I CSK 1865/25

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie w sprawie dotyczącej zapłaty i ustalenia. Bank domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując na potrzebę wykładni przepisów dyrektywy 93/13/EWG, kodeksu cywilnego oraz prawa bankowego, a także na występowanie istotnych zagadnień prawnych. Dotyczyły one zasadności uznania umowy kredytu powiązanego z walutą obcą za nieważną z powodu abuzywności klauzul spreadowych, możliwości stosowania stawki WIBOR do określenia oprocentowania po stwierdzeniu abuzywności klauzul indeksacyjnych, a także kwalifikowania takich umów jako kredytów w złotych polskich. Sąd Najwyższy przypomniał, że przyjęcie skargi kasacyjnej wymaga spełnienia przesłanek określonych w art. 398^9^ § 1 k.p.c., takich jak istnienie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważność postępowania lub oczywista zasadność skargi. Analiza wniosku banku wykazała, że podniesiona problematyka dotycząca umów kredytów powiązanych z walutą obcą, w tym klauzul spreadowych i indeksacyjnych, nie stanowi nowości. Kwestie te były już wielokrotnie i wszechstronnie rozpatrywane w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do wykształcenia jednolitych kierunków interpretacyjnych, zgodnych z zaskarżonym wyrokiem. Sąd Najwyższy podkreślił również, że interes prawny na gruncie art. 189 k.p.c. należy postrzegać elastycznie, a w kontekście powództwa o zapłatę, powód może uzyskać pełną ochronę. Wobec braku spełnienia przesłanek z art. 398^9^ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i obciążył bank kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający