I CSK 2151/25

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2025 r. w sprawie o zapłatę. Skarżący bank domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując na istnienie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Wśród podniesionych zagadnień znalazły się kwestie związane z wykładnią przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących klauzul abuzywnych w umowach o kredyt indeksowany kursem waluty obcej, w szczególności dotyczące nieważności całej umowy w przypadku uznania klauzul spreadowych za niedozwolone, możliwości zastosowania stawki WIBOR jako podstawy oprocentowania po wyeliminowaniu mechanizmu indeksacji, a także interpretacji art. 69 ust. 3 Prawa bankowego w kontekście kredytów waloryzowanych do waluty obcej. Sąd Najwyższy, odwołując się do bogatego orzecznictwa własnego oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym uchwały pełnego składu Izby Cywilnej z dnia 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), stwierdził, że wszystkie podniesione przez skarżącego kwestie zostały już wyczerpująco wyjaśnione. Podkreślono, że klauzule indeksacyjne w umowach kredytów złotowych indeksowanych do waluty obcej określają główne świadczenie kredytobiorcy i mogą być uznane za niedozwolone postanowienia umowne. W przypadku stwierdzenia abuzywności takich klauzul, umowa może być uznana za nieważną, a prawo unijne i krajowe nie przewidują możliwości zastępowania wyeliminowanych klauzul innymi mechanizmami. Wobec braku spełnienia przesłanek określonych w art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Orzeczono również o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz powoda.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający