I CNP 49/25

I CNP 49/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
 
 
 
16 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Krzysztof Grzesiowski 
  
na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2026 r. w Warszawie 
w sprawie ze skargi R.B. i K.B. o stwierdzenie niezgodności 
z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie 
z 28 lutego 2025 r., V Ca 591/23, 
wydanego w sprawie z powództwa R.B. i K.B. 
przeciwko R. spółce akcyjnej w W. 
o zapłatę,  
na skutek zażalenia R.B. i K.B. na postanowienie Sądu Najwyższego z 1 kwietnia 
2026 r., I CNP 49/25,  
  
odrzuca zażalenie.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
  
1. Wyrokiem z 21 września 2022 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa 
w Warszawie oddalił powództwo R.B. oraz K.B. w sprawie przeciwko R. S.A. w W. o 
zapłatę. 
2. Apelację powodów od powyższego orzeczenia oddalił Sąd Okręgowy 
w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2025 r. 

I CNP 49/25              
2 
 
 
3. Powodowie wnieśli od wyroku Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie 
art. 6 k.c. w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 w zw. z punktem 1 i 4 preambuły Rozporządzenia 
(WE) nr 261/2004, art. 5 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w zw. 
z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 września 2015 r. 
(C-25 7/14) i w zw. z art. 267 lit. b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, 
art. 3 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004, art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) 
261/2004. 
4. Postanowieniem z 1 kwietnia 2026 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę 
powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu 
Okręgowego w Warszawie z 28 lutego 2025 r. 
5. Pismem datowanym na 12 maja 2026 r.  powodowie wnieśli zażalenie 
od powyższego orzeczenia i wnieśli o jego zmianę i merytoryczne rozpoznanie 
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
6. Zgodnie z brzmieniem art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego 
przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną 
oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie 
natomiast do § 11 tego artykułu zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także 
w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji 
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Należy przy tym zwrócić uwagę, 
że art. 3941 k.p.c. przewiduje zamknięty katalog przypadków, w których przysługuje 
zażalenie do Sądu Najwyższego. Zatem niedopuszczalne jest zażalenie wniesione 
do Sądu Najwyższego w jakimkolwiek innym przypadku niż wymieniony 
w powołanym wyżej przepisie (zob. postanowienia SN: z 8 sierpnia 2024 r., III CZ 
119/24; z 20 listopada 2024 r., III CZ 207/24; z 5 lutego 2026, III CZ 103/23). 
7. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem orzeczenia Sądu Najwyższego, 
jako sprawującego nadzór judykacyjny nad orzecznictwem sądów powszechnych, 
nie podlegają zaskarżeniu w drodze środków odwoławczych. Wobec powyższego 
żadne postanowienie tego Sądu nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej 

I CNP 49/25              
3 
 
 
pozycji Sądu Najwyższego (zob. postanowienia SN: z 2 września 2020 r., V CO 
96/20, z 26 czerwca 2025 r. III CZ 98/25, z 27 stycznia 2026 r., III CZ 232/24). 
8. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy 
zauważyć, 
że 
skarżący 
uczynili 
przedmiotem 
zażalenia 
niezaskarżalne 
postanowienie Sądu Najwyższego. 
9. Zażalenie podlega więc, na podstawie art. 397 §11 w zw. z art. 3941 
§ 3 k.p.c., odrzuceniu jako niedopuszczalne. 
  
Krzysztof Grzesiowski 
  
 
 (M.M.) 
[a.ł]