I CSK 3687/23

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną M.Z. i R.Z. od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II Ca 222/23), dotyczącego sprawy o zasiedzenie. Wnioskodawcy domagali się przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na jej oczywistą uzasadnioność oraz na nieważność postępowania apelacyjnego. Argumentowali, że Sąd Okręgowy wydał zaskarżone orzeczenie z obrazą prawa materialnego i procesowego, w tym art. 172 k.c. w zw. z art. 233 k.c. i art. 239 k.c., a także naruszył prawo do sprawiedliwego rozpoznania apelacji, wydając orzeczenie w jednoosobowym składzie na posiedzeniu niejawnym. Podnosili, że Sąd drugiej instancji dokonał odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego niż Sąd pierwszej instancji, błędnie uznając, że termin zasiedzenia nie mógł rozpocząć biegu w stosunku do wnioskodawców do czasu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na innej nieruchomości. Kwestionowali również uznanie przez Sąd Okręgowy, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na jednej nieruchomości uniemożliwiło samoistne posiadanie części innej nieruchomości. Dodatkowo, skarżący powołali się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r. (III PZP 6/22), zgodnie z którą rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w jednoosobowym składzie, na podstawie przepisów specustawy COVID-19, prowadzi do nieważności postępowania. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stwierdził, że zarzut nieważności postępowania z powodu jednoosobowego składu orzekającego nie jest zasadny, ponieważ zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego zostało wydane przed datą podjęcia uchwały III PZP 6/22, która miała zastosowanie jedynie do orzeczeń wydanych po tej dacie. Sąd Najwyższy podkreślił, że wcześniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego nie uznawało jednoosobowych składów orzekających w postępowaniu apelacyjnym, ukształtowanych na podstawie specustawy COVID-19, za równoznaczne z naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto, Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego stanowiły jedynie polemikę z oceną prawną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd drugiej instancji, a Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił, że wnioskodawcy nie uzewnętrznili odmiennej woli traktowania spornego gruntu od gruntu będącego w ich użytkowaniu wieczystym. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od wnioskodawców na rzecz uczestników koszty postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający