I CSK 2822/25

SN
I CSK 2822/25
POSTANOWIENIE
12 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Tomasz Szanciło
na posiedzeniu niejawnym 12 marca 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa K.C.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie D.
‎
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
‎
na skutek skargi kasacyjnej K.C.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
‎
z 30 stycznia 2025 r., I ACa 2201/23,
1.  odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od K.C. na rzecz Prokuratorii
‎
Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2.700 zł (dwa
‎
tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów
‎
postępowania kasacyjnego – wraz z odsetkami w wysokości
‎
odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego
‎
po upływie tygodnia od dnia doręczenia powodowi odpisu
‎
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda K.C. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 30 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakteru skargi kasacyjnej (zob. np. postanowienia SN: z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18; z 15 kwietnia 2021 r., I CSK 43/21; z 25 sierpnia 2021 r., II CSK 216/21; z 23 maja 2024 r., I CSK 364/24). Wskazano m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398
9
k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. Odwołanie się do tej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga – jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego – sformułowania tego zagadnienia z przytoczeniem wiążących się z nim konkretnych przepisów prawnych oraz przedstawienia argumentów świadczących o rozbieżnych ocenach prawnych (zob. np. postanowienia SN: z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 25 maja 2021 r., II CSK 96/21; z 20 sierpnia 2024 r., I CSK 981/24). Ponadto w judykaturze utrwalił się pogląd, że wskazanie przyczyny określonej w powołanym przepisie nakłada na skarżącego obowiązek przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa. Nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia (zob. m.in. postanowienia SN: z 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151; z 30 kwietnia 2015 r., V CSK 598/14; z 15 kwietnia 2021 r., I CSK 720/20; z 28 marca 2024 r., I CSK 6476/22). Występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w zasadzie powinno spełniać wymagania stawiane zapytaniu przedstawianego przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c.), których
nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia SN: z 24 października 2012 r., I PK 129/12; z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15).
Występowania istotnego zagadnienia prawnego skarżący upatrywał w konieczności udzielenia odpowiedzi na pytani
e: „
Czy w świetle art. 788 § 1 k.p.c., w przypadku sukcesji uniwersalnej podmiotu prawa publicznego (przekształcenia jednostki budżetowej w państwową osobę prawną), prowadzenie egzekucji przez następcę prawnego wymaga uprzedniego nadania klauzuli wykonalności, gdy egzekucja została wszczęta przed przekształceniem, a także przed wejściem w życie art. 804
1
k.p.c.?
”.
Oparcie zaś wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance oczywistej jej zasadności oznacza – zgodnie z poglądem utrwalonym w judykaturze – że skarżący musi przedstawić dokładny wywód, na czym – jego zdaniem – polega oczywista zasadność skargi w danej sprawie, z przytoczeniem przepisów, których naruszenie ją spowodowało oraz argumentację wskazującą na to, dlaczego opisane naruszenie doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Innymi słowy, skoro przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, to powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia. Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej
prima facie
, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienia SN: z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20; z 25 sierpnia 2021 r., II CSK 155/21; z 25 czerwca 2025 r., I CSK 1085/25).
Mając na uwadze motywy rozstrzygnięcia zaprezentowane przez Sąd Apelacyjny oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, uznać należy, że zagadnienie prawne przedstawione przez powoda nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podobnie nie można mówić o oczywistej zasadności skargi w powyższym rozumieniu. Wynika to stąd, że wywody zaprezentowane przez skarżącego w ramach powołanych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, podobnie zresztą jak i zarzuty kasacyjne, nie dotyczą w ogóle istoty zaskarżonego orzeczenia. Należy bowiem podkreślić, co wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, że podstawą oddalenia powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności był brak legitymacji biernej podmiotu wskazanego jako pozwany, tj. Skarbu Państwa (niezależnie od nieprawidłowości wskazania
statio fisci
, co zweryfikował Sąd drugiej instancji). Sąd ten klarownie wskazał, że
utworzona na podstawie ustawy osoba prawna, tj. K. Park Narodowy, z mocy prawa nabyła wierzytelność, która była objęta tytułem wykonawczym, a którego pozbawienia wykonalności domagał się powód.
Legitymowanym biernie był zatem K. Park Narodowy, jako odrębna od Skarbu Państwa osoba prawna. Istotne było przy tym, że zarówno zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, jak i wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w ogóle tej problematyki nie poruszały, odnosząc się do kwestii, które nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia legitymacji biernej w niniejszej sprawie.
Na marginesie nadmienić należy, że
zgodnie z art. 398
3
§ 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest bowiem związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398
13
§ 2
in fine
k.p.c.). W ramach kontroli kasacyjnej Sąd Najwyższy nie kontroluje samej oceny dowodów, a jedynie jej legalność.
S
ąd ten nie jest uprawniony do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398
21
k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Tomasz Szanciło
[P.L.]
[a.ł]