I CSK 3885/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania, uznając, że nie wykazał on istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości.
Bank wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, powołując się na istotne zagadnienie prawne dotyczące terminu wymagalności odsetek od świadczenia zasądzonego po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu konsumenckiego oraz potrzebę wykładni przepisów unijnych i krajowych. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, stwierdzając, że wskazane problemy zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie, a bank nie wykazał spełnienia przesłanek formalnych.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną wniesioną przez bank od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. Bank argumentował, że w sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne dotyczące daty, od której konsument może żądać odsetek za opóźnienie w zwrocie świadczenia po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu, a także potrzebę wykładni przepisów dyrektywy UE o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich oraz przepisów prawa bankowego i kodeksu cywilnego. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 398^9 § 1 k.p.c., przypomniał przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, podkreślając, że muszą one dotyczyć problemów prawnych, a nie faktycznych, i stwarzać realne trudności interpretacyjne. Sąd stwierdził, że bank nie wykazał skutecznie spełnienia tych przesłanek. Wskazał, że zagadnienie dotyczące terminu wymagalności roszczenia konsumenta zostało już rozstrzygnięte przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku C-140/22, który wykluczył uzależnianie wykonania praw od złożenia przez konsumenta dodatkowych oświadczeń. Odnosząc się do zarzutu zatrzymania, sąd odwołał się do orzecznictwa TSUE (C-424/22) i SN, wskazując na instytucję potrącenia jako dalej idącą. Ponieważ problemy podniesione przez bank nie stanowiły nowych ani istotnych zagadnień prawnych, a bank nie wykazał potrzeby wykładni przepisów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził koszty postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Konsument może żądać odsetek za opóźnienie od daty wcześniejszej niż złożenie oświadczenia przez konsumenta przed sądem lub wydanie orzeczenia przez sąd.
Uzasadnienie
TSUE w wyroku C-140/22 uznał, że uzależnianie wykonania praw konsumenta od złożenia przez niego dodatkowych oświadczeń jest niedopuszczalne. Termin wymagalności roszczenia nie może być ograniczony do momentu złożenia oświadczenia przez konsumenta lub wydania orzeczenia przez sąd.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
powodowie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. W. | osoba_fizyczna | powód |
| J. W. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank spółka akcyjna w W. | spółka | pozwany |
Przepisy (12)
Główne
k.p.c. art. 398 § 9 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Pomocnicze
dyrektywa 93/13 art. 6 § ust. 1
Dyrektywa Rady 93/13/EWG
Niedopuszczalne jest uzależnianie wykonania praw konsumenta od złożenia przez niego dodatkowych oświadczeń przed sądem.
dyrektywa 93/13 art. 7 § ust. 1
Dyrektywa Rady 93/13/EWG
Niedopuszczalne jest uzależnianie wykonania praw konsumenta od złożenia przez niego dodatkowych oświadczeń przed sądem.
Pr.bank. art. 69 § ust. 1 i 2
Ustawa Prawo bankowe
k.c. art. 481 § § 1
Kodeks cywilny
k.c. art. 455
Kodeks cywilny
k.c. art. 405
Kodeks cywilny
k.c. art. 410 § § 1 i 2
Kodeks cywilny
k.c. art. 496
Kodeks cywilny
k.c. art. 497
Kodeks cywilny
k.c. art. 498
Kodeks cywilny
k.p.c. art. 98 § § 1, 11 i 3
Kodeks postępowania cywilnego
Reguluje zasady orzekania o kosztach postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Bank nie wykazał istnienia istotnego zagadnienia prawnego. Bank nie wykazał potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Problemy prawne podniesione przez bank zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie TSUE i SN.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398^9 § 1 pkt 1 k.p.c. może być wyłącznie problem o charakterze prawnym, a nie faktycznym lub wynikającym ze stwierdzonych przez skarżącego uchybień sądu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, że konsument może żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili złożenia oświadczenia przed sądem czy też od dnia wydania orzeczenia przez sąd.
Skład orzekający
Adam Doliwa
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego i TSUE w zakresie wykładni przepisów o ochronie konsumentów, w szczególności dotyczących nieważności umów kredytowych i terminu wymagalności roszczeń."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i przesłanek formalnych, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Orzeczenie dotyczy ważnej kwestii dla konsumentów i banków – terminu naliczania odsetek po stwierdzeniu nieważności umowy kredytowej, co jest tematem budzącym duże zainteresowanie.
“Kiedy bank musi oddać pieniądze z odsetkami? Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe zasady dla konsumentów!”
Sektor
bankowość
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I CSK 3885/23 POSTANOWIENIE 20 września 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 20 września 2024 r. w Warszawie w sprawie z powództwa P. W. i J. W. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 kwietnia 2023 r., I ACa 1116/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty. [SOP] [ms] UZASADNIENIE Pozwany bank wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżący powołał się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzające się do następującego pytania: od jakiej daty konsument może żądać odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia zasądzonego wskutek stwierdzenia nieważności umowy kredytu, czy ma to nastąpić od wydania prawomocnego wyroku czy też od złożenia oświadczenia przez konsumenta odpowiednio poinformowanego przez sąd o skutkach upadku umowy albo od doręczenia kredytodawcy wezwania do zapłaty? Skarżący wskazał również, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”), art. 69 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe ( tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 288 ze zm., dalej: ,,Pr.bank.”), art. 481 § 1 w zw. z art. 455 w zw. z 405 w zw. z art. 410 § 1 i 2 oraz art. 496 w zw. z art. 497 i art. 498 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. może być wyłącznie problem o charakterze prawnym, a nie faktycznym lub wynikającym ze stwierdzonych przez skarżącego uchybień sądu. Jego rozstrzygnięcie powinno stwarzać realne i poważne trudności, mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na tle której zostało sformułowane, a także innych potencjalnych lub rzeczywiście toczących się spraw. Skarżący powinien w tym przypadku przedstawić pogłębioną argumentację. Zagadnienie prawne nie może odnosić się do subiektywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zob. np. postanowienia SN: z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18; z 24 kwietnia 2018 r., IV CSK 552/17; z 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17; z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17). Powinno ono zostać sformułowane na tle dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych, a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny, tak aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się wyłącznie do samej subsumpcji stanu faktycznego i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia SN z 31 października 2023 r., I CSK 4205/22, i z 16 listopada 2023 r., I CSK 3355/23). Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. W przypadku przesłanek kasacyjnych zawartych w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. należy wykazać związek między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18). W niniejszej sprawie skarżący skutecznie nie wykazał, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Należy wskazać, że powołane przez skarżącego problemy prawne zostały rozstrzygnięte w orzecznictwie, a zatem nie stanowią one nowych zagadnień. Odnosząc się do zagadnienia prawnego dotyczącego terminu wymagalności roszczenia konsumenta o zwrot sumy spłaconych rat warto zaznaczyć, że w wyroku z 7 grudnia 2023 r., C-140/22 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie takiej wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą wykonywanie praw wynikających z dyrektywy jest uzależnione od złożenia przez tego konsumenta przed sądem oświadczenia, w którym twierdzi on, po pierwsze, że nie wyraża zgody na utrzymanie w mocy tego warunku, po drugie, że jest świadomy tego, że nieważność wspomnianego warunku pociąga za sobą nieważność wspomnianej umowy, oraz konsekwencji uznania nieważności, i po trzecie, że wyraża zgodę na uznanie tej umowy za nieważną (pkt 65). W świetle powyższego należy stwierdzić, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, że konsument może żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili złożenia oświadczenia przed sądem czy też od dnia wydania orzeczenia przez sąd. W kontekście zarzutu zatrzymania należy odwołać się do postanowienia z 8 maja 2024 r., C-424/22 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który podważył uprawnienie banku z tego tytułu w sporze z konsumentem. Kwestie zaprezentowane przez skarżącego w tym problemie prawnym zostały również wyjaśnione, w szczególności w wyroku SN z 17 marca 2022 r., II CSKP 474/22, a także w postanowieniach SN: z 17 marca 2023 r., II CSKP 1486/22, z 1 lutego 2023 r., I CSK 6309/22, jak również w uchwale SN z 19 czerwca 2024 r., III CZP 31/23. Warto zwrócić uwagę, że jeżeli obie strony umowy są zobowiązane do wzajemnego spełnienia świadczeń pieniężnych, w kodeksie cywilnym przewidziano dalej idącą niż prawo zatrzymania instytucję, a mianowicie potrącenie wzajemnych wierzytelności. Wobec powyższego należy stwierdzić, że sformułowane przez skarżącego zagadnienie nie stanowi zagadnienia nowego, niewyjaśnionego dotychczas w orzecznictwie . W związku z tym przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne nie ma waloru nowości i nie stanowi zagadnienia istotnego, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju prawa. W treści skargi kasacyjnej nie została również skutecznie wykazana potrzeba dokonania wykładni przytoczonych przepisów prawa. Autor skargi nie sprecyzował, z czego wynika potrzeba wykładni wskazanych w skardze przepisów i z jakich przyczyn dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest niewystarczający. Nie przedstawił także w odniesieniu do poruszanych problemów możliwych rozbieżnych interpretacji prawnych oraz racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 398 9 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w związku z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). [D.R.] [ms]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI