III CSK 138/19

SN
Sygn. akt III CSK 138/19
POSTANOWIENIE
Dnia 14 stycznia 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa S. L.
‎
przeciwko Gminie Miejskiej K.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 14 stycznia 2020 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II Ca (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie na istnieniu zagadnienia prawnego i potrzebie wykładni przepisu budzącego wątpliwości, a także na oczywistej zasadności skargi. Zdaniem strony skarżącej zagadnienie prawne i potrzeba wykładni wiążą się z wprowadzeniem z dniem 1 stycznia 2018 r. nowego brzmienia art. 37 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) i brakiem stosownych norm intertemporalnych.
Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Brzmienie art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym  wskazuje na sposób obliczania wartości nieruchomości w dwóch sytuacjach. Po pierwsze w sytuacji, gdy na skutek uchwalenia planu miejscowego dla terenów dotychczas nieobjętych takim planem albo nieobjętych obowiązującym w dniu uchwalenia tego planu planem miejscowym niemożliwe lub istotnie ograniczone stało się dalsze faktyczne użytkowanie terenu i gruntu w sposób zgodny z mającym miejsce w dniu uchwalenia planu miejscowego faktycznym użytkowaniem (art. 37 ust. 11 pkt 1 ustawy). A po drugie w sytuacji, gdy na skutek zmiany planu miejscowego lub uchwalenia planu miejscowego dla terenu objętego obowiązującym w dniu uchwalenia tego planu planem miejscowym, korzystanie z nieruchomości lub jej części w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone (art. 37 ust. 11 pkt 2 ustawy). Wedle strony skarżącej wątpliwości wynikają z tego, czy przepisy te można stosować do spraw wszczętych przed ich wejściem w życie dla wyceny wartości nieruchomości, a tym samym dla oceny wysokości odszkodowania w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wedle ustaleń faktycznych wiążących Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego uchyliło wydane w  2010  i 2011 decyzje o warunkach zabudowy, lecz nie wpłynęło na faktyczne korzystanie z nieruchomości. Powołany zaś art. 37 ust. 11 ustawy odnosi się przede wszystkim do sytuacji, gdy doszło do zmiany faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości (pkt 1) lub gdy doszło do zmiany istniejącego wcześniej planu (pkt 2). Żadna z tych okoliczności nie miała zaś miejsca w sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną.
Ponadto w orzecznictwie wyrażono już pogląd, że brak norm intertemporalnych przy wprowadzaniu art. 37 ust. 11 ustawy nie oznacza, że  kwestia ta nie jest uregulowana - zastosowanie mają wówczas ogólne zasady. Jasno z nich wynika, że oceny skutków konkretnej czynności dokonuje się na podstawie prawa obowiązującego, gdy czynność ta została dokonana (
tempus regit  actum
). Jeśli zatem szkoda została wyrządzona pod rządami dawnego prawa, to  dawne prawo przesądza o dopuszczalności i wysokości odszkodowania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2019 r., III CSK 265/18, nie publ.).
Szczegółowa analiza podstaw skargi kasacyjnej nie uzasadnia wniosku o jej oczywistej zasadności.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 1 k.p.c.
a contrario
).
jw