I CSK 720/16

Sygn. akt I CSK 720/16
POSTANOWIENIE
Dnia 17 maja 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jan Górowski
w sprawie z powództwa W. R. i P. A.
‎
przeciwko R. sp. z o.o. w W. i G. J.
‎
o ochronę dóbr osobistych,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2017 r.,
‎
na skutek skarg kasacyjnych powodów i strony pozwanej R. sp. z o.o. w W.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt I ACa (…),
odmawia przyjęcia obydwu skarg kasacyjnych
‎
do rozpoznania i znosi koszty postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 k.p.c.).
Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy  zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w  rozwój prawa.
Choć skarżący powodowie odwołali się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wskazali na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów oraz na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej to nie występują te przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c.).
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z  art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów  prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w  dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, niepubl.; z dnia 8  lipca 2009 r., I CSK 11/09, niepubl.). W sprawie skarżący nie sprostali temu wymaganiu.
Przez tę rozbieżność należy rozumieć brak zgodności rozstrzygnięć w  sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w  których mają zastosowanie te same przepisy, wykładane lub stosowane w  sposób prowadzący do odmiennych - zróżnicowanych albo sprzecznych - orzeczeń albo decyzji procesowych. Rozbieżności tej nie ma w sytuacji, w której sądy wysnuwają odmienne wnioski prawne, a następnie wydają różne orzeczenia w  sprawach o odmiennym podłożu faktycznym, przy braku tożsamych lub bardzo zbliżonych ustaleń faktycznych albo przy zasadniczo innych żądaniach i zarzutach stron. Nie należy więc zrównywać wielokierunkowości stosowania prawa w  niejednakowych stanach faktycznych oraz różnorodności orzecznictwa - naturalnej i uzasadnionej - z rozbieżnością orzecznictwa, zasadniczo niepożądaną i  wymagającą krytycznej oceny oraz ewentualnej eliminacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, nr 2, poz. 29).
Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001 OSNP 2004, nr 6, poz. 100).
Skarga kasacyjna powodów nie jest oczywiście uzasadniona, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w wyżej wskazanym znaczeniu. Poza tym nie można z przesłanką określoną w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. równocześnie podnosić, że w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem, gdy wchodzi w  rachubę zagadnienie prawne skarga kasacyjna nie może być oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 r., V CSK 550/07, niepubl.).
Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por.  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepublikowane). Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych
z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać, że  ma ono ważne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z  dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z  dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepublikowane oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243). Ponadto prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepublikowane).
Postawione w skardze kasacyjnej powodów pytania nie odpowiadają tym wymaganiom. Nie budzi wątpliwości, ani w judykaturze, ani w literaturze przede wszystkim kompensacyjny charakter zadośćuczynienia. Przyznane przez Sąd Apelacyjny z tego tytułu świadczenie uwzględnia okoliczności sprawy, w tym także funkcję represyjną zadośćuczynienia. Artykuł 448 k.c. należy do tzw. „prawa sędziowskiego”, którego istotą jest pozostawienie sądowi pewnego marginesu swobody, w dokonaniu oceny sędziowskiej.
Należy przy tym zauważyć, że jakkolwiek nie jest wyłączone kumulatywne powoływanie się na przesłanki z  art.  398
9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c., formułując jednak takie wnioski skarżący nie powinien zapominać, że każda z tych przesłanek rządzi się, co do treści i sposobu jej zredagowania innymi regułami (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25  listopada 2015 r. II CSK 191/15, LEX nr 1959541).
Nawiązując do skargi kasacyjnej pozwanej spółki podnieść należy, że zgodnie z art. 24 k.c. ten, czyje dobro zostało bezprawnie naruszone, może żądać, ażeby  osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do  usunięcia jego skutków. Rodzaj tych czynności musi być odpowiedni. Miarą tej odpowiedniości są okoliczności sprawy, zatem rodzaj czynności zależy od rodzaju naruszonego dobra osobistego, rozmiaru i skutków naruszenia a także sposobu w  jaki doszło do naruszenia dobra. Sposób zakomunikowania przeproszenia, aby  spełniał przypisaną mu ustawą funkcję kompensującą, nie powinien odbiegać od  sposobu zakomunikowania treści szkodzących, po to, aby przeproszenie mogło  dotrzeć do tych osób, do których dotarł materiał prasowy naruszający dobra osobiste.
Forma opublikowania oświadczenia usuwającego skutki naruszenia dóbr  osobistych ma być dla powoda satysfakcjonująca (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2013 r. I CSK 66/13, LEX nr 1522074). Przyjęta przez Sąd  Apelacyjny forma przeproszenia odpowiada tym wymaganiom
Skarga kasacyjna  pozwanej spółki nie jest oczywiście uzasadniona, albowiem, jak już zasygnalizowano zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w wyżej wskazanym znaczeniu. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć przekonywujący wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por.  np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX  nr  21035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037). Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera.
Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia obydwu skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
aj
l.n