinien przedstawić istotne argumenty, ze względu na które zmiana stanowiska Sądu Najwyższego wydaje się zasadna Te prawne kwestie doczekały się już jednak licznych wypowiedzi nie tylko Sądu Najwyższego, ale i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. na podstawie art. 385² k.c. dla stosowania art. 385¹ k.c. istotna jest chwila zawarcia umowy W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie. powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.

Skład orzekający

Adam Doliwa

przewodniczący-sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Ugruntowanie linii orzeczniczej dotyczącej odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawach abuzywności umów kredytowych, gdy kwestie zostały już rozstrzygnięte."

Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy skarżący nie przedstawia nowych argumentów lub nierozstrzygniętych zagadnień prawnych w kontekście ustalonego orzecznictwa.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Orzeczenie dotyczy ważnej i często występującej w praktyce kwestii abuzywności umów kredytowych, a także procedury kasacyjnej przed Sądem Najwyższym. Pokazuje, jak Sąd Najwyższy podchodzi do wniosków o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe zasady dla banków i kredytobiorców.

Dane finansowe

zwrot kosztów postępowania kasacyjnego: 5400 PLN

Sektor

bankowość

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
I CSK 3970/24
POSTANOWIENIE
25 lutego 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa A.R.
‎
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
‎
o zapłatę i ustalenie,
‎
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎
z 9 maja 2024 r., I ACa 1159/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2.
zasądza od pozwanej na rzecz powódki 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana Bank spółka akcyjna w W. wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 maja 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa A.R. o zapłatę i ustalenie.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania bank wskazał na potrzebę dokonania wykładni przepisów, tj. art. 56 oraz art. 65 § 2 w zw.
‎
z art. 385
1
§ 1 i 2 k.c. oraz art. 385
2
k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13 w zw. art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13 w zw. z art. 288 TFUE oraz art. 2 i 54 Traktatu akcesyjnego w zw. art. 2, 9 oraz 87 ust. 1 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 k.p.c.)
.
W przypadku przesłanki z art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania może uzasadniać rozbieżność występująca
‎
w orzecznictwie Sądu Najwyższego lub sądów powszechnych. Jednakże jeśli skarżący dąży do zakwestionowania ustalonej już linii orzeczniczej, to powinien przedstawić istotne argumenty, ze względu na które zmiana stanowiska Sądu Najwyższego wydaje się zasadna (zob. np. postanowienia SN:
‎
z 21 sierpnia 2024 r., I CSK 1927/24; z 13 sierpnia 2024 r., I CSK 1623/24;
‎
z 16 listopada 2023 r., I CSK 3453/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1658/23;
‎
z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1105/23).
Skarżąca przedstawiła szereg wątpliwości natury prawnej odnoszących się do następstw stwierdzenia abuzywności niektórych postanowień umowy kredytu zabezpieczonego hipoteką, w których wszystkie lub wybrane świadczenia stron były wyrażone w walucie obcej lub do tej waluty przeliczane. Te prawne kwestie doczekały się już jednak licznych wypowiedzi nie tylko Sądu Najwyższego, ale
‎
i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Należy wskazać, że na podstawie art. 385
2
k.c. dla stosowania art. 385
1
k.c. istotna jest chwila zawarcia umowy (zob. uchwały w składzie 7 sędziów SN
‎
z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, Nr 1, poz. 2; z 7 maja 2021 r.,
‎
III CZP 6/21, OSNC 2021, Nr 9, poz. 56), a nie ewentualne, późniejsze zmiany nieważnej umowy lub zmiany stanu prawnego (chyba że przepisy przejściowe sanują nieważne umowy).
Poza tym Sąd Najwyższy w uchwale całej Izby Cywilnej
‎
z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, OSNC 2024, nr 12, poz. 118, ugruntował dotychczasową linię orzeczniczą i przyjął że:
1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.
2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej
‎
w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także
‎
w pozostałym zakresie.
3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.
4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych
‎
z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu,
‎
w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy.
5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych
‎
w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia
‎
w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.
Należy wskazać, że odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby jest zaś możliwe tylko przez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88 ustawy o SN).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zabrakło zatem kwestii prawnych, które nie zostały jeszcze rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Adam Doliwa
‎
(P.H.)
[SOP]

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę