I CA 392/16

Sąd Okręgowy w Sieradzu rozpoznał sprawę z powództwa A. T. przeciwko E. C. o zadośćuczynienie, rozpoznając apelacje obu stron od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda 6000 zł zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami, oddalając powództwo w pozostałej części. Sprawa wynikała z konfliktu sąsiedzkiego, w wyniku którego pozwany E. C. uderzył powoda A. T. kamieniem w głowę, powodując obrażenia. Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny, w tym fakt popełnienia przestępstwa przez pozwanego, i na tej podstawie zasądził zadośćuczynienie, opierając się na przepisach o odpowiedzialności deliktowej (art. 415 k.c. w zw. z art. 444 i 445 k.c.). Powód w apelacji domagał się podwyższenia zadośćuczynienia do 10 000 zł, zarzucając naruszenie art. 445 § 1 k.c. Pozwany z kolei zaskarżył wyrok w zakresie zasądzenia kwoty ponad 500 zł, zarzucając rażące zawyżenie zadośćuczynienia, naruszenie art. 362 k.c. (niezastosowanie przepisu o przyczynieniu się poszkodowanego do szkody) oraz naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących oceny dowodów i ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy oddalił obie apelacje. Uznano, że kwota 6000 zł jest odpowiednia i spełnia funkcję kompensacyjną, a zarzuty powoda dotyczące jej zaniżenia nie są uzasadnione. W odniesieniu do apelacji pozwanego, Sąd Okręgowy przyznał rację co do niektórych zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych (art. 233 § 1 k.p.c. i art. 278 § 1 k.p.c.) w zakresie ustaleń dotyczących ślepoty oka prawnego, kłopotów z pamięcią i wymiotów, wskazując, że ustalenia te powinny być oparte na opinii biegłego, a nie tylko na zeznaniach stron. Jednakże, mimo tych uchybień, Sąd Okręgowy uznał, że nie spowodowały one naruszenia prawa materialnego w stopniu uzasadniającym zmianę wyroku w zakresie wysokości zadośćuczynienia. Podkreślono, że powód doznał wstrząśnienia mózgu, stłuczenia i rany głowy, co spowodowało naruszenie czynności ośrodkowego układu nerwowego na czas dłuższy niż 7 dni, a umyślny charakter przestępstwa również uzasadnia zasądzone zadośćuczynienie. Zarzut naruszenia art. 362 k.c. uznano za chybiony, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że używanie słów wulgarnych przez powoda nie stanowiło przyczynienia się do szkody w rozumieniu tego przepisu. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., nie obciążając powoda kosztami poniesionymi przez pozwanego, uznając to za sprzeczne z zasadą słuszności.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający