I CSK 251/15

Sygn. akt I CSK 251/15
POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wojciech Katner
w sprawie z powództwa J. S.
‎
przeciwko I.  sp. z o.o. w W.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎
z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I ACa 629/13,
1)  odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) nie obciąża powoda na rzecz strony pozwanej kosztami
‎
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 października 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację powoda J. S. od wyroku Sądu Okręgowego w  Warszawie z dnia 18 lutego 2013 r., którym oddalone zostało powództwo przeciwko I.  Sp. z o.o. w W. o zapłatę kwot 90.543 złote i  10.060 złotych stanowiących równowartość samochodu oraz nagrody pieniężnej wygranych w loterii przeprowadzonej przez pozwanego. Oddalenie powództwa, a  następnie apelacji powoda nastąpiło wskutek uznania, że w sprawie nie miało miejsca przyrzeczenie publiczne w rozumieniu art. 919 k.c. Nie zostały także spełnione przesłanki wygrania nagrody, o której wartość ubiega się powód, określone regulaminem loterii zorganizowanej przez pozwanego na podstawie zezwolenia wydanego w oparciu o przepisy obowiązującej w dacie udzielania zezwolenia ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.
W skardze kasacyjnej powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 65 § 1 k.c. przez błędną wykładnię i nieuznanie „sms” wysłanego przez organizatora loterii do powoda, że jest laureatem nagrody; art. 355 § 2 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i nie uznanie braku profesjonalizmu pozwanego odnośnie do treści informacji przekazanej powodowi; art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przez błędną wykładnię i uznanie przedawnienia roszczenia powoda. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Sad Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 398
9
§ 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik powoda wskazał na potrzebę wykładni art. 65 § 1 oraz art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Co do pierwszego przepisu wykładnia jest potrzebna, zdaniem skarżącego ze względu na to, że ani w  czasie uchwalania kodeksu cywilnego, ani w czasie wydawania uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95 (OSNC 1995, nr 12, poz. 168) nie występował marketing, reklama i promocja w stopniu obecnym i  oświadczenia woli dotyczące takich zachowań winny być tłumaczone z  uwzględnieniem ich specyfiki językowej. Z kolei, drugi wskazany przepis jest, zdaniem skarżącego różnie tłumaczony w orzecznictwie, na dowód czego przytoczone zostały dwa orzeczenia Sądu Najwyższego z 1970 r. i 2005 r.
W obu kwestiach nie można dopatrzeć się spełnienia przesłanek wymaganych do przyjęcia skargi kasacyjnej przez art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. Odnośnie do wykładni art. 65 k.c., to występuje bardzo obszerne piśmiennictwo i orzecznictwo sądowe, które wyjaśniło znaczenie i kryteria wykładni umów na gruncie § 1 i § 2 tego artykułu. Zostało ono wykorzystane przez Sądy rozpoznające sprawę w obu instancjach. Uzasadnienie wniosku w tym względzie jest zbyt ogólne i lakoniczne, żeby móc stwierdzić, iż specyfika językowa marketingu i reklamy może mieć wpływ na jakieś szczególne kryteria rozumienia oświadczeń woli podmiotów je składających oraz odbiorców tych oświadczeń. Podobnie musi się ocenić rozumienie art. 123 § 1 pkt 1 k.c., którego rozbieżności wykładni nie można się dopatrzeć poprzez dwa orzeczenia Sądu Najwyższego, dotyczące ponadto różnych kwestii na tle tego przepisu. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego skuteczne powołanie się na art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. jako podstawę przyjęcia skargi do rozpoznania wymaga wskazania konkretnych wątpliwości związanych z daną kwestią prawną i z wykorzystaniem orzecznictwa oraz piśmiennictwa, poprzez profesjonalny wywód prawny dowiedzenia potrzeby analizy przepisu budzącego wątpliwości na gruncie rozpoznawanej sprawy i ze względu na interes publiczny wyjaśnienia tych wątpliwości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13 i z dnia 8 września 2015 r., I  CSK 10/15).
W okolicznościach niniejszej sprawy rozpoznawanie skargi kasacyjnej sprowadziłoby się do weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny dowodów, a to pozostaje w sprzeczności z podstawami skargi kasacyjnej (art. 398
3
§ 3 k.p.c.). Należy mieć na uwadze, że skarga ta jest wyjątkowym środkiem odwoławczym dotyczącym prawomocnego orzeczenia sądowego i nie stanowi sobą trzeciej instancji sądowej.
Mając to na uwadze należało na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. orzec jak w  postanowieniu, nie obciążając powoda na rzecz pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego ze względu na brak w odpowiedzi na skargę wniosku o  jej nieprzyjmowanie do rozpoznania.