I CSK 223/22

SN
Sygn. akt I CSK 223/22
POSTANOWIENIE
Dnia 29 kwietnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie z wniosku I. P.
‎
przy uczestnictwie K. P.
‎
o podział majątku wspólnego,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 kwietnia 2022 r.,
‎
na skutek skarg kasacyjnych - wnioskodawczyni i uczestnika postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego w B.
‎
z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt II Ca (..),
odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania i  orzeka, że wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zarówno skarżąca wnioskodawczyni jak i skarżący uczestnik
oparli wnioski o  przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania na pierwszej i czwartej spośród wymienionych przesłanek.
P
rzez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 398
13
§ 2 k.p.c.) i także w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r. I UK 271/11 - nie publ.). Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 oraz z dnia 9 lutego 2011 r., III SK 41/10 - nie publ.).
Skarżący uczestnik przedstawioną problematykę ujął w pytaniu:
„czy dysproporcja w korzyściach przypadających współwłaścicielowi z tytułu wykonywania przez drugiego współwłaściciela prawa posiadania nieruchomości może stanowić podstawę do niezastosowania art. 206 k.c.? A jeżeli tak to w jaki stopień dysproporcji korzyści może stanowić podstawę do niezastosowania art.  206  k.c.?”.
Natomiast skarżąca wnioskodawczyni
przedstawiła problematyka odnoszącą się do art. 206 k.c.
Wątpliwości przedstawione w obu skargach kasacyjnych nie stanowią istotnych zagadnień prawnych.
Ponadto oba uzasadnienia wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania nie zawierają argumentacji jurydycznych wskazujących na występowanie odmiennych ocen przedstawionych problemów oraz na to, że przepisy dotyczące tych kwestii nie doczekały się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Skarżący poza przedstawionymi wątpliwościami nie zaprezentowali odpowiednich wywodów prawnych i nie dokonali analiz orzecznictwa, z których wynikałyby jakiekolwiek rozbieżności. Nie jest rolą Sądu Najwyższego domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 38/08, nie publ. i  z  dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt II CZ 142/04, nie publ.).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
Skarżący nie wykazali również przesłanki oczywistej zasadności. Oczywistą zasadność skargi skarżący uczestnik upatrywał w naruszeniu art. 6 k.c. w związku z art. 31 k.r.o. oraz art. 6 k.c. w związku z art. 225 k.c., natomiast skarżąca wnioskodawczyni - w naruszeniu art. 206 k.c.
Okoliczności wskazane przez obu skarżących nie usprawiedliwiają  zaprezentowanej przez nich ocen zaskarżonego orzeczenia. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa.
Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanki przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania zostały w sposób właściwy wykazane.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).