I CSK 1015/22

Powódka D. F. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który uwzględnił apelacje pozwanych P. sp. z o.o. i G. S.A. w sprawie o zapłatę. Jako podstawę przyjęcia skargi do rozpoznania, powódka wskazała występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Zagadnienie to miało dotyczyć możliwości obalenia domniemania dobrej wiary posiadacza nieruchomości gruntowej (art. 7 KC) w sytuacji, gdy do księgi wieczystej dokonano wpisu nowego właściciela, a jednocześnie brak jest wpisów ograniczających prawo własności czy zgody nowego właściciela na korzystanie z nieruchomości przez posiadacza. Sąd Najwyższy, odwołując się do utrwalonego orzecznictwa, podkreślił, że przyczyna kasacyjna z art. 398^9 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga poprawnego zidentyfikowania problemu, odniesienia go do konkretnych przepisów, przedstawienia argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen oraz wykazania nowości i precedensowego charakteru zagadnienia. Sąd uznał, że przedstawiony przez powódkę problem prawny nie spełnia tych wymogów. Wskazał, że pojęcie dobrej/złej wiary odnosi się do stanu świadomości podmiotu, a jego ustalenie wymaga uwzględnienia licznych okoliczności sprawy, a nie tylko samego faktu wpisu do księgi wieczystej. Ocena dobrej wiary jest zawsze zależna od konkretnego przypadku i nie pozwala na formułowanie uniwersalnych ocen na wysokim stopniu abstrakcji. W związku z tym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zasądzając od powódki na rzecz pozwanych zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, stosując przy tym art. 102 k.p.c. ze względu na szczególne okoliczności sprawy.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający