I CSK 1334/25
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki wskazujące na istotne zagadnienie prawne lub potrzebę wykładni przepisów.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną pozwanego banku od wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie o zapłatę i ustalenie. Bank wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołując się na istotne zagadnienie prawne. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi, stwierdzając, że kwestie podniesione w skardze, dotyczące abuzywności klauzul waloryzacyjnych w umowach kredytowych, były już wielokrotnie rozstrzygane w orzecznictwie, a zarzut potrącenia nie mógł być uwzględniony z powodu braku wymagalności wierzytelności.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Bank [...] S.A. w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2024 r., sygn. V ACa 2120/22. Sprawa dotyczyła powództwa A. S. o zapłatę i ustalenie. Sąd Apelacyjny, zmieniając wyrok Sądu Okręgowego, wyeliminował zastrzeżenie dotyczące uzależnienia spełnienia świadczenia przez pozwanego od zapłaty przez powódkę kwoty 375 250 zł lub zabezpieczenia roszczenia banku, a także zasądził dalsze odsetki. Skarżący bank wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 398^9 § 1 pkt 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy przypomniał, że skarga kasacyjna jest środkiem nadzwyczajnym, a jej przyjęcie do rozpoznania wymaga spełnienia określonych przesłanek, mających na celu realizację funkcji publicznoprawnych. W ocenie Sądu Najwyższego, skarżący nie wykazał skutecznie istnienia istotnego zagadnienia prawnego. Sąd wskazał, że kwestie dotyczące abuzywności klauzul waloryzacyjnych w umowach kredytowych, dopuszczalności utrzymania umowy w mocy po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych, stosowania art. 358 § 2 k.c., a także wykładni pojęcia interesu prawnego, były już wielokrotnie rozstrzygane w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności, Sąd Najwyższy odwołał się do uchwały pełnego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), która doprowadziła do jednolitej wykładni przepisów. Sąd Najwyższy uznał, że zarzut potrącenia nie mógł być uwzględniony z powodu niespełnienia przesłanki wymagalności wierzytelności. Podkreślono również, że rodzaj zatrudnienia i wykształcenie konsumenta nie mają znaczenia dla oceny abuzywności postanowień umowy, jeśli bankowi przyznano nieograniczoną swobodę kształtowania świadczeń kredytobiorcy. Wobec braku przesłanek do przyjęcia skargi, Sąd Najwyższy odmówił jej rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Kwestie podniesione w skardze kasacyjnej, dotyczące abuzywności klauzul waloryzacyjnych w umowach kredytowych, dopuszczalności utrzymania umowy w mocy po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych, stosowania art. 358 § 2 k.c., a także wykładni pojęcia interesu prawnego, były już wielokrotnie rozstrzygane w orzecznictwie Sądu Najwyższego i TSUE, a uchwała III CZP 25/22 doprowadziła do jednolitej wykładni.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
Bank [...] spółka akcyjna w W.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. S. | osoba_fizyczna | powód |
| Bank [...] spółka akcyjna w W. | spółka | pozwany |
Przepisy (9)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Instytucja przedsądu służy selekcji skarg kasacyjnych pod kątem realizacji ich funkcji publicznoprawnych (istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni, nieważność postępowania, oczywista zasadność skargi).
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania cywilnego
Przesłanka istotnego zagadnienia prawnego wymaga, aby zagadnienie było nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, a jego wyjaśnienie przyczyniło się do rozwoju prawa.
k.c. art. 498 § § 1
Kodeks cywilny
Dla skuteczności zarzutu potrącenia konieczne jest, aby wierzytelność była wymagalna.
Pomocnicze
k.p.c. art. 203 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dla skuteczności podniesienia zarzutu potrącenia i odbioru oświadczenia wystarczające jest pełnomocnictwo procesowe.
k.c. art. 358 § § 2
Kodeks cywilny
k.c. art. 189
Kodeks cywilny
Pr. bank. art. 111 § ust. 1 pkt 4
Prawo bankowe
Pr. bank. art. 69 § ust. 3
Prawo bankowe
k.p.c. art. 98 § § 1, 1^3
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak istotnego zagadnienia prawnego lub potrzeby wykładni przepisów uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej. Kwestie podniesione w skardze zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie. Brak wymagalności wierzytelności banku uniemożliwia uwzględnienie zarzutu potrącenia. Rodzaj zatrudnienia i wykształcenie konsumenta nie mają znaczenia dla oceny abuzywności klauzul przyznających bankowi nieograniczoną swobodę.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna [...] nie służy [...] jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398^9 k.p.c. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398^9 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. Nie jest rolą Sądu Najwyższego korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. W orzecznictwie wskazano również, że nie można przyjąć, aby postanowienia umowy kredytowej odsyłające do kursu stosowanego przez bank były odzwierciedleniem ogólnej normy, przewidującej obowiązek ogłaszania kursów walut, wyrażonej w art. 111 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo bankowe.
Skład orzekający
Piotr Telusiewicz
SSN
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego, gdy kwestie były już rozstrzygane w orzecznictwie. Potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej dotyczącej klauzul abuzywnych w umowach kredytowych i zarzutu potrącenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej. Konkretyzacja stosowania przepisów k.p.c. dotyczących skargi kasacyjnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie SN dotyczące odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawie o klauzule abuzywne jest istotne dla prawników procesowych i bankowych, pokazując rygoryzm SN w selekcji spraw.
“Sąd Najwyższy zamyka drzwi skargom kasacyjnym: kiedy Twoja sprawa nie trafi na wokandę SN?”
Dane finansowe
zwrot kosztów postępowania kasacyjnego: 5400 PLN
Sektor
bankowość
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I CSK 1334/25 POSTANOWIENIE 21 października 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Piotr Telusiewicz na posiedzeniu niejawnym 21 października 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A. S. przeciwko Bankowi […] spółce akcyjnej w W. o zapłatę i ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej Banku […] spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 października 2024 r., V ACa 2120/22, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia obowiązanemu odpisu niniejszego postanowienia. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 21 października 2024 r., Sąd Apelacyjny w Warszawie, w sprawie z powództwa A. S. przeciwko Bankowi […] spółce akcyjnej w W. , o zapłatę i ustalenie , na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 21 listopada 2022 r., zmienił zaskarżony wyrok w punkcie drugim częściowo w ten sposób, że wyeliminował z jego treści zastrzeżenie, że spełnienie przez pozwanego zasądzonego świadczenia będzie uzależnione od jednoczesnej zapłaty przez powódkę na jego rzecz kwoty 375 250 zł lub zabezpieczenia roszczenia pozwanego o zwrot tej kwoty; a w punkcie trzecim częściowo w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powódki dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot wskazanych w punkcie drugim wyroku od 9 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty (pkt 1); oddalił apelację pozwanego (pkt 2); orzekł o kosztach postępowania (pkt 3). 2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona pozwana zaskarżając wyrok w całości. 3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się na przesłankę określoną w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398 9 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398 9 § 1 pkt 1-4 k.p.c. , nie służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. 5. Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Tak więc, nie w każdej sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, w przeciwnym razie Sąd Najwyższy stałby się wbrew obowiązującym regulacjom sądem trzeciej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. 6. Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi powołana przesłanka z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. 7. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). 8. W przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W szczególności w licznych wypowiedziach judykatury wyjaśniane były zarówno przesłanki uznania postanowień umowy kredytu waloryzowanego do waluty obcej za abuzywne, jak i kwestia dopuszczalności utrzymania umowy w mocy poprzez zastąpienie wyeliminowanych z niej postanowień abuzywnych innymi postanowieniami (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, Nr 9, poz. 56; uchwała Sądu Najwyższego z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20, OSNC 2021, Nr 6, poz. 40; wyroki TSUE: z 3 października 2019 r., C-260/18, Kamil Dziubak, Justyna Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank International AG i z 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank BPH S.A; wyroki Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD, 2021, Nr 2, poz. 20; z 16 września 2021 r., I CSKP 166/21; z 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22; z 13 kwietnia 2022 r., II CSKP 15/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; z 23 lutego 2024 r., I CSK 6284/22). Sąd Najwyższy wypowiadał się również w kwestii niedopuszczalności zastosowania art. 358 § 2 k.c. dla uzupełnienia umowy kredytowej po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych (m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22 i 31 stycznia 2023 r., II CSKP 941/22; postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lutego 2024 r., I CSK 6543/22), a także odróżnienia i wzajemnego związku klauzul spreadowych i klauzul ryzyka walutowego (m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 13 kwietnia 2022 r., II CSKP 15/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 45.; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22). W orzecznictwie wskazano również, że nie można przyjąć, aby postanowienia umowy kredytowej odsyłające do kursu stosowanego przez bank były odzwierciedleniem ogólnej normy, przewidującej obowiązek ogłaszania kursów walut, wyrażonej w art. 111 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo bankowe (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2023 r., I CSK 5177/22). Wielokrotnie wyjaśniano również wątpliwości dotyczące wykładni pojęcia interesu prawnego jako przesłanki powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c. (m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 9 lutego 2012 r., III CSK 181/11; z 17 kwietnia 2015 r., III CSK 226/14; z 23 marca 2018 r., II CSK 371/17; z 26 maja 2021 r., II CSKP 64/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lutego 2021 r., IV CSK 423/20). Odnoszono się również do skutków wejścia w życie art. 69 ust. 3 Prawa bankowego dla zawartych wcześniej umów kredytowych, waloryzowanych do waluty obcej (m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr B, poz. 20; postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lutego 2024 r., I CSK 3210/23). Sąd Najwyższy wypowiadał się również w kwestii dopuszczalności utrzymania umowy w mocy jako oprocentowanej według stawki WIBOR (wyroki Sądu Najwyższego: z 23 stycznia 2024 r., I CSK 300/23; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22). Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozstrzygnięto już, że: klauzule kształtujące mechanizm indeksacji określają główne świadczenie kredytobiorcy (zob. wyroki SN: z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22); postanowienia umowy (regulaminu), określające zarówno zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, jak i spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych (zob. wyroki SN: z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21); jeśli postanowienia stanowiące klauzule indeksacyjne są abuzywne, to oznacza, że są z mocy samego prawa dotknięte bezskutecznością na korzyść kredytobiorcy, chyba że następczo udzieli on świadomej i wolnej zgody na te klauzule i w ten sposób przywróci skuteczność z mocą wsteczną (zob. uchwałę 7 sędziów SN z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21); jeżeli eliminacja niedozwolonego postanowienia umownego doprowadzi do takiej deformacji regulacji umownej, że na podstawie pozostałej jej treści nie da się odtworzyć treści praw i obowiązków stron, to nie można przyjąć, iż strony pozostają związane pozostałą częścią umowy (zob. wyroki SN: z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21; z 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22); jeżeli po wyeliminowaniu klauzul utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe, to przemawia to za jej całkowitą nieważnością (wyrok SN z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18); oceny czy postanowienie umowne jest niedozwolone dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy (uchwała 7 sędziów SN z dnia 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17). Dodatkowo należy wskazać, iż Sąd Najwyższy wypowiadał się już w kontekście standardów realizacji przez bank przedkontraktowego obowiązku informacyjnego (zob. wyrok SN z 27 listopada 2019 r., II CSK 483/18). Przyjęto również, iż spełnienie świadczenia, którego wysokość została określona na podstawie abuzywnych postanowień umownych, nie pozbawia tych postanowień cechy abuzywności ani nie sprawia, że ocena ich abuzywności staje się bezprzedmiotowa (wyrok SN z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17). Trafność podniesionych tam argumentów znajduje potwierdzenie w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22). Uchwała ta rozstrzygając wiele istotnych zagadnień prawnych (również nawiązujących treściowo do tych, które zostały przedstawione w skardze kasacyjnej), doprowadziła do jednolitej wykładni przepisów prawa wywołujących wcześniej rozbieżności w orzecznictwie sądów. W kontekście przedstawionego zagadnienia prawnego Sąd Najwyższy uznaje, że z racji na niespełnienie przesłanki (po stronie wierzytelności zgłaszanej przez bank) wymagalności roszczenia określonej w art. 498 § 1 k.c., zarzut potrącenia nie może być uwzględniony. Sąd Najwyższy akceptuje zatem wywód przedstawiony w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego. Ubocznie należy tylko dodać, że dla skuteczności podniesienia zarzutu potrącenia na podstawie art. 203 1 k.p.c. i odbioru takiego oświadczenia wystarczające jest pełnomocnictwo procesowe (uchwała SN z 2 lipca 2024 r., III CZP 2/24). Ponadto z ustalonego stanu faktycznego wynika, że powódka zawarła umowę jako konsument, a rodzaj jej zatrudnienia i wykształcenie nie mają w tym przypadku znaczenia. O abuzywności postanowień przesądza treść umowa, w której bankowi przyznano nieograniczoną swobodę kształtowania wysokości świadczeń kredytobiorców. Postanowienia tej treści nie tracą abuzywnego charakteru w zależności od rodzaju wykonywanego zawodu. 9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 398 9 § 1 pkt 3 k.p.c.). 10. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w związku z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. [a.ł]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę