I CSK 2306/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wniesionej przez Towarzystwo Ubezpieczeń [...] S.A. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2024 r. Skarga kasacyjna dotyczyła rozstrzygnięcia o zapłacie, a skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazując na oczywistą zasadność skargi. Argumentacja skarżącego opierała się na twierdzeniu o stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji przez osobę ubezpieczoną w dacie zdarzenia, co miało skutkować brakiem jej winy na podstawie art. 425 k.c. Sąd Najwyższy przypomniał, że skarga kasacyjna jest środkiem nadzwyczajnym, a jej celem jest ochrona interesu publicznego, a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Instytucja przedsądu ma na celu selekcję skarg pod kątem realizacji tych funkcji. Sąd Najwyższy podkreślił, że przesłanka oczywistej zasadności wymaga wykazania kwalifikowanego naruszenia prawa, które doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, a nie jedynie błędnej wykładni czy subsumpcji. W ocenie Sądu Najwyższego, skarżący nie wykazał takiej oczywistej zasadności, a jego argumentacja faktycznie zmierzała do podważenia ustaleń faktycznych i oceny dowodów dokonanej przez sądy niższych instancji, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym zgodnie z art. 398^3 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy nie stwierdził również innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi, w tym nieważności postępowania. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od skarżącego na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający