I CSK 174/14

Sygn. akt I CSK 174/14
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper
w sprawie z wniosku P. Ś.
‎
przy uczestnictwie M. Spółce z o.o. w W.
‎
o wykreślenie roszczenia,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 listopada 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎
z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt V Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
‎
oddala wniosek wnioskodawcy o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W sprawie z wniosku P. Ś. z udziałem M. spółki z o.o. w  W. o wykreślenie z księgi wieczystej roszczenia wpisanego na rzecz uczestnika Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 marca 2013 r.
Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył skargą kasacyjną uczestnik uzasadniając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania występowaniem przesłanek określonych w art. 398
9
§ 1 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wskazane przez skarżącego przyczyny nieważności postępowania nie uzasadniają przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na tę przesłankę.
Pozbawienie strony możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.) polega na tym, że strona na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji
(m.in. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, Prok. I Prawo z 1999 r., nr 5, poz. 41, z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, OSNC 2000, nr 12, poz. 220, z  dnia 6 maja 2003 r., I CZ 43/03, nie publ., z dnia 19 marca 2004 r., IV CK 216/03, nie publ.).
Sprawa niniejsza rozpoznana została przez Sąd Rejonowy według właściwych dla spraw wieczystoksięgowych przepisów art. 626
1
do 626
13
k.p.c., a  samo ich zastosowanie, z czego skarżący wywodzi uniemożliwienie mu obrony swych praw, nie może być uznane za wadliwość procesową sądu.
Nie uzasadnia zarzutu nieważności postępowania z powodu pozbawienia strony możności obrony swych praw nieuwzględnienie przez sąd wniosków dowodowych strony chociażby naruszało to przepisy procedury. Pominięcie przez sąd odwoławczy kwestionowanego w apelacji nie uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych strony, może być rozważane w ramach  sformułowanego w  skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. i art. 217 § 1 i 2 k.p.c., zaś zaniechanie przeprowadzenia dowodu zgłoszonego po raz pierwszy w instancji odwoławczej może być kwestionowane na podstawie zarzutu naruszenia art. 217 § 2 k.p.c. w związku z art. 381 k.p.c. (m. in. w
yroki
Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2001 r.,
II CKN 395/00 i z dnia 18  paździer
nika 2001 r.,
IV CKN 478/00, nie publ.).
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, by przedstawione w niej zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie zagadnienie prawne powinno, poza sformułowaniem tego zagadnienia, wskazywać wątpliwości związane z  rozumieniem bądź stosowaniem przepisów prawnych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o  księgach wieczystych i hipotece, tekst. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm. – dalej jako u.k.w.h.), dotyczący wpisu do księgi wieczystej roszczenia przyszłego lub warunkowego, z którym skarżący wiąże sformułowane zagadnienie prawne, nie był w sprawie stosowany przez sądy orzekające. Stanowisko Sądu Okręgowego, że r
oszczenie o przeniesienie własności z umowy przedwstępnej, nie jest roszczeniem przyszłym, o jakim jest mowa w art. 19 ust. 3 u.k.w.h., lecz roszczeniem istniejącym, którego realizacja może nastąpić w przyszłości znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (w
yrok
Sądu Najwyższego z  dnia 13 lipca 2005 r.,
I CK 28/05, nie publ.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na przesłankę z art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c. nie odnosi się dokonanej przez Sąd Najwyższy wykładni i nie przytacza argumentacji uzasadniającej jej zmianę.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.), jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Uzasadnienie wniosku o  przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania, na tle jej podstaw oraz motywów zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do takiej oceny.
Z tych przyczyn na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w  sentencji, oddalając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz wnioskodawcy, wobec braku podstaw do odstąpienia od zasady określonej w art. 520 § 1 k.p.c.
[aw]