I CSK 235/16

Sygn. akt I CSK 235/16
POSTANOWIENIE
Dnia 7 grudnia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa R. P.
‎
przeciwko P.  w W.
‎
o uchylenie orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego oraz ustalenie,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 grudnia 2016 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt I ACa (…),
‎
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podniósł kwestię nieważności postępowania i oczywistej zasadności skargi. Zarzut nieważności postępowania dotyczy dopuszczalności drogi sądowej w sprawach o zawieszenie w prawach członka koła łowieckiego. W  ocenie skarżącego, droga sądowa na podstawie art. 33 ust. 6 prawa łowieckiego przysługuje wyłącznie w sprawach utraty lub nabycia członkostwa, a  zawieszenie w  prawach członka taką sprawą nie jest. Odmienne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny, który wskazał na potrzebę analogicznego zastosowania w  tym przypadku powołanego przepisu, twierdząc, że skutki zawieszenia, choć czasowe, a nie trwałe, są zbliżone do skutków utraty członkostwa, bo powodują niemożliwość korzystania z praw członka. Jednocześnie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 listopada 2012 r., K 21/11
(OTK-A 2012, nr 10, poz. 119), zgodnie z którym
„Art. 33 ust. 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w  zakresie, w jakim nie przewiduje prawa członka P., wobec którego zastosowano sankcję dyscyplinarną inną niż utrata członkostwa w  Związku lub w kole łowieckim, gdy przewinienie i orzeczona za nie sankcja nie mają wyłącznie charakteru wewnątrzorganizacyjnego, do wniesienia odwołania do  sądu, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.” Jest to tzw. wyrok prawotwórczy, a więc stwierdzający istnienie luki w prawie, który wprawdzie nie stworzył przepisu prawnego, to jednak stanowi podstawę do wykładni prokonstytucyjnej przepisów prawnych obecnych w systemie prawa. Takiej właśnie wykładni dokonał w tej sprawie Sąd Apelacyjny, stosując art. 33 ust. 6 ustawy analogicznie do zawieszenia w prawach członkach, bo jest to niewątpliwie sankcja dyscyplinarna inna niż utrata członkostwa w Związku lub w kole łowieckim, gdy przewinienie i orzeczona za nie sankcja nie mają wyłącznie charakteru wewnątrzorganizacyjnego. Jest to wykładnia pozwalająca na kontrolę ważnych dla praw członków korporacji decyzji przed sądem. W sprawie nie zachodzi zatem nieważność postępowania, istnieje droga sądowa, zatem na tej podstawie nie ma przesłanek do przyjęcia skargi do rozpoznania. Drugi argument podniesiony w  skardze kasacyjnej ma dotyczyć jej oczywistości. Podniesiono tutaj kwestię dopuszczalności drogi sądowej, co zostało już wyżej wyjaśnione. Ponadto oczywista zasadność skargi ma wynikać z naruszenia norm intertemporalnych. W  ocenie skarżącego, w tej sprawie powinno znaleźć zastosowanie nowe brzmienie prawa łowieckiego, w którym wyraźnie zakreślono termin do wniesienia odwołania, powództwo w tej sprawie było więc spóźnione. Jest to kwestia dyskusyjna, ale na pewno nie oczywista – stanowisko Sądu Apelacyjnego jest z pewnością możliwe do obrony i choć można z nim polemizować, to nie świadczy to o oczywistym naruszeniu prawa przy jego wykładni albo stosowaniu. Skarżący twierdzi, że nie ma podstaw do zastosowania dawnego prawa, bo ono stosuje się wyłącznie do postępowań o nabycie i utratę członkostwa, a nie o zawieszenie w prawach. Jednak w tym wypadku analogiczne stosowanie tych przepisów do zawieszenia nie jest wykluczone, co tym bardziej uzasadnia zastosowanie takiej analogii w odniesieniu do dopuszczalności drogi sądowej. Zgodzić się trzeba, że  problem ten może budzić wątpliwości, natomiast na pewno nie świadczy o  oczywistej zasadności skargi.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398
9
§ 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
aj