I CSK 1937/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej Gminy T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi, uznając przedstawione zagadnienia prawne za nierozwiązane lub niepoważne, a argumentację za polemikę z ustaleniami faktycznymi.
Gmina T. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi w sprawie o odszkodowanie, podnosząc dwa zagadnienia prawne dotyczące ograniczenia swobody przedsiębiorczości w kontekście unijnego prawa oraz związania sądu prawomocnym wyrokiem w zakresie związku przyczynowego. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi, uznając, że przedstawione problemy nie stanowią nowych, nierozwiązanych zagadnień prawnych, a argumentacja skarżącej była próbą polemiki z ustaleniami faktycznymi sądów niższych instancji.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną Gminy T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi w sprawie o odszkodowanie. Skarżąca podniosła dwa zagadnienia prawne: pierwsze dotyczyło możliwości dochodzenia roszczeń przez przedsiębiorcę przeciwko jednostce samorządu terytorialnego naruszającej przepisy krajowe ograniczające swobodę przedsiębiorczości, w kontekście prawa unijnego (art. 49 i 54 TFUE). Drugie zagadnienie odnosiło się do związania sądu powszechnego stwierdzonym w poprzednim wyroku istnieniem związku przyczynowego między zdarzeniem szkodzącym a szkodą. Gmina T. argumentowała również oczywistą zasadność skargi ze względu na nierozpoznanie zarzutu naruszenia art. 361 § 1 i 2 k.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że pierwsze zagadnienie nie stanowi nowego, nierozwiązanego problemu, a argumentacja Gminy dotycząca racjonalizacji usług i pokrzywdzenia innego przedsiębiorcy została uznana za błędną. Drugie zagadnienie również nie zostało uznane za poważny problem prawny, gdyż orzecznictwo SN jasno określa zakres związania prawomocnym wyrokiem. Argumentacja dotycząca oczywistej zasadności została odrzucona jako niedopuszczalna polemika z oceną dowodów przez sądy niższych instancji. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi i zasądził koszty postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, takie przepisy nie mogą stanowić podstawy roszczeń w opisanej sytuacji, a argumentacja skarżącej jest błędna.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że argumentacja skarżącej dotycząca naruszenia swobody przedsiębiorczości w kontekście unijnego prawa jest błędna. Wskazano, że zakaz umiejscawiania punktów usługowych w bliskiej odległości może być przykładem racjonalizacji usług, a rozporządzenie Ministra Infrastruktury nie miało na celu ingerencji w stosunki konkurencji w sposób opisany przez skarżącą. Gmina nie wykazała, w jaki sposób działanie na podstawie obowiązującego prawa prowadziłoby do pokrzywdzenia innego podmiotu, a odpowiedzialność za szkodę jest powiązana z działaniem bezprawnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej.
Strona wygrywająca
A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. | spółka | powódka |
| Gminy T. | instytucja | pozwana |
Przepisy (10)
Główne
k.p.c. art. 398 § 9
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 398 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398 § 13
Kodeks postępowania cywilnego
k.c. art. 361 § 1
Kodeks cywilny
k.c. art. 361 § 2
Kodeks cywilny
k.p.c. art. 365 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 366
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 98
Kodeks postępowania cywilnego
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych art. 10 § 4 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych art. 2 § 9
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie swobody przedsiębiorczości w kontekście prawa unijnego. Nierozpoznanie zarzutu dotyczącego związku przyczynowego w kolejnej sprawie. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej.
Godne uwagi sformułowania
zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej przesłankę oczywistej zasadności można wykazać, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego Poza kognicją Sądu Najwyższego pozostają bowiem kwestie związane z ustalaniem stanu faktycznego i oceną dowodów
Skład orzekający
Mariusz Załucki
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, w szczególności w kontekście zagadnień prawnych i oczywistej zasadności."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych wymogów formalnych i merytorycznych skargi kasacyjnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia kluczowe kryteria przyjmowania skarg kasacyjnych przez Sąd Najwyższy, co jest istotne dla praktyków prawa, choć nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć merytorycznych.
“Kiedy Sąd Najwyższy przyjmie Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe kryteria i pułapki.”
Dane finansowe
zwrot kosztów postępowania kasacyjnego: 12 500 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I CSK 1937/25 POSTANOWIENIE 29 września 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 29 września 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Gminie T. o odszkodowanie, na skutek skargi kasacyjnej Gminy T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 listopada 2024 r., I ACa 2063/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 12 500 (dwanaście tysięcy pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwana Gmina T. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 listopada 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o odszkodowanie. Skarżąca dostrzegła w sprawie dwa zagadnienia prawne, które jej zdaniem przemawiają za potrzebą przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania: 1. Czy przepisy prawa krajowego ograniczające faktycznie możliwość świadczenia przez przedsiębiorców usług tego samego rodzaju w bliskiej odległości mogą stanowić podstawę dochodzenia roszczeń przez przedsiębiorcę przeciwko jednostce samorządu terytorialnego, która taką regulację naruszyła, z pokrzywdzeniem interesu innego przedsiębiorcy, w świetle istnienia unijnego standardu swobody przedsiębiorczości i zakazu ograniczania swobody przedsiębiorczości wynikającego z przepisu art. 49 TFUE w zw. z art. 54 TFUE oraz orzecznictwa TSUE wskazującego, że ograniczenia mogą być wprowadzone tylko ze względów bezpieczeństwa, ochrony zdrowia, ochrony środowiska czy racjonalizacji świadczonych użytkownikom usług, nie zaś z uwagi na indywidualny interes innego przedsiębiorcy; 2. Czy sąd powszechny, rozpoznając drugą chronologicznie pomiędzy tymi samymi stronami sprawę o zapłatę za dalszy okres istnienia szkody, jest związany stwierdzonym w pierwszej chronologicznie sprawie istnieniem związku przyczynowego między zdarzeniem szkodzącym i szkodą? Ponadto zdaniem strony pozwanej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna ze względu na nierozpoznanie zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 361 § 1 oraz § 2 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, iż zagadnienie prawne musi opisywać problem nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, a którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści konkretnego, wyraźnie wskazanego przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawiony problem powinien być bowiem zagadnieniem wyłącznie prawnym, nie zaś faktycznym (zob. np. postanowienia SN z 29 maja 2024 r., I CSK 1972/23; z 28 maja 2024 r., I CSK 3902/23; z 22 maja 2024 r., I CSK 3877/23; z 21 marca 2024 r., I CSK 1797/23; z 13 marca 2024 r., I CSK 3806/23; z 25 stycznia 2024 r., I CSK 110/23; z 11 stycznia 2024 r., I CSK 3937/23). Natomiast przesłankę oczywistej zasadności można wykazać, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie należy więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20). Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom. Poprzez pierwsze zagadnienie pozwana dąży pośrednio do zmiany kwalifikacji swojej postawy z zawinionego naruszenia obowiązującego prawa na pozbawioną bezprawności. W tym celu nawiązuje do dorobku TSUE, w którym przyjmuje się, że ograniczenia swobody przedsiębiorczości są zasadne, jeśli ich celem jest racjonalizacja usług świadczonych użytkownikom. Niewątpliwym przykładem takiej racjonalizacji jest zakaz umiejscawiania określonych punktów usługowych w zbyt bliskiej odległości. Nie sposób również podążyć za tokiem rozumowania skarżącego, zgodnie z którym rozporządzenie Ministra Infrastruktury, obowiązujące na terytorium całego kraju, miałoby na celu ingerencję w stosunki konkurencji w pozwanej Gminie. Podobnie należy odnieść się do argumentu dążącego do wyłączenia odpowiedzialności Gminy ze względu na fakt, że gdyby zastosowała obowiazujące prawo „prowadziłoby to do pokrzywdzenia innego przedsiębiorcy”. Gmina nie wyjaśniła, w jaki sposób działanie na podstawie obowiązującego, do którego jest zobowiązana jako jednostka samorządu terytorialnego miałoby prowadzić do pokrzywdzenia innego podmiotu. Odpowiedzialność za szkodę powiązana jest bowiem inherentnie z działaniem o charakterze bezprawnym. Również drugie zagadnienie nie stanowi poważnego, nierozwiązanego jeszcze problemu o charakterze prawnym. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że moc wiążąca wyroku (art. 365 § 1 w zw. z art. 366 k.p.c.) dotyczy rozstrzygnięcia o żądaniu w połączeniu z jego podstawą faktyczną. Nie dotyczy natomiast rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnych ani poszczególnych ustaleń faktycznych (zob. np. postanowienia SN z 21 marca 2025 r., II CSKP 695/23; z 10 grudnia 2024 r., II CSKP 1621/22 oraz wyroki SN z 6 listopada 2024, III USKP 56/24; z 18 czerwca 2024 r., II CSKP 435/23). Ze względu na to, ze poprzednie orzeczenie, które zapadło w sporze między stronami, dotyczyło odpowiedzialności odszkodowawczej, do elementów przesądzających bezpośrednio o treści rozstrzygnięcia są jej przesłanki, czyli wystąpienie szkody, zawinienie (bezprawność) oraz związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem pozwanej a szkodą. Dokonanie odmiennych ocen któregokolwiek z tych elementów prowadziłoby do upadku skutku związania prawomocnym wyrokiem sądu, ponieważ bez wystąpienia któregokolwiek z nich nie wystąpiłaby przesądzona tamże odpowiedzialność odszkodowawcza. Natomiast argumentacja przedstawiona na uzasadnienie oczywistej zasadności skargi ma charakter niedopuszczalnej polemiki z oceną dowodów dokonywaną przez sądy powszechne rozpoznające sprawę. Poza kognicją Sądu Najwyższego pozostają bowiem kwestie związane z ustalaniem stanu faktycznego i oceną dowodów (art. 398 3 § 3 oraz art. 398 13 § 2 k.p.c.). Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 98 i k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. [a.ł]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI