I CNP 24/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę Ś. spółki akcyjnej w G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2024 r. (sygn. X Ga 372/23), wydanego w sprawie z powództwa tej spółki przeciwko O. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zapłatę. Skarga dotyczyła wyroku, który zasądził zapłatę na rzecz pozwanej spółki. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 424^9 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, uznając ją za oczywiście bezzasadną. Uzasadnienie opiera się na utrwalonym stanowisku judykatury, zgodnie z którym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia sądu następuje tylko wtedy, gdy orzeczenie to jest niezgodne z prawem w sposób kwalifikowany, elementarny i oczywisty. W niniejszej sprawie skarżąca spółka zarzuciła niezgodność wyroku z art. 72 § 1 k.c. (dotyczącym zawarcia umowy w toku negocjacji) oraz naruszenie art. 378 § 1 w związku z art. 385 k.p.c. i art. 65 § 1 k.c. Sąd Najwyższy stwierdził, że sądy niższej instancji prawidłowo oceniły, iż w toku negocjacji strony nie doszły do konsensu co do wszystkich postanowień umownych, w szczególności dotyczących kar umownych, a brak sprzeciwu pozwanej wobec przesłanego dokumentu zlecenia nie oznaczał dorozumianej akceptacji jego treści. Sąd Najwyższy podkreślił, że próba zakwestionowania tego stanowiska nie dawała podstaw do przyjęcia kwalifikowanego błędu sądu. Ponadto, odrzucono zarzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., wskazując, że sąd odwoławczy nie musi odnosić się do każdego argumentu apelacji. W konsekwencji, skarga została odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający