III SK 11/13

Sygn. akt III SK 11/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 3 października 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej 
z siedzibą w S. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 
o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 3 października 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 5 września 2012 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 5 września 2012 r., oddalił apelację 
Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z/s w S. od wyroku 
Sądu Okręgowego z dnia 3 stycznia 2012 r., w sprawie z odwołania od decyzji 
Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 31 grudnia 2009 r. DDK-
14/2009. 
Ustosunkowując się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 
1 lit a) i d) ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów 
Sąd Apelacyjny wskazał, że kasa oszczędnościowo-kredytowa jest spółdzielnią, co 
w konsekwencji oznacza, że prowadzenie działalności gospodarczej jest 
podstawowym przedmiotem jej działania oraz racją bytu prawnego. Działalność ta 

 
 
2 
jest prowadzona w interesie członków na zasadach rachunku ekonomicznego w 
celu zapewnienia im korzyści. 
Sąd Apelacyjny odwołał się do licznych wyroków Sądu Najwyższego 
dotyczących spółdzielni mieszkaniowych i kwalifikowania prowadzonej przez nie 
działalności jako działalności gospodarczej nieobliczonej na zysk. Z orzeczeń tych 
wynika, że działalnością gospodarczą jest także działalność niezarobkowa, 
zmierzająca jedynie do pokrywania własnymi dochodami ponoszonych kosztów. 
Dlatego działalność spółdzielni mieszkaniowych, dostosowana do ich specyficznych 
zadań, mieści się w pojęciu działalności gospodarczej. Orzecznictwo Sądu 
Najwyższego dotyczące spółdzielni mieszkaniowych można - zdaniem Sądu 
Apelacyjnego - bezpośrednio odnieść do SKOKów, które działają na rzecz 
członków w celu zaspokajania ich interesów majątkowych przez oferowanie 
prostych i tanich narządzi finansowych na warunkach korzystniejszych od 
proponowanych przez banki komercyjne. Zawarta w art. 3 ust. 2 ustawy o SKOK 
gwarancja niezarobkowego charakteru działalności kas podyktowana jest przede 
wszystkim dążeniem do ochrony interesów członków oraz zachowania przez kasy 
ich spółdzielczego charakteru. Nie stanowi jednak argumentu na rzecz tezy, że 
kasy nie prowadzą działalności gospodarczej. Dlatego ustawa SKOK nie wyłączyła 
kas z kręgu przedsiębiorców, a jedynie zredukowała pojęcie prowadzonej przez nie 
działalności gospodarczej o przesłankę zarobkowego charakteru. Zgodnie zaś z 
art. 33 ust. 1 i 2 ustawy SKOK kasy zrzeszają się w Krajowej Spółdzielczej Kasie-
Oszczędnościowo Kredytowej. Kasa ta jest spółdzielnią osób prawnych. Należało ją 
zatem uznać za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie 
konkurencji i konsumentów. 
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. 
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o SKOK przez 
uznanie, że spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są przedsiębiorcami w 
rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i w konsekwencji uznanie 
KSKOK za związek przedsiębiorców; 2) art. 54 TFUE przez uznanie, że 
spółdzielnie nie nastawione na zysk są przedsiębiorcami; 3) art. 479(2) par. 1 k.p.c. 
przez uznanie, że podstawą do traktowania KSKOK jako strony w postępowaniu z 

 
 
3 
zakresu ochrony konkurencji wszczętego na skutek odwołania od decyzji Prezesa 
UOKiK jest definicja przedsiębiorcy wynikająca z tego przepisu, a nie definicja z 
art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 
występowanie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów 
prawa oraz oczywistą zasadność skargi. 
Jako istotne zagadnienie prawne wskazał „rozstrzygniecie, czy spółdzielcze 
kasy oszczędnościowo-kredytowe i KSOK działające na podstawie uprzedniej 
ustawy o skok mogły zostać uznane za przedsiębiorców w rozumieniu ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów oraz czy do stosunków zobowiązaniowych 
pomiędzy skok-ami a ich członkami można zastosować przepisy ustawy o ochronie 
konkurencji i konsumentów w zakresie naruszenia zbiorowych interesów 
konsumentów”. Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia tak sformułowanego 
zagadnienia prawnego powód podnosi, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 
listopada 2009 r. o skok nie było przepisów prawa, które regulowałyby to 
zagadnienia. Dopiero ta ustawa w przepisie art. 4 zawiera regulację, w myśl której 
do stosunków zobowiązaniowych pomiędzy kasami a ich członkami stosuje się 
przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie praktyk 
naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Biorąc zatem pod uwagę brzmienie 
obecnie obowiązującego art. 4 ustawy o skok nadal nie można uznać, iż skoki są 
uznane przez ustawodawcę za przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy o ochronie 
konkurencji i konsumentów. 
Powołując się na potrzebę wykładni przepisów prawa powód podnosi, że 
istnieje potrzeba rozstrzygnięcia, czy skoki i KSOK działające na podstawie 
uprzedniej ustawy o skok są przedsiębiorcami w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów. W przypadku KSKOK należy nadto 
rozstrzygnąć, czy można ją uznać za związek przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 
pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a w konsekwencji czy może 
być uznana za przedsiębiorcę. Przede wszystkim zaś, zdaniem powoda, jawi się 
potrzeba wykładni, jakie cechy musi spełniać przedsiębiorca, w szczególności 
podmiot użyteczności publicznej w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy. 

 
 
4 
Uzasadniając potrzebę wykładni powód przytoczył treść art. 4 pkt 1 ustawy, 
powołał się na art. 3 ust. 2 uprzedniej ustawy o skok, według którego ich 
działalność miała charakter niezarobkowy, co oznaczało, że nie mogły być 
przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie 
działalności gospodarczej. Następnie przestawił stanowisko Sądu pierwszej 
instancji oraz Sądu drugiej instancji. W dalszej kolejności powód stwierdził, że 
„powstaje poważna wątpliwość, czy skok oraz KSKOK mogą być uznane za 
podmioty świadczące usługi użyteczności publicznej”, ze względu na charakter ich 
działalności jako spółdzielni świadczących usługi swoim członkom. Wreszcie, że 
zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. powód wyprowadza tezę, 
iż w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji Prezesa Urzędu 
stosunki miedzy skokami a ich członkami nie podlegały przepisom ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów. 
Wskazując na oczywistą zasadność skargi kasacyjne powód podnosi, że „jak 
wynika z zarzutów zawartych w postawach skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia, 
skarga jest oczywiście uzasadniona. Niewątpliwym jest, iż w przedmiotowej sprawie 
zarówno skoki jak też KSOK nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów. 
Ponadto powód wskazuje, że w niniejszej sprawie występuje wątpliwość, czy 
w przypadku skoków i KSOK jako spółdzielni nienastawionych na zysk uznanie ich 
za przedsiębiorców nie jest niezgodne z art. 54 TFUE. 
Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargą kasacyjną wniósł o wydanie 
postanowienia o odrzuceniu skargi, ewentualnie o odmowie przyjęcia skargi do 
rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym 
przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w 
orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem 
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się 
na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu 

 
 
5 
Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). 
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, 
wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Dlatego w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych 
wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o 
przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie tego wymogu 
powinno przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący 
wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, 
dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Ustawodawca 
nieprzypadkowo, konstruując wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w 
oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw 
kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek przedstawienia wniosku o 
przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§ 2). Chodzi zatem o dwa 
odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które spełniają określone cele i 
podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach postępowania 
kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie 
podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy 
kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą 
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, 
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek 
argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko 
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie 
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. 
W ocenie Sądu Najwyższego skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do 
przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania z następujących powodów. 
Po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w 
przypadku wskazania jako podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować 
samo zagadnienie, ale także – w uzasadnieniu wniosku – przedstawić odpowiednią 
jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania 

 
 
6 
problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od 
sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych 
przez Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest 
przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na 
podstawie art. 390 k.p.c. Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie do rozpoznania 
skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia 
prawnego nie spełnia zaś przedstawionych powyżej wymogów choćby w 
minimalnym stopniu. Ogranicza się do wskazania, że przed wejściem w życie 
ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o skok nie było przepisów prawa regulujących 
dopuszczalność stosowania ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów do 
działalności SKOK oraz że biorąc od uwagę brzmienie art. 4 ustawy o skok nadal 
nie można uznać tych podmiotów za przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów. 
Ponadto, samo zagadnienie prawne powinno bazować na konkretnym 
przepisie wskazanym w jego treści oraz pozostawać w związku ze sprawą i 
wnoszoną skargą kasacyjną (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 
sierpnia 2012 r., III SK 4/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK 33/12; z dnia 20 marca 
2013 r., III SK 37/12). Zagadnienie prawne podniesione przez powoda pozostaje w 
związku z przedmiotem sprawy oraz podstawami skargi kasacyjnej. Zostało jednak 
wadliwie sformułowane, ponieważ nie zawiera w swej treści konkretnego przepisu 
(przepisów), na tle których powstaje. 
Po drugie, w ocenie Sądu Najwyższego, nie została również spełniona 
przesłanka przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 
1 pkt 2 k.p.c. W przypadku powołania się na potrzebę wykładni przepisów 
budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności, skarżący ma obowiązek 
określenia przepisów wymagających wykładni oraz wskazania poważnych 
wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów wraz z 
podaniem 
doktrynalnego 
lub 
orzeczniczego 
źródła 
tych 
wątpliwości 
lub 
rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze 
względu na przesłankę art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie spełnia powyższych wymogów. 

 
 
7 
Ogranicza się do przytoczenia treści przepisów, zwięzłego przedstawienia 
stanowiska Sądów obu instancji oraz zgłoszenia wątpliwości, czy z uwagi na 
charakter działalności skoków oraz KSKOK jako spółdzielni świadczących usługi 
swoim członkom oraz dotychczasowe uregulowania prawne usług użyteczności 
publicznej, skok oraz KSKOK można uznać za podmioty świadczące usługi 
użyteczności 
publicznej. 
W 
uzasadnieniu 
wyroku 
Sądu 
Apelacyjnego 
przedstawiono 
rozumowania 
oparte 
na 
obszernym 
orzecznictwie 
Sądu 
Najwyższego dotyczącym kwalifikacji działalności SKOKów jako działalności 
gospodarczej. Powód nie przedstawił żadnych rozbieżności w orzecznictwie, ani 
wątpliwości interpretacyjnych w zakresie statusu SKOK i KSOK w niniejszej 
sprawie w świetle poglądów doktryny, która akurat pojęciu przedsiębiorcy z art. 4 
pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poświęciła sporo uwagi. 
Dodatkowo należy zauważyć, że ten sam problem powód wskazuje jako 
przedmiot istotnego zagadnienia prawnego sprawy i jako kwestię wymagającą 
rozstrzygnięcia rozbieżności w orzecznictwie lub wątpliwości interpretacyjnych 
zgłoszonych w doktrynie. Tymczasem przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia 
prawnego różnią się od przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Ten 
sam problem prawny nie może w rezultacie być istotnym zagadnieniem prawnym, 
które z założenia jest problemem charakteryzującym się „nowością”, i jednocześnie 
stanowić przedmiot rozbieżnej wykładni w orzecznictwie bądź wypowiedziach 
doktryny. 
Po trzecie, powód nie wykazał, by jego skarga kasacyjna była oczywiście 
zasadna w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym 
orzecznictwem Sądu Najwyższego w odniesieniu do tej przesłanki przedsądu, 
w motywach wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należy zawrzeć 
wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić 
argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 
26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 
204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289, 
z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z dnia 3 kwietnia 2008 r., 
II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Podczas gdy 

 
 
8 
dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla 
przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci 
naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego 
oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy 
prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej 
analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia 
(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX 
nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 
2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX 
nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 
2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, iż przesłanką 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie 
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której 
naruszenie to spowodował wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam 
zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie 
prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona 
(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 
2004 r., nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z 
dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., 
II UK 37/08, LEX nr 494133). 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi powoda do rozpoznania ze względu 
na jej oczywistą zasadności nie spełnia powyższych wymogów. Powód poprzestał 
bowiem na stwierdzeniu, że „jak wynika to z zarzutów zawartych w podstawach 
skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia niniejsza skarga kasacyjna jest oczywiście 
uzasadniona”. 
Wreszcie, z punktu widzenia przesłanek przedsądu za niezrozumiałe należy 
uznać wskazanie przez powoda jako jednego z powodów przyjęcia skargi 
kasacyjnej do rozpoznania wątpliwości „czy w przypadku skoków i KSOK jako 
spółdzielni nie nastawionych na zysk uznanie ich za przedsiębiorców nie jest 
niezgodne z art. 54 TFUE”. Kwestia zgodności przepisów prawa polskiego z 
prawem unijnym lub ich wykładni z acquis communitaire nie stanowi samodzielnej 
przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jeżeli wnoszący skargę 

 
 
9 
upatruje podstaw dla jej rozpoznania przez Sąd Najwyższy w kwestii prawa 
unijnego, ma obowiązek  - zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej - przedstawić 
stosowny wywód jurydyczny, odpowiadający wybranej przez niego przesłance 
przedsądu. Kwestia prawa unijnego może niewątpliwie stanowić podstawę dla 
sformułowania istotnego zagadnienia prawnego sprawy. W przypadku rozbieżności 
interpretacyjnych w przedmiocie wykładni przepisu prawa unijnego lub przepisu 
prawa polskiego, zwłaszcza gdy rozbieżność ta zachodzi między interpretacją 
dokonywaną przez sądy polskie (w szczególności zaś sąd drugiej instancji w danej 
sprawie) a wykładnią dokonaną przez TSUE, istnieją podstawy dla powołania się 
na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie można także 
wykluczyć, że skarga kasacyjna będzie oczywiście zasadna w rozumieniu art. 3989 
§ 1 pkt 4 k.p.c., z uwagi na widoczne na pierwszy rzut oka wady w zastosowaniu 
lub wykładni przepisów prawa unijnego bądź przepisy prawa polskiego w zakresie 
normowania prawa Unii Europejskiej. Zawsze jednak wnioskowi o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występująca w sprawie kwestię prawa 
unijnego musi towarzyszyć wywód argumentacyjny dostosowany do charakteru 
poszczególnych przesłanek przedsądu. Ponadto, co do zasady, wstępnym 
warunkiem dla stwierdzenia przez Sąd Najwyższy na etapie przedsądu celowości 
przyjęcia do rozpoznania skargi zawierającej kwestię unijną jest unijny charakter 
postępowania, w którym skarga została wniesiona (sprawa unijna). 
Powołanie się przez powoda na art. 54 TFUE w kontekście niniejszej sprawy 
jest niezrozumiałe zważywszy, że przepis ten – co wynika jednoznacznie z jego 
treści – definiuje pojęcie spółki na użytek przepisów TFUE statuujących jedną ze 
swobód rynku wewnętrznego, jaką jest Prawo przedsiębiorczości z 49 i n. TFUE. 
Prawo to polega zaś na zakazie ograniczeń w podejmowaniu działalności 
gospodarczej w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej. Niniejsza 
sprawa nie dotyczy zaś kwestii objętych zakresem normowania tej swobody rynku 
wewnętrznego. 
 
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. 
orzekł jak w sentencji postanowienia.