I CO 38/10

Sygn. akt I CO 38/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 3 września 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Henryk Pietrzkowski 
SSN Lech Walentynowicz 
 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 
w Izbie Cywilnej w dniu 3 września 2010 r. 
skargi J. K. 
o wznowienie postępowania zakończonego uchwałą Sadu Najwyższego 
z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SW (…), 
stwierdzającą ważność wyboru B. K. na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 
dokonanego w dniu 4 lipca 2010 r., 
 
odrzuca skargę. 
 
Uzasadnienie 
 
W skardze o wznowienie postępowania skarżący (mający status wyborcy) powołał 
się na podstawy określone w art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c., wskazując między innymi – jak to 
wynika z treści skargi – że postępowanie dotknięte było nieważnością z powodu 
pozbawienia go możności obrony swoich praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.). 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Przede wszystkim na wstępie należy wyjaśnić, że skarga o wznowienie 
postępowania dotyczy postępowania zakończonego uchwałą Sądu Najwyższego, 
podjętą przez cały skład Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych. W 

 
 
2 
myśl zaś art. 413 k.p.c., sędzia, którego udziału lub zachowania się w procesie 
poprzednim dotyczy skarga, wyłączony jest od orzekania w postępowaniu ze skargi o 
wznowienie. Również z art. 48 § 1 k.p.c. wynika, że sędzia, który brał udział w wydaniu 
orzeczenia objętego skargą o wznowienie, nie może orzekać co do tej skargi. Z 
utrwalonej wykładni przytoczonych przepisów wynika, że wyłączenie obejmuje wszystkie 
czynności 
wchodzące 
w 
zakres 
badania 
dopuszczalności 
wznowienia 
oraz 
rozpoznawania skargi. 
Wobec zaistniałej przyczyny wyłączenia sędziów wskazanej Izby sprawa niniejsza, 
na podstawie przepisu § 32 regulaminu Sądu Najwyższego, została przekazana do 
rozpoznania Izbie Cywilnej. 
Odnosząc się natomiast do merytorycznego aspektu sprawy, należy podkreślić, że 
z przepisów ustawy z 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej 
Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 72, poz. 467) dotyczących ważności wyboru 
Prezydenta 
Rzeczypospolitej 
wynika, 
iż 
przeciwko 
wyborowi 
Prezydenta 
Rzeczypospolitej może być wniesiony do Sądu Najwyższego – nie później niż w ciągu 
trzech dni od dnia podania wyników wyborów do wiadomości publicznej przez 
Państwową Komisję Wyborczą – protest z powodu naruszenia przepisów ustawy albo z 
powodu dopuszczenia się przestępstwa przeciwko wyborom, jeżeli to naruszenie lub 
przestępstwo miało wpływ na wynik wyborów, przy czym protest ten może wnieść 
wyborca, który w dniu wyborów był umieszczony w spisie wyborców w jednym z 
obwodów głosowania. Prawo wniesienia protestu przysługuje również podmiotom 
zgłaszającym kandydatów oraz komisjom wyborczym (art. 72 i 73). Sąd Najwyższy 
rozpatruje protest w postępowaniu nieprocesowym, stosując odpowiednio przepisy 
Kodeksu postępowania cywilnego (art. 75 ust. 1). Uczestnikami postępowania 
wywołanego protestem są z mocy ustawy: wnoszący protest, właściwa komisja 
wyborcza i Prokurator Generalny oraz przedstawiciel Państwowej Komisji Wyborczej 
(art. 75 ust. 2). 
Z przepisów art. 76 ustawy z 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta 
Rzeczypospolitej Polskiej wynika natomiast, że na podstawie sprawozdania z wyborów 
przedstawionego przez Państwową Komisję Wyborczą oraz po rozpoznaniu protestów 
Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych rozstrzyga o ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej (ust. 1 tegoż 
artykułu). Rozstrzygnięcie w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy podejmuje w 
formie uchwały nie później niż w 30 dniu po podaniu wyników wyborów do wiadomości 

 
 
3 
publicznej przez Państwową Komisję Wyborczą na posiedzeniu z udziałem Prokuratora 
Generalnego i przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej (ust. 2 tegoż artykułu). 
Treść przytoczonej regulacji świadczy, że ustawodawca w sposób ścisły i 
precyzyjny określił krąg uczestników postępowania prowadzonego na podstawie art. 76 
wymienionej ustawy. Uczestnikami tymi są wyłącznie Prokurator Generalny i 
przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej. Oznacza to, że ewentualne 
uczestnictwo skarżącego w tym postępowaniu było niedopuszczalne. Zgodnie natomiast 
z art. 524 § 2 k.p.c., w postępowaniu nieprocesowym zainteresowany, który nie był 
uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym 
co do istoty sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to 
narusza jego prawa. W takim wypadku stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania 
z powodu pozbawienia możności działania. Chodziłoby zatem o podstawę wznowienia 
przewidzianą w art. 401 pkt 2 k.p.c. Skoro jednak skarżący w ogóle nie mógł być 
uczestnikiem 
postępowania 
dotyczącego 
ważności 
wyboru 
Prezydenta 
Rzeczypospolitej, to w rezultacie nie może też domagać się jego wznowienia. 
W tym stanie rzeczy skarga o wznowienie postępowania jako niedopuszczalna 
podlegała z mocy art. 410 § 1 w zw. z art. 12 § 2 k.p.c. odrzuceniu. Dlatego też 
orzeczono, jak w sentencji.