I CNP 61/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku rozwodowego, uznając, że jej podstawą było niedopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych i oceny dowodów.
Skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku rozwodowego, kwestionując ustalenie jego wyłącznej winy za rozkład pożycia i nałożony obowiązek alimentacyjny. Sąd Najwyższy odrzucił skargę, wskazując, że jej podstawą było niedopuszczalne naruszenie art. 424^4 k.p.c., polegające na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów, co jest wyłączone w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę C.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I ACa …/12), który zapadł w sprawie o rozwód z powództwa C.K. przeciwko E.K. Skarżący domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia, zarzucając naruszenie art. 57 § 1 k.r.o. oraz art. 278 k.p.c. Głównym argumentem skarżącego było kwestionowanie uznania go za wyłącznie winnego rozkładu pożycia małżeńskiego i w konsekwencji nałożenia na niego obowiązku alimentacyjnego. Twierdził, że w sytuacji, gdy obie strony ponoszą winę za rozkład pożycia, nie można ustalać wyłącznej winy jednej ze stron, niezależnie od tego, czyja wina jest „większa”. Sąd Najwyższy uznał jednak, że podstawą skargi było niedopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, co jest wyłączone na mocy art. 424^4 k.p.c. Sąd podkreślił, że nawet jeśli skarżący wykazałby, że nie wszystkie spory były przez niego inicjowane, nie oznacza to automatycznie, że druga strona ponosi winę za rozkład pożycia. Sąd rozróżnił bezprawność zachowania od winy, wskazując, że ocena, czy zachowanie było wyłączną przyczyną rozkładu pożycia, jest inna niż ocena, czy nastąpiło ono z wyłącznej winy. W związku z tym, że skarga opierała się na niedopuszczalnych podstawach, Sąd Najwyższy odrzucił ją na podstawie art. 424^8 § 1 w związku z art. 424^4 § 1 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może być kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że art. 424^4 k.p.c. wyraźnie wyłącza możliwość kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów jako podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem. W analizowanej sprawie skarżący, mimo zaprzeczeń, faktycznie kwestionował ustalenia dotyczące winy w rozkładzie pożycia, co stanowiło niedopuszczalną podstawę skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie skargi
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| C.K. | osoba_fizyczna | skarżący |
| E.K. | osoba_fizyczna | pozwana |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 424^4
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może być kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów.
k.p.c. art. 424^8 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Pomocnicze
k.r.o. art. 57 § 1
Kodeks rodzinny i opiekuńczy
Przepis dotyczący orzekania o winie w rozkładzie pożycia małżeńskiego.
k.p.c. art. 278
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący dowodu z opinii biegłego (w kontekście oceny dowodów).
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga opiera się na niedopuszczalnych podstawach prawnych (kwestionowanie ustaleń faktycznych i oceny dowodów).
Odrzucone argumenty
Wyrok rozwodowy jest niezgodny z prawem, ponieważ ustalono wyłączną winę skarżącego, mimo że obie strony ponosiły winę za rozkład pożycia.
Godne uwagi sformułowania
podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może być kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów wbrew twierdzeniom powoda, nawet jeśli wykaże on, że czasami kłótnie i spory nie były wszczynane przez niego, nie oznacza to, że druga strona ponosi winę rozkładu pożycia Powód, pisząc o obiektywnym aspekcie winy, myli bezprawność zachowania z przyczynowością.
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "ograniczenia dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, rozróżnienie między winą a przyczynowością w sprawach rozwodowych"
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego trybu postępowania (skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem) i nie stanowi bezpośredniej wykładni przepisów o winie w rozwodzie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu postępowania cywilnego, jakim jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem, ale jej rozstrzygnięcie opiera się na formalnych przesłankach procesowych, a nie na nowej wykładni prawa materialnego.
“Czy można kwestionować ustalenia faktyczne w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I CNP 61/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie skargi C.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa …/12, wydanego w sprawie z powództwa C. K. przeciwko E.K. o rozwód, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 424 4 k.p.c., podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może być kwestionowanie ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów. Tak jednak w tej sprawie jest, chociaż skarżący w skardze wyraźnie temu zaprzecza. W skardze jako jej podstawy wskazano naruszenie art. 57 § 1 k.r.o. oraz art. 278 k.p.c. Skarżący kwestionuje uznanie go w wyroku rozwodowym za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i w konsekwencji nałożenie na niego obowiązku alimentacyjnego na rzecz byłej żony. Uważa, że takie rozstrzygnięcie nie może zapaść, gdy obie strony są winne rozkładowi pożycia, a bez znaczenia jest to, czyja wina jest „większa”. Dowodząc swojej tezy, kwestionuje zatem de facto ustalenia faktyczne dokonane na podstawie oceny dowodów (przesłuchań świadków) co do tego, jak przebiegało pożycie małżeńskie i kto jest winny jego rozkładu. Należy jednak podkreślić, że wbrew twierdzeniom powoda, nawet jeśli wykaże on, że czasami kłótnie i spory nie były wszczynane przez niego, nie oznacza to, że druga strona ponosi winę rozkładu pożycia. Powód, pisząc o obiektywnym aspekcie winy, myli bezprawność zachowania z przyczynowością. Czym innym jest jednak ocena, czy zachowanie powoda było wyłączną przyczyną rozkładu pożycia, a czym innym, że nastąpiło z wyłącznej winy. W tym stanie rzeczy jest to niedopuszczalna podstawa skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zatem skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 w związku z art. 424 4 § 1 k.p.c. db kc
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI