I CSK 2292/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną Banku S.A. w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, dotyczącego umowy kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego. Bank wnosił o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazując na potrzebę wykładni przepisów dotyczących abuzywności klauzul walutowych (art. 385¹ § 1 i 2 k.c.) oraz na istotne zagadnienia prawne związane z ustaleniem treści umowy po usunięciu abuzywnego postanowienia, momentem oceny stanu prawnego, możliwością substytucji normą dyspozytywną, zastosowaniem art. 358 § 2 k.c., badaniem celu dyrektywy 93/13/EWG oraz datą naliczania odsetek ustawowych. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 398⁹ § 1 k.p.c., podkreślił, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wymagającym wykazania istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi. Analiza wniosku banku wykazała, że przedstawiona problematyka abuzywności klauzul walutowych w umowach kredytów frankowych nie stanowi nowości i była wielokrotnie rozstrzygana przez Sąd Najwyższy oraz TSUE, co doprowadziło do utrwalenia jednolitych kierunków orzeczniczych. Podobnie, kwestia daty naliczania odsetek za opóźnienie od kwot podlegających zwrotowi konsumentowi została już ugruntowana w orzecznictwie. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzą przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odmówił jej przyjęcia, obciążając bank kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający