II CNP 45/11

Sygn. akt II CNP 45/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 21 grudnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Kazimierz Zawada 
 
 
 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 grudnia 2011r., skargi T. P. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego  
postanowienia Sądu Okręgowego w P.  
z dnia 13 grudnia 2010., wydanego  
w sprawie z wniosku Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w R. 
przy uczestnictwie T. N. i in. ,  
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, 
 
 
 
odrzuca skargę. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. zmienił częściowo 
na skutek apelacji uczestnika, T. P., postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 22 
lipca 2010 r., którym na wniosek Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w R. 
stwierdzono, że wnioskodawczyni z dniem 8 stycznia 2005 r. nabyła przez 
zasiedzenie własność nieruchomości o powierzchni 0,0030 ha położonej w R. przy 
ul. P. 6 (działka nr 187/1). Zmiana polegała na przesunięciu daty zasiedzenia z dnia 
8 stycznia 2005 r. na dzień 1 stycznia 2008  r. 
W dniu 6 lipca 2011 r. T. P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z 
prawem postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 grudnia 2010 r. w części 
oddalającej jego apelację. W uzasadnieniu skargi m.in. wskazał, że postanowienie 
to jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Według art. 5192 §1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności 
z  prawem 
wydanego 
w 
postępowaniu 
nieprocesowym, 
prawomocnego 
postanowienia 
co do 
istoty 
sprawy 
sądu drugiej 
instancji, 
kończącego 
postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona 
szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących 
stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. 
Postanowienie zaskarżone przez T. P. nie spełnia wymagania określonego w 
końcowej części przytoczonego przepisu. Wbrew stanowisku skarżącego, 
postanowienie to mogło być przez niego zaskarżone skargą kasacyjną. Zgodnie z 
art. 5191 §1 k.p.c., w rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym sprawach z 
zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego od wydanego przez sąd 
drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy kończącego postępowanie w 
sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis 
szczególny stanowi inaczej. Sprawy o zasiedzenie należą do kategorii 
rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym spraw z  zakresu prawa 
rzeczowego (art. 609-610 k.p.c.). W odniesieniu do spraw o  zasiedzenie brak 
przepisów szczególnych wyłączających lub ograniczających dopuszczalność skargi 
kasacyjnej. W szczególności przepisem szczególnym w  stosunku do art. 5191 § 1 

 
3 
k.c. nie jest powołany przez skarżącego art. 3982 § 1 k.p.c., uzależniający 
dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe od wartości 
przedmiotu zaskarżenia nie niższej niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Artykuł 3982 § 1 
k.p.c. dotyczy niewątpliwie tylko spraw rozpoznawanych w  procesie. W 
postępowaniu nieprocesowym jego odpowiednikiem, w pewnym jednak tylko 
zakresie, jest art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. 
Z tych względów skargę należało na podstawie art. 4248 w związku z art. 13 
§ 2 k.p.c. odrzucić. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md