I CSK 231/19
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wyroku, uznając zakwestionowane sformułowanie za celowe i zgodne z intencją sądu.
Powódka złożyła wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego, domagając się wykreślenia słowa „nie” lub innej modyfikacji mającej oddać sens argumentacji sądu. Sąd Najwyższy uznał, że zakwestionowane słowo nie stanowi oczywistej omyłki, a jego użycie było celowe i odnosiło się do różnych stanów faktycznych związanych z luką planistyczną. W związku z tym wniosek został oddalony.
Powódka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2019 r. (sygn. akt I CSK 231/18). Wniosek dotyczył wykreślenia słowa „nie” z konkretnego zdania w uzasadnieniu lub innej modyfikacji mającej na celu lepsze oddanie sensu argumentacji sądu. Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek na posiedzeniu niejawnym, stwierdził, że sprostowaniu podlegają jedynie niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sąd uznał, że zakwestionowane słowo „nie” nie jest oczywistą omyłką. Wskazał, że wypowiedź sądu miała charakter ogólny i odnosiła się do różnych sytuacji faktycznych związanych z przerwą w obowiązywaniu planów zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, że użycie tego słowa nie zaprzeczało możliwości porównania przeznaczenia nieruchomości w poprzednich i aktualnych planach, a wręcz odnosiło się do szerszego kontekstu porównawczego. W konsekwencji, uznając wniosek za bezzasadny, Sąd Najwyższy oddalił go na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących sprostowania orzeczeń.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, zakwestionowane słowo 'nie' nie jest oczywistą omyłką pisarską.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że użycie słowa 'nie' w kontekście analizy przerw w obowiązywaniu planów zagospodarowania przestrzennego było celowe i miało na celu odniesienie się do różnych stanów faktycznych, a nie stanowiło błędu pisarskiego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie wniosku
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. D. | osoba_fizyczna | powódka |
| Miasto W. | instytucja | pozwany |
Przepisy (3)
Główne
k.p.c. art. 350 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna do sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w orzeczeniach.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398 § 21
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 391 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zakwestionowane słowo 'nie' nie jest oczywistą omyłką pisarską. Wypowiedź Sądu Najwyższego ma charakter ogólny i odnosi się do różnych stanów faktycznych związanych z luką planistyczną. Użycie słowa 'nie' było celowe i mieściło się w szerszym kontekście porównawczym.
Odrzucone argumenty
Zakwestionowane słowo 'nie' stanowi oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu.
Godne uwagi sformułowania
Sprostowaniu mogą ulegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione również w uzasadnieniu wyroku. Zakwestionowane przez skarżącą słowo „nie” w zdaniu przytoczonym we wniosku o sprostowanie nie jest oczywistą omyłką.
Skład orzekający
Katarzyna Tyczka-Rote
przewodniczący
Monika Koba
sprawozdawca
Władysław Pawlak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty sprostowania uzasadnień orzeczeń, interpretacja pojęcia oczywistej omyłki pisarskiej w kontekście planowania przestrzennego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego wniosku o sprostowanie, a nie meritum sprawy pierwotnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej (sprostowanie uzasadnienia) i nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć merytorycznych, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I CSK 231/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) SSN Monika Koba (sprawozdawca) SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa M. D. przeciwko Miastu W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2019 r., na skutek wniosku powódki z dnia 26 listopada 2019 r. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt I CSK 231/18, oddala wniosek. UZASADNIENIE Pełnomocnik powódki pismem z dnia 26 listopada 2019 r. złożyła wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2019 r. przez wykreślenie słowa „nie” na stronie 19 uzasadnienia w zdaniu zaczynającym się od słowa „W konsekwencji”, a kończącym się słowami „zasady ciągłości planistycznej” lub inny sposób oddający sens całokształtu argumentacji Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sprostowaniu mogą ulegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione również w uzasadnieniu wyroku. Dlatego też wniosek w tym przedmiocie wymaga merytorycznego rozpoznania, a w razie jego bezzasadności podlega oddaleniu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 1976 r., I PO 9/76, OSNC 1976, nr 12, poz. 270, z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155, i z dnia 30 listopada 2011 r., III CZ 66/11, Biul. SN 2012, nr 2, poz. 11). Zakwestionowane przez skarżącą słowo „nie” w zdaniu przytoczonym we wniosku o sprostowanie nie jest oczywistą omyłką. Wypowiedź Sądu Najwyższego ma charakter ogólny i odnosi się do różnych stanów faktycznych istniejących w okresie przerwy w obowiązywaniu planów. Zarówno takich, w których po wejściu w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe korzystanie z nieruchomości w sposób przewidziany w poprzednio obowiązującym planie, jak i takich, w których po wejściu w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe korzystanie z nieruchomości, które było dopuszczalne w okresie „luki planistycznej”, a nie przewidywał go poprzednio obowiązujący plan. W konsekwencji Sąd Najwyższy używając zakwestionowanego przez skarżącą sformułowania nie tylko nie zaprzeczył możliwości porównania przeznaczenia funkcjonującego w poprzednio obowiązującym planie miejscowym z przeznaczeniem nieruchomości obowiązującym w planie aktualnym, w związku z istnieniem przerwy w obowiązywaniu planów, ale bazę do porównań będących podstawą stwierdzenia ograniczeń w korzystaniu nieruchomości odnosił do szerszego kontekstu porównawczego. Z przytoczonych względów na podstawie art. 350 § 1 w zw. z art. 398 21 oraz art. 391 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. aj ał
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI