I CSK 1884/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku istotnych zagadnień prawnych.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną T.Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie dotyczącego pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności. Skarżący podniósł szereg zagadnień prawnych związanych z cesją wierzytelności w zobowiązaniach solidarnych oraz możliwością wygaśnięcia długu. Sąd Najwyższy uznał, że przedstawiona argumentacja nie spełnia wymogów istotnego zagadnienia prawnego, co skutkowało odmową przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez T.Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który dotyczył sprawy o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Skarżący argumentował potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania poprzez wskazanie na szereg zagadnień prawnych, w tym możliwość cesji wierzytelności przez jednego z wierzycieli solidarnych na rzecz jednego z dłużników solidarnych, a także potencjalne wygaśnięcie całej wierzytelności w takiej sytuacji. Podniesiono również kwestię analogii do przepisów o konfuzji oraz działu spadku. Sąd Najwyższy, analizując przedstawione argumenty, stwierdził, że nie odzwierciedlają one nierozstrzygniętego istotnego problemu prawnego o wysokim stopniu skomplikowania, co jest wymogiem przyjęcia skargi kasacyjnej zgodnie z art. 398^9 § 1 i 2 k.p.c. Podkreślono, że instytucja konfuzji jest znana w prawie zobowiązań, a w przypadku zobowiązań solidarnych wygaśnięcie długu następuje w całości, jeśli zostanie przeniesiony na osobę wierzyciela, co odróżnia się od instytucji zwolnienia z długu. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Nie, przedstawiona argumentacja nie odzwierciedla nierozstrzygniętego istotnego problemu prawnego. Instytucja konfuzji w prawie zobowiązań wynika z natury stosunku obligacyjnego, a w przypadku zobowiązań solidarnych, jeśli dług zostanie przeniesiony na osobę wierzyciela, wygasa on w całości.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że podniesione przez skarżącego zagadnienia prawne nie spełniają wymogów istotnego problemu prawnego, który wymagałby przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd wyjaśnił, że konfuzja jest znana w prawie zobowiązań, a w przypadku zobowiązań solidarnych, cesja wierzytelności na rzecz jednego z dłużników skutkuje wygaśnięciem całego długu, co odróżnia się od zwolnienia z długu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
T. Ł.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. P. | osoba_fizyczna | powód |
| T. Ł. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 398 § 9
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy oparł odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej na przepisach dotyczących przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania.
Pomocnicze
k.c. art. 509 § § 1
Kodeks cywilny
Sąd Najwyższy odniósł się do interpretacji przepisu w kontekście możliwości zawarcia umowy cesji z dłużnikiem solidarnym.
k.c. art. 373
Kodeks cywilny
Sąd Najwyższy odniósł się do instytucji zwolnienia z długu w kontekście zobowiązań solidarnych.
k.c. art. 247
Kodeks cywilny
Sąd Najwyższy odniósł się do analogii z przepisem dotyczącym wygaśnięcia zobowiązania.
k.c. art. 353 § § 1
Kodeks cywilny
Sąd Najwyższy przywołał definicję zobowiązania jako podstawę do rozważań o konfuzji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Występowanie w sprawie szeregu zagadnień prawnych dotyczących cesji wierzytelności w zobowiązaniach solidarnych. Potrzeba dokonania wykładni art. 509 § 1 k.c. w celu wyjaśnienia, czy dłużnik solidarny może być stroną umowy cesji. Oczywista zasadność skargi wynikająca z zastosowania analogii do konfuzji praw rzeczowych zamiast art. 373 k.c.
Godne uwagi sformułowania
Istotne zagadnienie prawne, jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, musi stanowić skomplikowany problem natury prawnej, niedający się rozwiązać przy zastosowaniu podstawowych metod wykładni i rozumowania prawniczego, a także mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Analogiczne wymaganie stawia się również potrzebie dokonania wykładni wskazanego przepisu prawa. Natomiast oczywista zasadność skargi musi być widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy oraz musi powodować sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Jedna osoba nie może być zarazem własnym wierzycielem i dłużnikiem. Z natury stosunku solidarnego wynika bowiem, że jest on niepodzielny, a każdy z dłużników jest odpowiedzialny za całą jego wysokość.
Skład orzekający
Mariusz Załucki
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnych zagadnień prawnych, w szczególności w kontekście cesji wierzytelności w zobowiązaniach solidarnych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy wyłącznie przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy złożonych zagadnień z zakresu prawa zobowiązań, w szczególności cesji wierzytelności w kontekście zobowiązań solidarnych, co jest interesujące dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie.
“Czy cesja wierzytelności między dłużnikami solidarnymi to zawsze wygaśnięcie długu? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I CSK 1884/25 POSTANOWIENIE 29 września 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 29 września 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa S. P. przeciwko T. Ł. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na skutek skargi kasacyjnej T. Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2024 r., V ACa 1830/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Pozwany T. Ł. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa S. P. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Pozwany uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi następującymi argumentami: - występowaniem w sprawie szeregu zagadnień prawnych: 1. Czy jeden z wierzycieli solidarnych może dokonać cesji wierzytelności na rzecz jednego z dłużników solidarnych w świetle art. 509 § 1 k.c., zgodnie z którym umowa cesji może być zawarta pomiędzy wierzycielem a osobą trzecią, a jeśli nie, to czy w rezultacie taka umowa nie jest zwolnieniem z długu tylko jednego z dłużników solidarnych zgodnie z art. 373 k.c.? 2. W przypadku uznania możliwości dokonania takiej cesji, czy dokonanie cesji wierzytelności pomiędzy jednym z wierzycieli solidarnych, a dłużnikiem solidarnym może powodować wygaśnięcie całej wierzytelności na zasadzie analogii z art. 247 k.c.? 3. Czy umowa cesji wierzytelności pomiędzy jednym z wierzycieli solidarnych a jednym z dłużników solidarnych może być uznana za częściowy dział spadku, a jeśli tak, to czy w świetle tego działu spadku może dojść do wygaśnięcia wierzytelności w stosunku do pozostałych dłużników solidarnych, którzy nie są stronami umowy o dział spadku? - potrzebą dokonania art. 509 § 1 k.c., w celu wyjaśniena kwestii, czy osobą trzecią w tego przepisu może być dłużnik solidarny, który jest stroną umowy cesji. - oczywistą zasadnością skargi wynikającą z zastosowania „analogii do konfuzji ograniczonych praw rzeczowych” zamiast analogii do art. 373 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotne zagadnienie prawne, jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, musi stanowić skomplikowany problem natury prawnej, niedający się rozwiązać przy zastosowaniu podstawowych metod wykładni i rozumowania prawniczego, a także mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie takiego problemu powinno przyczynić się do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia SN: z 5 września 2025 r., I CSK 1214/24; z 28 maja 2025 r., I CSK 289/25; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK 6585/22; z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22; z 30 maja 2023 r., I CSK 5362/22 ). Analogiczne wymaganie stawia się również potrzebie dokonania wykładni wskazanego przepisu prawa. W ramach tej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą (zob. np. postanowienia SN: z 15 września 2025 r., I CSK 424/25; z 16 kwietnia 2025 r., I CSK 582/25; z 25 października 2023 r., I CSK 2989/23; z 27 września 2023 r., I CSK 4679/22, z 17 sierpnia 2023 r., I CSK 5668/22 ; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK 6585/22; z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1231/23). Natomiast oczywista zasadność skargi musi być widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy oraz musi powodować sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje bowiem samo – nawet oczywiste – naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 3 czerwca 2025 r., I CSK 1990/24; z 16 kwietnia 2025 r., I CSK 2723/23; z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23). Przedstawiona argumentacja nie odzwierciedla nierozstrzygniętego jeszcze istotnego problemu prawnego o wysokim stopniu skomplikowania, co jest wymaganiem koniecznym dla przesłanek zawartych w art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. Pomimo braku oddzielnie poświęconego jej przepisu o charakterze kodeksowym obecność instytucji konfuzji w prawie zobowiązań nie była i nie jest kwestionowana ani w piśmiennictwie, ani w orzecznictwie, wynika bowiem z samej natury stosunku obligacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 353 § 1 k.c. zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Do istnienia stosunku obligacyjnego niezbędne są zatem co najmniej dwie osoby – odrębne podmioty – wierzyciel i dłużnik. Jedna osoba nie może być zarazem własnym wierzycielem i dłużnikiem. Warto również podkreślić, że odmiennie niż wywodzi skarżący, w przypadku zobowiązań o charakterze solidarnym nie może być mowy o umorzeniu długu do oznaczonej wysokości. Z natury stosunku solidarnego wynika bowiem, że jest on niepodzielny, a każdy z dłużników jest odpowiedzialny za całą jego wysokość. Jeżeli zatem dług solidarny zostanie przeniesiony na osobę wierzyciela, wygasa w całości. Wspomniana zaś przez skarżącego instytucja zwolnienia z długu (równoznaczna ze zwolnieniem z solidarności) polega na tym, że w jej wyniku jeden z wielu dłużników przestaje być odpowiedzialny za dług, który pozostaje niezmienny zarówno co do wysokości, jak i względem pozostałych dłużników. Jednym słowem instytucja ta prowadzi do zmniejszenia liczby dłużników solidarnych bez zmiany osoby wierzyciela. Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [a.ł]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI