I CSK 2472/22

SN
Sygn. akt I CSK 2472/22
POSTANOWIENIE
Dnia 21 września 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mariusz Załucki
w sprawie z powództwa P. K.
‎
przeciwko P. spółce akcyjnej w K.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 września 2022 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
‎
z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt V ACa 143/19,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2.
zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2.700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powódka P. K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 kwietnia 2021 r., którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z 5 lutego 2019 r., wydany w sprawie przeciwko P.  sp. z o.o. o zapłatę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 k.p.c.).
W niniejszej skardze oparto się na przyczynach przyjęcia skargi do rozpoznania wskazanych w  art. 398
9
§ 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
Skarżąca przedstawiła zagadnienie prawne,
czy sąd może ingerować w merytoryczną treść opinii biegłego wydanej w konkretnej sprawie
. Z kolei na poparcie tezy o potrzebie dokonania wykładni art. 278 k.p.c. przytoczyła pytanie:
Jaki jest zakres kognicji sądu w ocenie dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy do sformułowania tych wniosków niezbędne jest posiadanie wiedzy specjalnej?
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398
9
§ 1 pkt1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 – nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 – nie publ.). Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne należy zatem postawić w sposób ogólny  i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 – nie publ.).
Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Wątpliwości te i rozbieżności należy przytoczyć, przedstawiając ich doktrynalne lub orzecznicze źródła. Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Powołanie się na omawianą przesłankę wymaga również wykazania, że chodzi      o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa (zob. m.in. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II PSK 193/21; oraz z 20 stycznia 2022 r. I CSK 790/21).
Skarżąca nie uczyniła zadość tym wymaganiom, ponieważ przedstawione przez nią zagadnienia odnoszą się wprost do sposobu, w jaki sad rozpoznający sprawę powinien ocenić środek dowodowy w postaci opinii biegłego. Z perspektywy wykładni wskazanego przepisu prawa, nie są potrzebne dalsze wyjaśnienia dotyczące tego problemu. Sąd Najwyższy zajął już stanowisko, zgodnie z którym opinia sporządzona przez biegłego podlega ocenie - przy zastosowaniuart. 233 § 1 k.p.c. - na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Oznacza to, że jako dowód w sprawie nie jest on oceniany pod kątem wiarygodności, rozumianej jako zgodność z rzeczywistością, lecz pod kątem logiczności i rzetelności wnioskowań. Dowód z opinii biegłego jest prawidłowo przeprowadzony wówczas, gdy opinia zawiera uzasadnienie ostatecznych wniosków, sformułowane w sposób przystępny i zrozumiały dla osób nieposiadających wiadomości specjalnych. Innymi słowy, sąd nie jest związany opinią biegłego w zakresie jego wypowiedzi odnoszących się do - zastrzeżonych do wyłącznej kompetencji sądu - kwestii ustalenia i oceny faktów oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy i powinien ją ocenić na równi z innymi środkami dowodowymi w ramach swobodnej oceny dowodów. Jeżeli biegły,                           z przekroczeniem granic swojej kompetencji - obok wypowiedzi w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych - zamieści w opinii także sugestie co do sposobu rozstrzygnięcia kwestii prawnych, sąd powinien je pominąć, co jednak nie dyskwalifikuje całej opinii biegłego. Dowód z opinii biegłego sądowego ma charakter szczególny, gdyż zasadniczo nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych, lecz ich ocenie przez pryzmat wiadomości specjalnych.
Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły (zob. np. postanowienie z 13 stycznia 2022 r., II USK 374/21). Skarżąca zaś podejmuje  w swoim wywodzie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd odwoławczy po skorzystaniu z opinii biegłego. Ustalenia faktyczne zaś nie mogą stanowić przedmiotu zarzutów skargi kasacyjnej na mocy art. 398
3
§ 3 k.p.c.
Powódka powołała się również na oczywistą zasadność skargi, którą uzasadniła naruszeniem art. 278 k.p.c. poprzez przyjęcie przez Sąd odwoławczy ustaleń odmiennych od wynikających z opinii biegłego, które polegały na przyjęciu jako podstawy wyliczenia odszkodowania należnego powódce stopień zużycia całości budynku, nie zaś jedynie materiałów składających się na niego. Skarżąca sugeruje w ten sposób, że podstawa naliczenia odszkodowania wymaga wiadomości specjalnych, podczas gdy wiadomości specjalne mogą okazać się przydatne do uzyskania szczegółowych wyliczeń kształtujących podstawę przyjętą przez sąd. Również w tym zakresie powódka dokonuje jedynie polemiki z oceną dowodów, niedopuszczalnej na mocy art. 398
3
§ 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy przypomina, że dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. musi być oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.;      z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Na marginesie zaś Sąd Najwyższy zaznacza, że te same argumenty nie mogą dotyczyć zarówno skomplikowanego problemu prawnego, przedstawionego jako zagadnienie prawne, jak i dowodzić oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisu prawa o jednolitej wykładni. Ten sam problem nie może być bowiem jednocześnie tak złożony, że wymaga to interwencji Sądu Najwyższego i tak oczywisty, że z jego rozpoznaniem poradzi sobie sprawnie przeciętny prawnik (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08, nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt    6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
[as]