IV CSK 19/15

Sygn. akt IV CSK 19/15
POSTANOWIENIE
Dnia 15 lipca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa C. Spółki Akcyjnej prawa francuskiego z siedzibą w C. (Francja) - Oddziału w Polsce z siedzibą w W.
‎
przeciwko C. S.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 lipca 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
‎
z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I ACa 809/12,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1.
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
2.
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
3.
zachodzi nieważność postępowania lub
4.
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.
Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w  Gdańsku z dnia 11 marca 2014 r. oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2010 r., którym Sąd oddalił powództwo o  odszkodowanie skierowane przeciwko C.S. Powołując się na obie podstawy wskazane w art. 398
3
§ 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej apelację oraz orzekającej o kosztach procesu i  przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy przez zasądzenie od pozwanego kwoty 387 357 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, skarżąca powołała się na przesłanki wskazane w art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii, „…czy zawarcie umowy o przewóz ciężkiego ładunku transformatorów ładunku barką i dopuszczenie do załadunku ciężkiego ładunku transformatorów na barkę (w dodatku przez wycięcie burty) posiadającą. Zaświadczenie Klasyfikacyjne Polskiego Rejestru Statków jedynie na przewóz suchych ładunków masowych stanowi winę przewoźnika w rozumieniu art. 415 k.c. ?...”.
Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
W art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w  sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o  poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.
Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom, nie wykazała bowiem istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c., a jedynie sfomułowała pytanie, z którego wynika, że chodzi jej wyłącznie o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10  stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna
prima vista
oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że
zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe. Skarżąca w ogóle nie przytoczyła argumentów, które miałyby świadczyć o tak rozumianej oczywistości.
Uszło przy tym uwagi skarżącej, że, zgodnie z art. 398
3
§ 3 k.p.c., zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej.
Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 398
21
k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z  2013 r., poz. 490 ze zm.).
l.n