I CSK 2805/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wniesionej przez Bank S.A. w W. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach, które odrzuciło pozew z powodu braku jurysdykcji krajowej. Zgodnie z art. 398^9^ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Bank powołał się na potrzebę wykładni przepisów art. 1099 § 1 k.p.c. i art. 28 w związku z art. 3 i art. 4^1^ k.p.c. Sąd Najwyższy stwierdził jednak, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie wystąpiła twierdzone przyczyna kasacyjna. Analiza przepisu art. 1099 k.p.c. wykazała, że statuuje on jedynie nakaz badania jurysdykcji krajowej jako bezwzględnej przesłanki procesowej, a wniosek nie ujawniał wątpliwości interpretacyjnych ani rozbieżności w orzecznictwie. Przepis art. 28 k.p.c. nie odnosi się do jurysdykcji krajowej, lecz do właściwości miejscowej. Sąd Apelacyjny prawidłowo wskazał na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych. Sąd Najwyższy zauważył również, że w sprawach dotyczących umów konsumenckich jurysdykcję krajową określają inne przepisy tego rozporządzenia, a do ustalenia miejsca zamieszkania strony stosuje się prawo krajowe. Wobec braku podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy odmówił jej rozpoznania i obciążył powódkę kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający