I CSK 108/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w sprawie dotyczącej przymusowego leczenia psychiatrycznego, uznając brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z powodu nieustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną dotyczącą przymusowego przyjęcia do szpitala psychiatrycznego. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołując się na nieważność postępowania z powodu nieustanowienia jej pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy uznał, że stan zdrowia psychicznego uczestniczki, mimo rozpoznania zaburzeń urojeniowych, nie uzasadniał przyznania jej obrońcy z urzędu, a tym samym nie doszło do nieważności postępowania. W konsekwencji, skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania.
Sąd Najwyższy w składzie sędziego Dariusza Zawistowskiego rozpoznał skargę kasacyjną uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 października 2015 r. Sprawa dotyczyła przymusowego przyjęcia uczestniczki do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując jako podstawę nieważność postępowania. Zgodnie z art. 398^9^ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, nieważność postępowania lub oczywista zasadność skargi. Sąd Najwyższy podkreślił, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wykazała, że wskazana przez skarżącą podstawa – nieważność postępowania z powodu nieustanowienia pełnomocnika z urzędu – nie zachodzi. Sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z opinii biegłego psychiatry oraz przesłuchania uczestniczki. Dowody te nie wskazywały na potrzebę ustanowienia pełnomocnika z urzędu w celu zapewnienia możliwości obrony praw uczestniczki, biorąc pod uwagę jej stan zdrowia. Rozpoznanie zaburzeń urojeniowych i stwierdzenie przez biegłego podstaw do przyjęcia do szpitala bez zgody nie stanowiły wystarczającej podstawy do uznania, że uczestniczka powinna korzystać z pomocy pełnomocnika z urzędu. W związku z tym, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając jak w treści postanowienia na podstawie art. 398^9^ § 2 k.p.c. Przyznano również pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu kasacyjnym.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, brak ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania, jeśli stan zdrowia psychicznego uczestniczki nie uzasadniał przyznania jej obrońcy z urzędu w celu zapewnienia możliwości obrony praw.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że rozpoznanie zaburzeń urojeniowych i stwierdzenie przez biegłego podstaw do przyjęcia do szpitala bez zgody nie są wystarczające do przyznania pełnomocnika z urzędu, jeśli nie ma to wpływu na możliwość obrony praw uczestniczki w postępowaniu sądowym. Brak ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie spowodował nieważności postępowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Dyrektor Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w […] | instytucja | zawiadamiający |
| W. D. | osoba_fizyczna | uczestniczka postępowania |
| A. W. | inne | pełnomocnik z urzędu |
Przepisy (3)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego art. 48
Nie wynika z niej ustawowy obowiązek ustanowienia dla uczestniczki postępowania pełnomocnika z urzędu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z powodu nieustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Odrzucone argumenty
Nieważność postępowania z powodu nieustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.
Skład orzekający
Dariusz Zawistowski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawach dotyczących przymusowego leczenia psychiatrycznego, w szczególności w kontekście braku obowiązku ustanowienia pełnomocnika z urzędu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z przyjęciem skargi kasacyjnej i nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie przymusowego leczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu praw pacjentów psychiatrycznych i procedur sądowych w sprawach przymusowego leczenia, co może być interesujące dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie.
“Czy brak adwokata z urzędu może unieważnić przymusowe leczenie psychiatryczne? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I CSK 108/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z zawiadomienia Dyrektora Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej w […] przy uczestnictwie W. D. o przyjęcie uczestniczki postępowania do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt VI Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. przyznaje adwokat A. W. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce postępowania w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Zgodnie z brzmieniem art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: - w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne - istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów - zachodzi nieważność postępowania - skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Skarga kasacyjna uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 października 2015 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na nieważność postępowania. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest bowiem podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania, z przyczyn wskazanych przez skarżącą. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania trafnie stwierdzono, że z art. 48 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego nie wynika aby istniał ustawowy obowiązek ustanowienia dla uczestniczki postępowania pełnomocnika z urzędu. Sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z opinii biegłego psychiatry oraz dowód z przesłuchania uczestniczki postępowania. Dowody te nie wskazują aby istniała potrzeba ustanowienia dla uczestniczki postępowania pełnomocnika z urzędu aby zapewnić jej możliwość obrony praw przed sądem, z uwagi na stan zdrowia uczestniczki postępowania. Rozpoznanie u niej zaburzeń urojeniowych i przyjęcie przez biegłego, że istniała podstaw do przyjęcia uczestniczki postępowania do szpitala w określonej dacie mimo braku jej zgody, nie stanowiły zaś wystarczającej podstawy do uznania, że w postępowaniu sądowym uczestniczka postępowania powinna korzystać z pomocy pełnomocnika z urzędu. Nie można zatem przyjąć, że w wyniku nieustanowienia pełnomocnika z urzędu uczestniczka postępowania została pozbawiona możliwości obrony praw i spowodowało to nieważność postępowania. Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 398 9 § 2 k.p.c.). db [l.n]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI