I CSK 197/07

Sygn. akt I CSK 197/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 lipca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
 
 
 
w sprawie z powództwa M.S. 
przeciwko Miastu W. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2007 r., 
na skutek skarg kasacyjnych powódki i strony pozwanej  
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt [...] 
 
 
odrzuca 
obie 
skargi 
kasacyjne, 
koszty 
postępowania 
kasacyjnego znosi wzajemnie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Skargi kasacyjne wniesiona przez powódkę M.S. oraz pozwane Miasto W. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 grudnia 2006 r. podlegają odrzuceniu z 
następujących przyczyn. 
 
Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art. 
3984  § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. 
Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu 
Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw. 
„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub 
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są 
w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym 
zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu 
Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do 
k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c. 
w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. 
(Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw 
kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania 
przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.  
 
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi 
choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy, 
badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do 
określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod 
uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku 
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu, 
dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych 
w art. 3989  § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna 
i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd 
Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie 
publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni 

 
3 
przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności 
w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane 
w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu 
Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy 
kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.  
 
Wniesiona przez powódkę skarga kasacyjna zawiera w osobnym punkcie 
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania. Jako uzasadnienie wniosku skarżąca 
wskazała istotne zagadnienie prawne polegające na określeniu przesłanek 
przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody, gdy polega ono na 
zaniechaniu, zwłaszcza czy można przypisać odpowiedzialność za przyczynienie 
się przez zaniechanie, pomimo braku obowiązku oznaczonego działania 
w wymiarze prawnym i etycznym, racjonalnego uzasadnienia takiego działania 
i możliwości, aby takie działanie mogło zapobiec powstaniu szkody. Ponadto, 
podnosiła fakt oczywistego naruszenia prawa procesowego i materialnego poprzez 
znaczne zaniżenie wysokości szkody. Twierdzenie to nie zostało rozwinięte. 
Ponadto, wymaga podkreślenia, wobec podnoszonych przez powódkę zarzutów 
dotyczących wysokości zasądzonego odszkodowania, że powództwo nie zostało 
rozszerzone w toku powtórnego rozpoznania sprawy przez Sąd Apelacyjny. Brak 
w  uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jakichkolwiek 
argumentów uzasadniających obowiązek uwzględnienia z urzędu wzrostu wartości 
nieruchomości. 
Pozwany z kolei powoływał się na istnienie istotnego zagadnienia prawnego 
związanego z zakresem odpowiedzialności gminy za działania lub zaniechania jej 
organów, a także z oceną możliwości rozporządzania sporną nieruchomością przez 
pozwanego, gdy chodzi o nieruchomość budynkową powstałą przed 1945 r., 
w  sytuacji 
toczącego 
się 
postępowania 
administracyjnego 
z 
wniosku 
spadkobierców byłych właścicieli. Także i to twierdzenie nie zostało rozwinięte. 
Tymczasem, uzasadnienie  wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji, 
że w sprawie rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do 
rozpoznania. W obu skargach nie przedstawiono zaś żadnej, nawet skrótowo 

 
4 
zarysowanej, argumentacji prawnej. Argumentacja jurydyczna przedstawiona 
została jedynie – i to w bardzo ograniczony sposób - w uzasadnieniu podstaw 
skarg, co nie spełnia jednak wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.  
Jak widać zatem, uzasadnienie wniosku o przyjęcie obu skarg do 
rozpoznania przedstawione przez skarżących nie odpowiada wymogom, o jakich 
mowa wyżej, co powoduje konieczność jej odrzucenia. Rzeczą Sądu Najwyższego 
przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest 
doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi na czym jej „oczywista” 
zasadność ma polegać, a tym bardziej zastępowanie strony skarżącej 
w wyjaśnieniu tej przesłanki, a także doszukiwanie się jurydycznej argumentacji 
mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej 
argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu 
zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji należy 
przyjąć, że obie skargi kasacyjne w istocie nie zawierają uzasadnienia wniosku 
o przyjęcie ich do rozpoznania. Należy również wskazać, że przedmiotowa sprawa 
była już rozpoznawana przez Sąd Najwyższy, który wyraził swą ocenę prawną 
zgłaszanych w sprawie roszczeń w wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r., I CSK 43/06. 
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skarg do rozpoznania żadna ze stron do tego 
wyroku się nie odniosła.  
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 
k.p.c.