I CSK 276/25

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Dariusza Pawłyszcze, na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r., rozpoznał skargę kasacyjną Banku S.A. w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 lipca 2024 r. (V Ca 76/24). Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2023 r. (X C 590/23), który ustalił nieważność umowy kredytu zawartej między powodami M.P. i K.P. a poprzednikiem prawnym pozwanego banku. Sąd Rejonowy zasądził od banku na rzecz kredytobiorców łącznie 2921,10 zł z odsetkami, oddalając powództwo w pozostałej części. Umowa kredytu z 9 czerwca 2008 r. była denominowana (waloryzowana) do franka szwajcarskiego (CHF) na kwotę 50 000 zł, wypłaconą w kwocie stanowiącej równowartość 24 582,10 CHF. Sąd Okręgowy uznał, że postanowienia umowy nie były indywidualnie uzgodnione, a klauzule dotyczące indeksacji i kursów walutowych, odwołujące się do wewnętrznych tabel banku, są niedozwolone (abuzywne). Po wyeliminowaniu tych postanowień, umowa nie mogła być dalej wykonywana, a polskie prawo nie przewiduje mechanizmu uzupełnienia takiej luki. W związku z tym, świadczenia spełnione przez kredytobiorców uznano za nienależne, a im przysługuje roszczenie o ich zwrot. Bank zaskarżył wyrok skargą kasacyjną, podnosząc szereg zagadnień prawnych dotyczących możliwości ustalenia treści umowy po usunięciu klauzul abuzywnych, stosowania przepisów dyspozytywnych oraz wykładni przepisów dotyczących kredytów indeksowanych. Sąd Najwyższy, powołując się na uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), stwierdził, że w przypadku uznania klauzuli kursowej za abuzywną, nie można przyjąć, że zastępuje ją inny sposób określenia kursu wynikający z prawa lub zwyczajów, co skutkuje niewiążącym charakterem całej umowy. Wobec tego, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od banku na rzecz kredytobiorców koszty postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający