I CSK 223/10

Sygn. akt I CSK 223/10 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Dariusz Dończyk 
 
 
 
w sprawie z wniosku Mahmuda M. 
przy uczestnictwie Agnieszki W. 
o wydanie dziecka, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2010 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy  
od postanowienia Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 10 listopada 2009 r.,  
 
 
1) odrzuca skargę kasacyjną; 
2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 
120 (sto dwadzieścia) zł kosztów postępowania ze skargi. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o nakazanie powrotu małoletniej Lary 
Z. do miejsca jej stałego pobytu w Holandii, skąd została wywieziona przez matkę 
Agnieszkę W., żonę wnioskodawcy. Wnioskodawca powołał się na postanowienia 
Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, 
sporządzoną w Hadze w dniu 25 października 1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 108, poz. 
528). 
 
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek. 
Apelacja wnioskodawcy od tego orzeczenia, oparta na zarzucie naruszenia art. 13 
pkt b Konwencji, została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 
10 listopada 2009 r. Od tego postanowienia wnioskodawca wniósł skargę 
kasacyjną.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Od postanowienia oddalającego apelację od postanowienia oddalającego  
wniosek o wydanie małoletniego w trybie Konwencji o cywilnych aspektach 
uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzoną w Hadze w dniu 25 października 
1980 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 108, poz. 528) skarga kasacyjna nie przysługuje. 
Sprawa, w której zapadło postanowienie na podstawie przepisów wymienionej 
wyżej Konwencji, jest zarazem rozpoznawaną w postępowaniu nieprocesowym 
sprawą z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli w rozumieniu 
przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 561-605). Skarga kasacyjna 
w takiej sprawie jest więc niedopuszczalna (por. postanowienia Sądu Najwyższego: 
z dnia 17 sierpnia 2001 r., I CKN 236/01, Lex nr 52475, z dnia 8 listopada 2001 r., 
II CZ 126/01, OSNC z 2002 r., nr 7-8, poz. 95 oraz I CZ 139/04, nie publ.). Zgodnie 
bowiem 
z 
art. 5191 § 2 
k.p.c. w sprawach 
z 
zakresu 
prawa 
rodzinnego, 
opiekuńczego i kurateli skarga kasacyjna przysługuje tylko w sprawach 
o  przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności 
majątkowej między małżonkami, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia jest 
niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie 
jest więc niedopuszczalna. 

 
3 
Z tego względu, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. 
Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego 
orzeczono w oparciu o art. 520 § 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z  art. 391 § 1 
k.p.c.,  art. 39821 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. przy uwzględnieniu przepisów § 2 ust. 2 
w  zw. § 13 ust. 4 pkt 2 i § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 
z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę 
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jz