I CSK 3708/24
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania, uznając, że nie spełnia ona przesłanek określonych w art. 398^9 § 1 k.p.c., w szczególności nie jest oczywiście uzasadniona.
Bank spółka akcyjna w W. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w sprawie o ustalenie i zapłatę. Bank argumentował oczywistą zasadność skargi, wskazując na naruszenie przepisów prawa bankowego i kodeksu cywilnego. Sąd Najwyższy, analizując skargę, stwierdził, że nie spełnia ona przesłanki oczywistej zasadności, a bank w istocie kwestionuje trafność rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji, zamiast wykazać kwalifikowane naruszenie prawa.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank spółkę akcyjną w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2024 r. w sprawie z powództwa J.O. i Z.O. o ustalenie i zapłatę. Bank domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, powołując się na jej oczywistą zasadność, wynikającą z rzekomego naruszenia art. 69 ust. 1 i 2 pr. bankowego w zw. z art. 58 § 1 k.c. oraz art. 455 w zw. z art. 481 § 1 k.c. Sąd Najwyższy przypomniał przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 398^9 § 1 k.p.c., w tym wymóg oczywistej uzasadnioności, która oznacza, że z samej treści skargi musi jednoznacznie wynikać, iż wskazane podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa. Analiza skargi banku wykazała, że nie została spełniona przesłanka oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy uznał, że bank pod pozorem oczywistej zasadności w istocie kwestionuje trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego w odniesieniu do konkretnej sprawy, przedstawiając jedynie własne stanowisko i polemizując z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem. Sąd odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), która ugruntowała linię orzeczniczą w sprawach dotyczących umów kredytów indeksowanych lub denominowanych w walutach obcych, w tym kwestii niedozwolonych postanowień umownych, braku możliwości zastąpienia ich innymi przepisami oraz powstania roszczeń o zwrot nienależnego świadczenia. Wskazano, że odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej Izby jest możliwe tylko przez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie. Sąd Najwyższy podkreślił, że w zakresie problematyki dotyczącej kwalifikacji postanowień przeliczeniowych w umowach kredytowych i ich skutków prawnych, wypowiadał się już wielokrotnie. W konsekwencji, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398^9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania orzekł na podstawie przepisów k.p.c. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga kasacyjna nie spełnia przesłanki oczywistej uzasadnioności.
Uzasadnienie
Oczywista uzasadniona skarga kasacyjna wymaga, aby z samej jej treści, bez pogłębionej analizy, jednoznacznie wynikało, że wskazane podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa. Bank w istocie polemizował z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem sądu drugiej instancji, nie wykazując oczywistej sprzeczności z jednolitą i ugruntowaną wykładnią prawa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
J.O. i Z.O.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J.O. | osoba_fizyczna | powód |
| Z.O. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank spółka akcyjna w W. | spółka | pozwany |
Przepisy (9)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w tym istotne zagadnienie prawne, potrzebę wykładni przepisów, nieważność postępowania lub oczywistą uzasadnioność skargi.
Pomocnicze
k.c. art. 58 § § 1
Kodeks cywilny
Dotyczy nieważności czynności prawnej sprzecznej z ustawą lub mającej na celu obejście ustawy.
k.c. art. 385^1 § § 1 i 2
Kodeks cywilny
Definiuje niedozwolone postanowienia umowne (klauzule abuzywne) i ich skutki prawne.
pr. bankowe art. 69 § ust. 1 i 2
Prawo bankowe
Reguluje kwestie związane z umową kredytu, w tym indeksowanego lub denominowanego.
k.c. art. 455
Kodeks cywilny
Dotyczy miejsca spełnienia świadczenia.
k.c. art. 481 § § 1
Kodeks cywilny
Dotyczy odsetek za opóźnienie.
k.p.c. art. 98
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy zasad zasądzania kosztów postępowania.
k.p.c. art. 99
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy zwrotu kosztów w przypadku częściowego uwzględnienia lub oddalenia żądań.
ustawa o SN art. 88
Ustawa Prawo o ustroju sądów
Reguluje kwestie uchwał całego składu Sądu Najwyższego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga kasacyjna nie spełnia przesłanki oczywistej uzasadnioności. Bank w istocie kwestionuje trafność rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji, a nie wykazuje kwalifikowanego naruszenia prawa. Ugruntowana linia orzecznicza Sądu Najwyższego w sprawach kredytów frankowych, w tym uchwała III CZP 25/22, nie została skutecznie podważona.
Odrzucone argumenty
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie art. 69 ust. 1 i 2 pr. bankowego w zw. z art. 58 § 1 k.c. oraz art. 455 w zw. z art. 481 § 1 k.c.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa. Pozwany bank pod pozorem oczywistej zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej Izby Sądu Najwyższego jest zaś możliwe tylko przez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie.
Skład orzekający
Adam Doliwa
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu niespełnienia przesłanki oczywistej uzasadnioności; interpretacja skutków stwierdzenia niedozwolonych postanowień w umowach kredytów frankowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej (odmowa przyjęcia skargi) i odnosi się do ugruntowanej już linii orzeczniczej w sprawach kredytów frankowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Orzeczenie SN dotyczące odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawie kredytu frankowego, z odwołaniem do kluczowej uchwały III CZP 25/22, jest cenne dla prawników specjalizujących się w tym obszarze.
“Sąd Najwyższy stawia tamę próbom obejścia kluczowej uchwały w sprawach kredytów frankowych – bankowi odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej.”
Sektor
bankowość
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I CSK 3708/24 POSTANOWIENIE 17 lutego 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 17 lutego 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa J.O. i Z.O. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 7 czerwca 2024 r., I ACa 475/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanej na rzecz każdego z powodów po 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Strona pozwana, Bank spółka akcyjna w W., wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 7 czerwca 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa J.O. i Z.O. o ustalenie i zapłatę. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, bank wskazał na oczywistą zasadność skargi polegającą na naruszeniu art. 69 ust. 1 i 2 pr. bankowego w zw. z art. 58 § 1 k.c. oraz art. 455 w zw. z art. 481 § 1 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.) . Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa. Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób, sprzeczną z jednolitą i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r., I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r., I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r., I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r., I CSK 5328/22). Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Pozwany bank pod pozorem oczywistej zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawił wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji. Pozwany ograniczył się do powołania jednego orzeczenia, z którym sprzeczny jest zaskarżony wyrok. Sąd Najwyższy w uchwale całego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, OSNC 2024, nr 12, poz. 118, ugruntował dotychczasową linię orzeczniczą i przyjął że: 1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. 2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie. 3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron. 4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy. 5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia. Należy wskazać, że odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej Izby Sądu Najwyższego jest zaś możliwe tylko przez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88 ustawy o SN). W zakresie istotnej dla rozpoznawanej sprawy problematyki Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie i dokonał analizy art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 co do kwalifikacji postanowień dotyczących przeliczania franków szwajcarskich na złote przy wykorzystaniu kursu jednostronnie ustalanego przez bank, jak też co do zastąpienia nieuczciwych postanowień umownych przepisami prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że konsekwencją stwierdzenia, że dane postanowienie umowne ma charakter niedozwolony w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. jest działająca ex lege sankcja bezskuteczności niedozwolonego postanowienia, połączona z przewidzianą w art. 3851 § 2 k.c. zasadą związania stron umową w pozostałym zakresie (postanowienie SN z 18 grudnia 2025 r., I CSK 592/25). Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Adam Doliwa (P.H.) [SOP]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę