I CSK 1652/25
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że podniesione zagadnienia prawne dotyczące klauzul abuzywnych w umowach kredytów frankowych nie stanowią nowości i zostały już rozstrzygnięte w utrwalonym orzecznictwie.
Sąd Najwyższy rozpatrywał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej dotyczącej umowy kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego. Skarżący bank wskazywał na potrzebę wykładni przepisów dotyczących abuzywności klauzul walutowych i ich konsekwencji. Sąd Najwyższy uznał jednak, że podniesione zagadnienia prawne nie są nowe i zostały już wielokrotnie rozstrzygnięte w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w związku z czym odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał wniosek Banku S.A. w W. o przyjęcie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu. Skarżący bank powołał się na potrzebę wykładni przepisów dotyczących klauzul abuzywnych w umowach kredytów indeksowanych do franka szwajcarskiego, wskazując na istotne zagadnienia prawne związane z ustalaniem treści umowy po usunięciu klauzuli abuzywnej, momentem oceny stanu prawnego, możliwością substytucji normą dyspozytywną, zastosowaniem art. 358 § 2 k.c. oraz naliczaniem odsetek. Sąd Najwyższy, odwołując się do art. 398^9 § 1 k.p.c., podkreślił, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wymagającym wykazania publicznoprawnych przyczyn jej przyjęcia. Analiza wniosku wykazała, że podniesione wątpliwości dotyczące klauzul walutowych i ich konsekwencji nie stanowią nowości i były już wielokrotnie rozstrzygane w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz TSUE, co doprowadziło do utrwalenia jednolitych kierunków orzeczniczych. Sąd uznał również, że kwestia daty naliczania odsetek za opóźnienie w zwrocie nienależnie zapłaconych kwot została już rozstrzygnięta. W związku z brakiem wystąpienia kwalifikowanych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c., odmówił jej przyjęcia.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, podniesione zagadnienia prawne dotyczące klauzul abuzywnych w umowach kredytów frankowych nie stanowią nowości i zostały już rozstrzygnięte w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i TSUE.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że problematyka klauzul walutowych w umowach kredytów frankowych, w tym konsekwencje ich abuzywności, została już wielokrotnie i wszechstronnie podjęta w orzecznictwie, co doprowadziło do utrwalenia jednolitych kierunków orzeczniczych. Podobnie kwestia daty naliczania odsetek za opóźnienie została już rozstrzygnięta.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B.G. | osoba_fizyczna | powód |
| K.G. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank spółka akcyjna w W. | spółka | pozwany |
| Bank spółka akcyjna w W. | spółka | skarżący |
Przepisy (8)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu istotnego zagadnienia prawnego.
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie.
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 4
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu jej oczywistej zasadności.
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^4 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.c. art. 385^1 § § 1 i 2
Kodeks cywilny
Dotyczy abuzywności postanowień umownych.
k.c. art. 358 § § 2
Kodeks cywilny
Potencjalne zastosowanie jako szczególny przepis dyspozytywny w miejsce abuzywnej klauzuli kursowej.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 398^9 § 1 pkt 2 k.p.c.) Istotne zagadnienie prawne (art. 398^9 § 1 pkt 1 k.p.c.) Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.)
Godne uwagi sformułowania
skarga kasacyjna, będąca nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także wszechstronnie podejmowana w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego
Skład orzekający
Paweł Grzegorczyk
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawach dotyczących kredytów frankowych, gdy podniesione zagadnienia nie są nowe i zostały już rozstrzygnięte w utrwalonym orzecznictwie."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie etapu postępowania kasacyjnego i oceny przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie dotyczy powszechnego problemu kredytów frankowych i wyjaśnia kryteria przyjmowania skarg kasacyjnych przez Sąd Najwyższy, co jest istotne dla prawników procesowych.
“Sąd Najwyższy stawia tamę kolejnym skargom kasacyjnym w sprawach frankowych – kiedy sprawa nie jest już nowa?”
Sektor
bankowość
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I CSK 1652/25 POSTANOWIENIE 4 marca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 4 marca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa B.G. i K.G. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 5 grudnia 2024 r., I ACa 198/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A. w W. powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych, tj. art. 385 1 § 1 i 2 k.c. co do tego, które postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanych do franka szwajcarskiego są abuzywne w razie stwierdzenia przez sąd, że uprawnienie banku do ustalania kursu franka szwajcarskiego rażąco narusza interesy konsumenta i jest niezgodne z dobrymi obyczajami. Wskazała również, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, dotyczące: a) dopuszczalności ustalenia treści umowy kredytu (stosunku prawnego) – po usunięciu z niej postanowienia abuzywnego – na podstawie powołanych we wniosku przepisów prawa, w tym mających zastosowanie per analogiam ; b) chwili miarodajnej do oceny stanu prawnego rozstrzygającego o możliwości dalszego obowiązywania umowy kredytu po usunięciu z niej postanowienia abuzywnego; c) możliwości automatycznej substytucji abuzywnego postanowienia umownego normą dyspozytywną; d) możliwości uznania art. 358 § 2 k.c. za szczególny przepis dyspozytywny, mający zastosowanie z mocy prawa w miejsce abuzywnej klauzuli kursowej; e) konieczności badania przez sąd przy rozważaniu unieważnienia umowy kredytu, czy konkretne rozstrzygnięcie prowadzi do zrealizowania celu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. Urz. WE L 95, s. 29, dalej – „dyrektywa 93/13”); f) momentu, od którego dopuszczalne jest naliczanie odsetek ustawowych od kwoty świadczenia podlegającego zwrotowi na rzecz konsumenta w związku z niemożnością utrzymania umowy kredytu w związku ze stwierdzeniem abuzywności jej postanowień. W świetle utrwalonego stanowiska, w celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07) Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga natomiast sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem wystąpiły twierdzone przyczyny kasacyjne. Przytoczone i rozwinięte we wniosku wątpliwości, w zestawieniu z zarzutami skargi i przedmiotem postępowania przed Sądami meriti , odnosiły się do konsekwencji zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą (frankiem szwajcarskim) postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i odsyłających do tabel kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote polskie i odwrotnie. Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także wszechstronnie podejmowana w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego w odniesieniu do zbliżonych treścią umów kredytowych oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do utrwalenia się jednolitych kierunków orzeczniczych, w które wpisywał się zaskarżony wyrok (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, z dnia 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP 1753/22, i z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22, z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r., I CSK 5651/22 i z dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo Sądu Najwyższego ; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r., C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A., ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A., ECLI:EU:C:2023:911). Za pozbawioną waloru nowości należało również uznać wątpliwość co do początkowej daty naliczania odsetek za opóźnienie w spełnieniu przez bank świadczenia polegającego na zwrocie konsumentowi nienależnie zapłaconych kwot, a w związku z tym wymagalności roszczenia konsumenta o zwrot tych kwot, wynikającego z nieważności umowy kredytu na skutek eliminacji z niej niedozwolonych postanowień umownych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2026 r., I CSK 860/25). W zestawieniu z przywołanym orzecznictwem unijnym, jak również ugruntowaną judykaturą Sądu Najwyższego, wniosek nie ujawniał w konsekwencji potrzeby kolejnej wypowiedzi orzeczniczej Sądu Najwyższego w objętej nim materii, z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych funkcji skargi kasacyjnej. We wstępnej części uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano ponadto na jej oczywistą zasadność (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.). Przyczyna ta nie została jednak rozwinięta w motywach wniosku. Niezależnie od tego, wniosek ujawniał w tym aspekcie argumentacyjną sprzeczność, jasne jest bowiem, że albo w sprawie występują potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa i liczne istotne zagadnienie prawne albo też skarga jest zasadna w sposób oczywisty, co zakłada niewystępowanie w sprawie żadnej kwalifikowanej potrzeby wykładni przepisów prawa ani też żadnych zagadnień prawnych (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2011 r., II UK 24/11, z dnia 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14 i z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15). Z tych względów, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. Paweł Grzegorczyk (K.G.) [SOP]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę