I CSK 2105/25
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku do rozpoznania, uznając, że sprawa nie zawiera istotnego zagadnienia prawnego ani nie zachodzi oczywista zasadność skargi, a problematyka abuzywnych klauzul przeliczeniowych w umowach kredytowych jest już ugruntowana w orzecznictwie.
Bank złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, domagając się jej przyjęcia do rozpoznania z uwagi na oczywistą zasadność i istotne zagadnienie prawne dotyczące klauzul przeliczeniowych w umowach kredytów denominowanych w walucie obcej. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi, stwierdzając, że kwestia abuzywności klauzul odsyłających do tabel kursowych banku jest już szeroko ugruntowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a przedstawione argumenty nie spełniają wymogów oczywistej zasadności ani nie wskazują na potrzebę dalszej wykładni przepisów.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał wniosek Banku S.A. w W. o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Bank powołał się na oczywistą zasadność skargi oraz istotne zagadnienie prawne związane z zastosowaniem art. 385¹ k.c. do umów kredytu stricte dewizowego (walutowego), w szczególności w kontekście niedozwolonych postanowień przeliczeniowych odsyłających do bankowych tabel kursów walut. Sąd Najwyższy przypomniał kryteria przyjęcia skargi kasacyjnej, wskazując na konieczność wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi. Analiza wniosku banku wykazała, że problematyka abuzywności klauzul przeliczeniowych w umowach kredytów frankowych jest już utrwalona w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd wskazał, że nawet fakultatywny charakter mechanizmu przeliczeniowego nie uchyla abuzywności, zgodnie z wyrokiem TSUE C-139/22. Wobec braku spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że problematyka abuzywności klauzul przeliczeniowych w umowach kredytów walutowych jest już ugruntowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego i TSUE, a argumenty banku nie spełniają wymogów oczywistej zasadności ani nie wskazują na potrzebę dalszej wykładni przepisów. Brak jest zatem przesłanek do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
Pozwany (domniemany, jako strona wygrywająca w postępowaniu apelacyjnym)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A.G. | osoba_fizyczna | powód |
| G.S. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank spółka akcyjna w W. | spółka | pozwany |
| Bank spółki akcyjnej w W. | spółka | skarżący |
Przepisy (3)
Główne
k.p.c. art. 398 § 9
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.
k.c. art. 385 § 1
Kodeks cywilny
Dotyczy niedozwolonych postanowień umownych (klauzul abuzywnych).
Pomocnicze
k.p.c. art. 398 § 4
Kodeks postępowania cywilnego
Wskazuje na konieczność powołania i uzasadnienia okoliczności o charakterze publicznoprawnym w skardze kasacyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Problematyka abuzywności klauzul przeliczeniowych w umowach kredytów walutowych jest ugruntowana w orzecznictwie SN i TSUE. Argumenty banku nie spełniają wymogów oczywistej zasadności. Nie występuje potrzeba dalszej wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.
Odrzucone argumenty
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej z uwagi na zastosowanie art. 385¹ k.c. do umowy kredytu dewizowego. Istotne zagadnienie prawne związane z możliwością utrzymania w mocy umowy kredytu zawierającej niedozwolone postanowienia przeliczeniowe.
Godne uwagi sformułowania
skarga kasacyjna, będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także wszechstronnie podejmowana w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego wynikający z przytoczonego orzecznictwa Sądu Najwyższego upadek umowy kredytu w konsekwencji stwierdzenia abuzywności zawartych w umowie klauzul przeliczeniowych odnosi się także do umów, w których zobowiązanie opiewało na walutę obcą, a wypłata kredytu, zgodnie z ustaleniami stron, mogła nastąpić i nastąpiła w złotych polskich rozwiązanie takie nie uchyla abuzywności spornych postanowień
Skład orzekający
Paweł Grzegorczyk
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowanie stanowiska Sądu Najwyższego i TSUE w zakresie kryteriów przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawach dotyczących klauzul abuzywnych w umowach kredytów walutowych."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej, a nie meritum sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu kredytów frankowych i klauzul abuzywnych, a orzeczenie Sądu Najwyższego wyjaśnia kryteria dopuszczalności skargi kasacyjnej w tym kontekście, co jest istotne dla prawników procesowych.
“Sąd Najwyższy stawia tamę dla nieuzasadnionych skarg kasacyjnych w sprawach kredytów frankowych.”
Sektor
bankowość
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I CSK 2105/25 POSTANOWIENIE 27 marca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 27 marca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A.G. i G.S. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, ewentualnie o ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 listopada 2024 r., I ACa 1746/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca Bank S.A. w W. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z zastosowania art. 385 1 k.c. do umowy kredytu stricte dewizowego (walutowego). Wskazała również na występujące w sprawie zagadnienie prawne związane z możliwością utrzymania w mocy umowy kredytu o określonej bliżej we wniosku charakterystyce, jeżeli zawiera ona niedozwolone postanowienia przeliczeniowe, odsyłające do bankowej tabeli kursów walut. Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej stawia skarżącemu szczególnie wysokie wymagania. Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18). Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga natomiast sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem wystąpiły powołane przyczyny kasacyjne. Wywody wniosku, w zestawieniu z zarzutami skargi i przedmiotem postępowania przed Sądami meriti , dotykały konsekwencji zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą (frankiem szwajcarskim) postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i odsyłających do tabel kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote polskie i odwrotnie. Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także wszechstronnie podejmowana w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego w odniesieniu do zbliżonych treścią umów kredytowych oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do utrwalenia się jednolitych kierunków orzeczniczych, w które wpisywał się zaskarżony wyrok (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, z dnia 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP 1753/22, i z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22, z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r., I CSK 5651/22 i z dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo Sądu Najwyższego ; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r., C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A., ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A., ECLI:EU:C:2023:911). W tym kontekście należało wskazać w szczególności, że wynikający z przytoczonego orzecznictwa Sądu Najwyższego upadek umowy kredytu w konsekwencji stwierdzenia abuzywności zawartych w umowie klauzul przeliczeniowych odnosi się także do umów, w których zobowiązanie opiewało na walutę obcą, a wypłata kredytu, zgodnie z ustaleniami stron, mogła nastąpić i nastąpiła w złotych polskich. Utrzymanie tego rodzaju umowy w mocy przy założeniu jej dalszego wykonywania wyłącznie w walucie obcej zniekształcałoby wolę stron ukierunkowaną od początku na wypłatę kredytu w walucie krajowej i jego opcjonalną obsługę w tej walucie. Działanie takie odpowiadałoby zatem uzupełnieniu umowy treścią nieuzgodnioną przez strony (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 15 września 2023 r., II CSKP 1356/22 i z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1461/22, a także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2022 r., I CSK 2237/22 i z dnia 30 czerwca 2023 r., I CSK 3468/22 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo). W zakresie, w jakim we wniosku akcentowano fakultatywny charakter mechanizmu przeliczeniowego odsyłającego do tabel bankowych, mającego zapewnić kredytobiorcy wybór między spłatą kredytu w walucie obcej i w złotych polskich, należało natomiast zauważyć, że rozwiązanie takie nie uchyla abuzywności spornych postanowień. W wyroku z dnia 21 września 2023 r., C-139/22, AM i PM przeciwko mBank S.A., ECLI:EU:C:2023:692, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśnił, że włączenie do umowy zawartej z konsumentem dwóch alternatywnych warunków dotyczących wykonania tego samego obowiązku ciążącego na konsumencie, z których jeden jest nieuczciwy, a drugi zgodny z prawem, pozwala przedsiębiorcy na spekulowanie, że przez brak informacji, nieuwagę lub niezrozumienie konsument wykona zobowiązanie zgodnie z warunkiem, który powoduje znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. W konsekwencji postanowienie umowne regulujące sposób wykonania umowy, które należy zakwalifikować jako nieuczciwe, nie traci tego charakteru z tego powodu, że umowa przewiduje możliwość jej wykonania w inny (uczciwy) sposób. Stanowisko to, w nawiązaniu do powołanego wyroku, wyrażono także w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 810/23 i z dnia 6 czerwca 2025 r., II CSKP 570/23), na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny. W tym stanie rzeczy wniosek nie przekonywał o zasadności skargi, a tym bardziej by była ona zasadna w stopniu oczywistym (por. także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2025 r., I CSK 2968/24, z dnia 24 listopada 2025 r., I CSK 3030/24 i z dnia 6 lutego 2026 r., I CSK 953/25). Wniosek nie ujawniał również – w zestawieniu z przywołanym orzecznictwem unijnym i judykaturą Sądu Najwyższego – potrzeby kolejnej wypowiedzi orzeczniczej Sądu Najwyższego w objętej nim materii, z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych funkcji skargi kasacyjnej. Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. Paweł Grzegorczyk (K.G.) [SOP]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę