I CSK 2564/24

Sprawa dotyczyła umowy kredytu na cele mieszkaniowe zawartej między powodami a poprzednikiem prawnym pozwanego banku, denominowanego w CHF. Sąd Rejonowy w Gnieźnie zasądził od banku na rzecz kredytobiorców kwotę 65 594,81 zł. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił apelację banku, uznając umowę za nieważną na podstawie art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 353[1] k.c. oraz art. 385[1] § 1 k.c. z powodu abuzywnych postanowień dotyczących przeliczeń walutowych, które były jednostronnie ustalane przez bank. Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę kasacyjną banku, odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. Podstawą tej decyzji była uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), która stanowi, że w przypadku uznania postanowień umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego dotyczących sposobu określania kursu waluty obcej za niedozwolone, nie można przyjąć, że zastępują je inne sposoby określenia kursu. Co więcej, jeśli niemożliwe jest ustalenie wiążącego kursu waluty obcej, umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie. Sąd Najwyższy uznał, że tezy uchwały uniemożliwiają przyjęcie skargi kasacyjnej, ponieważ wykluczają możliwość dalszego trwania stosunku prawnego po usunięciu z umowy mechanizmu kursowego. Sąd podkreślił również utrwaloną tezę o niedopuszczalności stosowania kursów walutowych ogłaszanych jednostronnie przez bank. W związku z tym, że umowa została uznana za nieważną z powodu mechanizmu ustalania kursu, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie występuje podniesione przez bank zagadnienie prawne dotyczące dopuszczalności waloryzowania zobowiązania przyszłymi, nieprzewidywalnymi kursami waluty obcej w umowach z konsumentami. Na koniec, Sąd Najwyższy zasądził od banku na rzecz kredytobiorców zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający