III CSK 23/05

Sygn. akt III CSK 23/05 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 października 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
 
 
 
w sprawie z powództwa K. K. i R. K. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2005 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 15 marca 2005 r.,  
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz 
każdego z powodów po 3.600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem 
kosztów postępowania kasacyjnego. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 15 marca 2005 r., 
a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi 
formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c., znajdujących 
w niniejszej sprawie zastosowanie na podstawie art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 
2004 r. o zmianie ustawy- Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo 
o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2005 r. Nr. 13. poz. 98 ). 
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie 
w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc 
cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, 
podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu 
pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które 
stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. - 128 k.p.c. z rygorem 
przewidzianym w art. 130 k.p.c. 
Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych 
elementów dawnej  kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów 
nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c., nie podlega naprawieniu w trybie art. 
130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała 
odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, 
OSNC 2001 r., z. 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN 
1780/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 52). 
Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984 § 1 
pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu", polegającego m.in. na 
możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 
(art. 3989 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, 
a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi 
zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia 
(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku 

 
3 
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia. Odrębne 
wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że 
nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1 pkt. 3 
k.p.c.. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia 
podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem 
wyraźnego, odrębnego zaprezentowania okoliczności uzasadniających przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 
131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., 
IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157). 
Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 
3984 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się 
niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie 
w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po 
uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, 
a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw. 
„przedsądu" i decydują o jego wyniku. 
Skoro więc skarga kasacyjna pozwanego niewątpliwie pozbawiona jest 
wymaganego wniosku i jego uzasadnienia, a więc tego niezbędnego elementu 
konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd 
Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., znajdujących 
w niniejszej sprawie zastosowanie z mocy art. 3 powołanej na wstępie ustawy. 
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1  
i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie (Dz.U. 2002 r., Nr 163, poz. 1348).  
 
 
 
jz