I CK 8/06

Sygn. akt I CK 8/06 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 30 sierpnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski 
 
 
 
w sprawie z powództwa E. O. 
przeciwko Republice Białoruś 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2006 r., 
na skutek kasacji powoda  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. 
z dnia 29 grudnia 2004 r., sygn. akt VI ACz …/04, 
 
 
 
 
odrzuca kasację. 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2004 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił 
zażalenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 września 
2004 r. odrzucające pozew ze względu na brak jurysdykcji krajowej.  
W kasacji skarżący, zarzucając w ramach drugiej podstawy kasacyjnej 
naruszenie art. 1103 pkt 2 w zw. z art. 391 k.p.c. oraz art. 1111-1115 k.p.c., wniósł 
o 
uchylenie 
zaskarżonego 
postanowienia 
Sądu 
Apelacyjnego 
oraz 
poprzedzającego go postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji 
redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy 
z   dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego 
oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. z 2005 r. Nr 13, 
poz. 98). 
Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący obowiązany jest przedstawić 
w  kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności 
w  orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi 
nieważność postępowania. Okoliczności z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. mają charakter 
kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., 
V CZ 187/02, niepubl.).  
Powołując się na konieczność dokonania wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości, skarżący powinien wskazać precyzyjnie te 
przepisy i wyjaśnić, na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich 
stosowaniem. Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze 

 
3 
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na 
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do 
rozbieżnych ocen (por. postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 
2002, nr 1, poz. 11 oraz z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, 
nr  12, poz. 151). W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 393 § 2 
in  principio k.p.c., skarżący powinien natomiast wskazać, uchybienie jakim 
przepisom spowodowało oczywiste naruszenie prawa i w czym owo naruszenie się 
przejawia. Powinien również przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, 
o   tym, że naruszenie prawa nosi znamiona oczywistości. Pojęcie „oczywistości” 
mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że określone 
przepisy zostały naruszone w sposób zauważalny bez dokonywania głębszej 
analizy 
tekstu 
tych 
przepisów 
i 
bez 
doszukiwania 
się 
ich 
znaczenia 
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, 
OSNAPiUS 2003, nr 18 – wkładka).  
Skarżący powołał się na trzy okoliczności mające uzasadniać przyjęcie 
kasacji do rozpoznania. Nie sformułował jednak tych okoliczności we właściwy 
sposób. I tak w odniesieniu do ewentualności występowania zagadnienia prawnego 
poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że wiąże się ono z zakresem spraw 
rozpoznawanych przez polskie sądy, które nie zostały wyłączone na mocy 
przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Nie wskazał także precyzyjnie, które 
przepisy prawne wymagają dokonania wykładni ani na czym polegają wątpliwości 
związane z ich stosowaniem. Zaniechał ponadto wyjaśnienia, uchybienie jakim 
przepisom spowodowało oczywiste naruszenie prawa i na czym miałoby ono 
polegać. Podkreślić należy, że skarżący nie poparł swojego stanowiska 
o   występowaniu wymienionych okoliczności jakimkolwiek wywodem o charakterze 
jurydycznym. Dlatego też przyjąć należy, że skarżący nie spełnił wymagania 
wyrażonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. 
Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia okoliczności 
uzasadniających rozpoznanie kasacji należy do wymagań dotyczących tylko kasacji 
jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie tych okoliczności umożliwia 
Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny, czy nie zachodzą podstawy do odmowy 
przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Bez tych argumentów, 

 
4 
nawiązujących wprost do treści art. 393 k.p.c., kasacja byłaby środkiem 
odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana przez 
Sąd Najwyższy w ramach badania wstępnego – nazbyt dowolna. Dlatego też 
nieprzedstawienie 
tych 
okoliczności 
skutkuje 
odrzuceniem 
kasacji 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego  z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, 
OSNC 2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 
2001, nr 3, poz. 52). 
Z podanych tych względów, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd 
Najwyższy odrzucił kasację. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
db