I CSK 136/13

Sąd Najwyższy2013-11-06
SNCywilneochrona dóbr osobistychNiskanajwyższy
opieka psychiatrycznazakład karnydobra osobisteskarga kasacyjnaSąd Najwyższyodpowiedzialność Skarbu Państwatymczasowo aresztowany

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego, uznając, że zarzuty powoda dotyczące naruszenia dóbr osobistych w związku z brakiem opieki psychiatrycznej w zakładzie karnym nie znajdują oparcia w ustaleniach faktycznych.

Powód T.K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, domagając się zapłaty od Skarbu Państwa - Dyrektora Zakładu Karnego w P. Zarzuty dotyczyły obowiązku zapewnienia tymczasowo aresztowanemu opieki psychiatrycznej. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, stwierdzając, że przedstawione zagadnienia prawne miały charakter hipotetyczny i oderwany od ustaleń faktycznych, które nie potwierdziły choroby psychicznej powoda w okresie pobytu w zakładzie karnym.

Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną powoda T.K. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w P. w sprawie o zapłatę. Powód domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, argumentując potrzebę wyjaśnienia zagadnień prawnych dotyczących obowiązku zakładu karnego do zapewnienia tymczasowo aresztowanemu prawa do opieki psychiatrycznej w razie wątpliwości co do jego stanu zdrowia. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 398^9 § 1 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Uzasadnienie wskazuje, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy, a następnie Sąd Apelacyjny, nie potwierdziły występowania u powoda choroby psychicznej w okresie jego pobytu w zakładzie karnym w latach 2007-2008. Konsultacje psychologiczne i badania psychiatryczne nie wykazały takiej choroby, a schizofrenia została rozpoznana dopiero w 2010 r. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia dóbr osobistych wynikającego z wywołania choroby psychicznej nie znajdują oparcia w ustaleniach faktycznych, a przedstawione zagadnienia prawne mają charakter hipotetyczny. Sąd Najwyższy nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego, stosując art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398^21 k.p.c., a także zasądził koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli wątpliwości te nie znajdują potwierdzenia w badaniach lekarskich i nie prowadzą do rozpoznania choroby psychicznej w okresie pobytu w zakładzie karnym.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty powoda dotyczące naruszenia dóbr osobistych w związku z brakiem opieki psychiatrycznej nie znajdują oparcia w ustaleniach faktycznych. Powód był konsultowany psychologicznie i badany przez psychiatrów, którzy nie stwierdzili choroby psychicznej w okresie pobytu w zakładzie karnym. Schizofrenia została rozpoznana później. W związku z tym zagadnienia prawne przedstawione w skardze kasacyjnej miały charakter hipotetyczny.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej

Strona wygrywająca

Skarb Państwa - Dyrektor Zakładu Karnego w P.

Strony

NazwaTypRola
T. K.osoba_fizycznapowód
Skarb Państwa - Dyrektor Zakładu Karnego w P.organ_państwowypozwany

Przepisy (7)

Główne

k.p.c. art. 398^9 § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Pomocnicze

k.p.c. art. 102

Kodeks postępowania cywilnego

W wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony o zapłatę kosztów procesu na rzecz przeciwnika, nawet jeśli nie wniosła o zasądzenie.

k.p.c. art. 391 § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Do postępowania w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu w sprawach o wznowienie postępowania.

k.p.c. art. 398^21

Kodeks postępowania cywilnego

Do kosztów związanych z zastępstwem procesowym strony, które nie zostały pokryte przez stronę ani przez inną osobę na jej rzecz, Sąd Najwyższy zasądza je od strony przeciwnej.

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu art. 11 § ust. 1 pkt 2

Określa zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu art. 6 § pkt 7

Określa stawki opłat za czynności adwokackie.

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu art. 19

Określa zasady ustalania wysokości opłat za czynności adwokackie.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Brak przesłanek do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c. Zagadnienia prawne podniesione w skardze kasacyjnej mają charakter hipotetyczny i oderwany od ustaleń faktycznych. Ustalenia faktyczne sądów niższych instancji nie potwierdziły występowania choroby psychicznej u powoda w okresie pobytu w zakładzie karnym.

Godne uwagi sformułowania

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienia prawne mają charakter hipotetyczny i oderwany od ustaleń Sądów.

Skład orzekający

Tadeusz Wiśniewski

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty przyjmowania skarg kasacyjnych przez Sąd Najwyższy, w szczególności brak podstaw do przyjęcia skargi, gdy podnoszone zagadnienia prawne są oderwane od ustaleń faktycznych."

Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i braku podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej. Nie stanowi przełomowej wykładni prawa.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa dotyczy ważnego aspektu praw tymczasowo aresztowanych, ale rozstrzygnięcie jest proceduralne i opiera się na braku podstaw faktycznych do dalszego rozpoznania, co czyni ją mniej interesującą z punktu widzenia nowej wykładni prawa.

Czy więzienie musi leczyć? Sąd Najwyższy o prawach tymczasowo aresztowanych do opieki psychiatrycznej.

Sektor

praca

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt I CSK 136/13
POSTANOWIENIE
Dnia 6 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa T. K.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w P.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2013 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w
[…]
‎
z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I ACa
[…]
,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] na rzecz adwokata A. M. kwotę 5640 (pięć tysięcy sześćset czterdzieści) zł wraz z należnym podatkiem VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym; nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz strony pozwanej.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na potrzebie wyjaśnienia zagadnień prawnych dotyczących obowiązku zakładu karnego do zapewnienia tymczasowo aresztowanemu prawa do opieki psychiatrycznej, w razie wątpliwości co do jego stanu zdrowia.
Wniosku skarżącego nie sposób jednak podzielić, gdyż z ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy wynika, że był on dwukrotnie podczas swojego pobytu w zakładzie karnym w latach 2007-2008 konsultowany psychologicznie, a w trakcie konsultacji nie stwierdzono u niego objawów choroby psychicznej, a jedynie zaburzenia adaptacyjne. Również badania lekarzy biegłych psychiatrów wykonane na zlecenie Prokuratury Rejonowej nie wykazały takiej choroby. Schizofrenia została ostatecznie rozpoznana u skarżącego dopiero w 2010 r., a więc już po okresie pobytu w zakładzie karnym. Wynika z tego, że  zarzuty dotyczące błędnego przyjęcia, iż nie doszło do naruszenia dobra osobistego skarżącego wynikającego z wywołania przez pozwanego choroby psychicznej nie znajdują oparcia w wiążących Sąd Najwyższych ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd drugiej instancji. Oznacza to, że  przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienia prawne mają charakter hipotetyczny i oderwany od ustaleń Sądów.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 1 k.p.c.
a contrario
).
Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398
21
k.p.c. postanowił nie obciążać powoda kosztami postępowania kasacyjnego
.
Sąd Najwyższy na podstawie 11 ust. 1 pkt 2 oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 19  rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądził na rzecz pełnomocnika powoda koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
aw
jw

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI