I BP 2/10

Sygn. akt I BP 2/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 12 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Małgorzata Gersdorf 
 
w sprawie z powództwa B. K. 
przeciwko M. M. - Gospodarstwu Ogrodniczemu Zakładowi "P." w P. 
o zapłatę odszkodowania, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 maja 2010 r., 
skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - 
wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. 
z dnia 24 czerwca 2008 r., 
 
 
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 
 
 
                              Uzasadnienie 
 
 
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008 r., Sąd Rejonowy w P. zasądził na rzecz 
powódki odszkodowanie w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy 
o 
pracę 
bez 
wypowiedzenia 
bez 
winy 
pracownika, 
tj. 
rozwiązaniem 
przedwczesnym. 
Apelację od tego wyroku wniósł pozwany pracodawca, dowodząc, że złożył 
skutecznie oświadczenie woli po upływie okresu ochronnego, o którym mowa w art. 
53 § 1 ust. 1 k.p. Pozwany pracodawca wskazał, że data rozwiązania stosunku 
pracy jest data zapoznania się pracownika z pismem zawierającym przedmiotowe 
oświadczenie woli (art. 61 k.c.). 
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w K. podzielił argumenty apelującego i wyrokiem 
z dnia 24 czerwca 2008 r., powództwo oddalił. 

 
 
2 
 
Powódka 
wniosła 
skargę 
o 
stwierdzenie 
niezgodności 
z 
prawem 
prawomocnego wyroku SO w K. z dnia 24 czerwca 2008 r. zaskarżając wyrok w 
całości. 
W skardze podkreślono, że wyrok Sądu Okręgowego jest wadliwy. 
Oczywista wadliwość dotyczy – zdaniem skarżącego – mylnego zastosowania art. 
61 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i art. 53§1 pkt 1 k.p.; art. 99 k.c. i art. 104 k.c. 
Powódka wskazała, że poniosła szkodę  wobec niezasądzenia na jej rzecz 
odszkodowania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Sprawa rozpatrywana jest z uwzględnieniem przepisów  dotyczących nie 
skargi 
kasacyjnej, 
lecz 
skargi 
o 
stwierdzenie 
niezgodności 
z 
prawem 
prawomocnego orzeczenia. Skarga taka jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia 
szczególnego rodzaju. Jest środkiem prawnym służącym nie wzruszeniu 
prawomocnego orzeczenia, lecz kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia w 
związku z  możliwością ubiegania się o przyznanie od Państwa (Skarbu Państwa) 
odszkodowania za szkodę wyrządzona wydaniem prawomocnego orzeczenia (art.  
4171 § 2 k.c.). 
Istnieją pewne analogie między tą skargą a skargą kasacyjną. Przede 
wszystkim obie skargi są instrumentem  kontroli legalności orzeczeń. Jednakże 
skargi te nie są tożsame. Skarga, o której mowa w art. 4241 k.p.c. wymaga oceny, 
że kwestionowane orzeczenie jest niezgodne z prawem. Natomiast skarga 
kasacyjna może wynikać tylko z zarzutu naruszenia prawa. 
Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z 
art. 4171 § 2 k.c. – to orzeczenie nie tylko naruszające prawo, ale orzeczenie, które 
jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z 
ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku 
szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które 
jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. A zatem stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to nie tylko stwierdzenie jego 
obiektywnej bezprawności, lecz dodatkowo konieczność dokonania oceny, że 

 
 
3 
orzeczenie to jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej 
wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało 
wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego 
zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej 
(wyrok Sądu Najwyższego z 24 lipca 2006 r., I BP 1/06).  
Dla uzasadnienia rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie kwestią 
kluczową 
jest 
ustalenie 
daty 
rozwiązanie 
stosunku 
pracy 
w 
trybie 
natychmiastowym bez winy pracownika. Jest oczywistym, że data ta nie może 
wyprzedzać dojścia do wiadomości pracownika oświadczenia woli pracodawcy o 
rozwiązaniu stosunku pracy. Taka teza nie może być kwestionowana. A zatem jej 
zanegowanie w skardze wymaga oceny, że skarga jest oczywiście bezzasadna. 
Stąd orzeczenie Sądu Okręgowego jest prawidłowe i nie przeczy wskazanym w 
skardze przepisom. Co więcej orzeczenie to wynika z powszechnie przyjętych 
rozwiązań prawnych dotyczących składania oświadczeń woli i ugruntowanej w 
nauce polskiej teorii doręczenia oświadczenia woli jego adresatowi. 
  
Zgodnie z art. 424 9 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcie do rozpoznania 
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jeśli  
skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście 
bezzasadna", należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności 
orzeczenia z prawem", skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 
§ 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. 
w związku z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i 
niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami 
rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni 
lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej 
analizy prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem" 
wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji 
konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności jako 
przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem 
sądowym. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości podkreśla 
się, że szczególne funkcje wypełniane w państwie przez sądy oraz zasada 
pewności prawa powodują, że państwo może ponieść odpowiedzialność za szkodę 

 
 
4 
wyrządzoną orzeczeniem sądowym tylko wtedy, gdy sąd naruszył prawo w sposób 
oczywisty, w przypadku bowiem wykonywania władzy dyskrecjonalnej niezbędny 
jest pewien margines błędu, którego popełnienie nie może rodzić odpowiedzialności 
odszkodowawczej państwa (wyrok ETS z dnia 30 września 2003 r., w sprawie C-
224/01, Gerhard Koebler przeciwko Austrii). Również Trybunał Konstytucyjny w 
wyroku z 4 grudnia 2001 r., SK 18/00 (OTK 2001 nr 8, poz. 256), zwrócił uwagę, że 
stan prawny wynikający z wykładni art. 77 ust. 1 Konstytucji nie może być 
rozumiany jako stworzenie podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń 
odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wadliwego orzeczenia sądowego 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 kwietnia 2008 r., II BP 62/07, 
niepublikowane). Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy 
już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie 
zostałaby uwzględniona, czyli Sąd Najwyższy oddaliłby ją (por. postanowienie SN z 
dnia 26 sierpnia 2008 r. III BP 3/08 - OSNP 2010/1-2/13). 
 
Niewątpliwie ad casum w dacie otrzymania pisma (co nie jest sporne między 
stronami) powódka otrzymała oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy, 
dopiero w tej dacie mogła się z nim zapoznać  i z tą data stosunek pracy uległ 
rozwiązaniu. Oznacza to, iż rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego jest trafne, nie 
wymaga szczególnie finezyjnych interpretacji prawa, a  wynika z powszechnie 
przyjętych ocen i poglądów doktryny na temat oświadczeń woli i ich składania. 
Zanegowanie tez i wykładni powszechnie przyjętych przez naukę i judykaturę 
powoduje - zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie - że skarga opierająca 
swe wywody tylko na kwestionowaniu tych tez i interpretacji jest oczywiście 
bezzasadna w rozumieniu art. 424 9  k.p.c.  
 
Z tych względów na zasadzie art. 4249  k.p.c. orzeczono jak w sentencji.