I Ca 357/18

Sygn. akt I Ca 357/18 AC WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2018 roku. Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Powalska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 roku w Sieradzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) SA z siedzibą w G. przeciwko S. T. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 27 kwietnia 2018 roku, sygn. akt I C 1806/17 1. oddala apelację; 2. zasądza od pozwanej S. T. na rzecz powoda (...) SA z siedzibą w G. kwotę 450 ( czterysta pięćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I Ca 357/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu w sprawie o sygn. akt I C 1806/17 z powództwa (...) S.A. z siedzibą w G. przeciwko S. T. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.944,71 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP w skali roku ale nie więcej niż wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi: od kwoty 157,94 złotych od dnia 26 listopada 2016 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 27 grudnia 2016 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 stycznia 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 lutego 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 marca 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 kwietnia 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 maja 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 czerwca 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 lipca 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 198,53 złotych od dnia 26 sierpnia 2017 roku do dnia zapłaty. Sąd oddalił powództwo w pozostałej części oraz zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 947,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. O kosztach procesu Sąd orzekł, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 100 k.p.c. i obciążył nimi w całości pozwaną. Apelację od powyższego wyroku wywiódł w ustawowym terminie pełnomocnik pozwanej S. T. , który zaskarżył wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów: 1) przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 207 § 6 k.p.c. i art. 217 § 2 i 3 k.p.c. poprzez zezwolenie powodowi na złożenie dalszych wniosków dowodowych w sytuacji gdy powód jako profesjonalista w branży finansowej powinien mieć wyższy standard staranności jego fachowości, a tym samym winien z należytą starannością przygotować pozew i załączyć do niego podstawowe dokumenty i dowody. Pozwolenie pozwanemu na uzupełnienie dowodów w późniejszym okresie zachwiało równowagą na niekorzyść będącego i tak słabszą stroną konsumenta tj. pozwanego, w sytuacji gdy, że strona powodowa nie przygotowała starannie pozwu pod względem materiału dowodowego. 2) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału, wskutek naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny oraz w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, w odniesieniu do dowodów z dokumentów na okoliczność istnienia roszczenia, jego wysokości oraz wymagalności, a tym samym zasadności całego powództwa. Oraz błędne ustalenie, że umowę zawierał upoważniony pracownik powoda, a tym samym błędne ustalenie, iż umowa jest ważna, co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że osoba podpisana na umowie miała prawo zawrzeć taką umowę, a umowa jest ważna, w sytuacji braku wykazania umocowania osoby podpisującej umowę prowadzi do przekonania, że umowa ta nie może stanowić podstawę żądania pozwu z uwagi na jej nieważność, 3) naruszenie przepisów kpc poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 129 § 2 k.p.c polegające na ich niezastosowaniu i uznaniu, że przedłożony przez powoda dowód uruchomienia pożyczki może stanowić dowód w sprawie; W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Pełnomocnik powoda w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej nie była uzasadniona i podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 505 9 §11 k.p.c. w postępowaniu uproszczonym apelację można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast w oparciu o art. 505 13 § 2 jeżeli Sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Pozwana w swej apelacji podniosła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Przypomnieć w tym miejscu należy, że prawidłowość zastosowania lub wykładni prawa materialnego może być właściwie oceniona jedynie na kanwie niewadliwie ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Powyższe rodzi konieczność rozpoznania w pierwszym rzędzie, zarzutów naruszenia prawa procesowego, zmierzających do zakwestionowania stanu faktycznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 r. II CKN 18/97 - OSNC 1997/8/112). Odnosząc się w kolejności do podniesionych zarzutów stwierdzić należy, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 207 § 6 k.p.c. i art. 217 § 2 i 3 k.p.c. poprzez zezwolenie powodowi na złożenie dalszych wniosków dowodowych w sytuacji, gdy powód jako profesjonalista w branży finansowej powinien mieć wyższy standard staranności jego fachowości, a tym samym winien z należytą starannością przygotować pozew i załączyć do niego podstawowe dokumenty i dowody. Na wstępie wskazać należy, iż pierwotnie strona powodowa dochodziła roszczeń w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Zgodnie zaś z art. Art. 505 32 § 1 k.p.c. pozwie powód powinien wskazać dowody na poparcie swoich twierdzeń, dowodów nie dołącza się do pozwu. W świetle przytoczonej regulacji obowiązkiem powoda dochodzącego roszczeń w drodze postępowania szczególnego jakim jest elektroniczne postępowanie upominawcze było wskazanie dowodów. Wbrew zaś sugestii skarżącego strona powodowa nie tylko nie musiała ale wręcz nie powinna dołączać dowodów do pozwu. Z lektury pozwu jednoznacznie wynika, że powód wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i wskazał listę dowodów potwierdzających zasadność dochodzonego roszczenia (pozew-k. 6). Obowiązek przedłożenia dowodów spoczywający na stronie powodowej aktualizuje się w momencie skutecznego złożenia sprzeciwu przez stronę pozwaną. W niniejszej sprawie w zarządzeniu z dnia 29 listopada 2017 r. Przewodnicząca I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Sieradzu wezwała powoda w terminie dwutygodniowym do uzupełnienia braków pozwu pod rygorem umorzenia postępowania poprzez złożenie udzielonego pełnomocnictwa wraz z jego odpisem oraz do złożenia dokumentów wskazanych w pozwie pod rygorem skutków z art. 233 § 2 k.p.c. Strona powodowa w dniu 29 grudnia 2017 r. złożyła pismo procesowe w którym uzupełniła wskazane braki formalne oraz do którego załączyła dowody w postaci umowy pożyczki nr (...) r. z dnia 19 sierpnia 2016 r., wezwania do zapłaty z dnia 27 grudnia 2016 r., wypowiedzenia umowy z dnia 14 marca 2017 r., wezwania do zapłaty z dnia 27 marca 2017 r. Nadto zgodnie z dyspozycją art. 207 § 6 k.p.c. sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Analogiczną treść zawiera art. 217 § 2 k.p.c. Jak wynika zaś z przepisu art. 207 § 3 k.p.c. w toku sprawy złożenie pism przygotowawczych następuje tylko wtedy, gdy sąd tak postanowi, chyba że pismo obejmuje wyłącznie wniosek o przeprowadzenie dowodu. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że strona może w postępowaniu złożyć pismo obejmujące wnioski dowodowe bez stosownego zezwolenia sądu w każdym czasie, zaś to czy wnioski te będą przez sąd uwzględnione zależy od wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 207 § 6 k.p.c. i art. 217 § 2 k.p.c. W doktrynie przyjmuje się, że spóźnione są takie okoliczności faktyczne i dowody, które przytoczone zostały ze zwłoką (wnioskowanie a contrario z treści art. 6 § 2 k.p.c. , stanowiącego, że wszystkie twierdzenia i dowody należy przytaczać „bez zwłoki”). Spóźnienie nastąpi więc wtedy, gdy strona, mimo że powinna była, to jednak nie powołała faktu lub dowodu w pozwie, w odpowiedzi na pozew, w sprzeciwie od wyroku zaocznego itd. Przesłankę braku winy należy oceniać według kryteriów i przy uwzględnieniu utrwalonego w doktrynie wykładni pojęcia „braku winy” występującego w przepisach, w których to pojęcie występuje, a więc w art. 162 k.p.c. , 168 § 1 k.p.c. i 348 k.p.c. Przesłanka niespowodowania zwłoki w rozpoznaniu sprawy zostanie spełniona, jeśli uwzględnienie spóźnionych twierdzeń lub dowodów nie zakłóci dalszego przebiegu postępowania w tym sensie, że nie spowoduje jego wydłużenia, nie stworzy ryzyka konieczności powtórzenia przeprowadzonych czynności dowodowych bądź możliwości zgłoszenia przeciwdowodu przez stronę przeciwna (Henryk Pietrzkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach cywilnych, wyd. 6, Warszawa 2012, s. 62-63). Przekładając powyższe uwagi na realia niniejszej sprawy, wskazać trzeba, że w świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, aby Sąd I swoim procedowaniem instancji uchybił treści art. 207 § 6 k.p.c. i art. 217 § 2 i 3 k.p.c. jak twierdzi skarżący. Wbrew zarzutom apelującego, Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie dopuścił się naruszenia art. 233 k.p.c. skutkującego wadliwą oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. nie wystarcza twierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego nie odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając. Postawienie zarzutu obrazy art. 233 k.p.c. nie może bowiem polegać na zaprezentowaniu ustalonego przez siebie, na podstawie własnej oceny dowodów stanu faktycznego. Skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że Sąd rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaś uwzględnienie przez Sąd w ocenie materiału dowodowego powszechnych i obiektywnych zasad doświadczenia życiowego nie usprawiedliwia zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów na tej tylko podstawie, że indywidualne i subiektywne doświadczenia strony są od tych zasad odmienne. W niniejszej sprawie pozwana podniosła zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. poprzez wyjście przez Sąd I instancji poza swobodną ocenę dowodów i dowolne przyjęcie, że strona dowodowa przedłożyła dowody na okoliczność istnienia roszczenia, jego wysokości, wymagalności oraz ustalenie, że umowę zawierał upoważniony pracownik powoda. Z tak sformułowanym zarzutem nie sposób się zgodzić, gdyż w toku postępowania strona powodowa złożyła do akt sprawy: umowę pożyczki opatrzoną podpisem pozwanej, czego ta nie kwestionowała, co bezspornie dowodzi istnienia roszczenia oraz jego wysokości, ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 27 grudnia 2016 r. oraz wypowiedzenie umowy z dnia 14 marca 2017 r., co niewątpliwie potwierdza, iż roszczenie jest wymagalne. W odniesieniu do twierdzeń strony pozwanej, iż strona powodowa nie wykazała, że umowę z jej strony zawierał upoważniony pracownik powoda oraz że doszło do wydania pożyczki pozwanej, wskazać należy, że pozwana dokonała dwóch płatności w dniu 26 września 2016 r. na kwotę 198,54 zł a także w dniu 26 października 2016 r. na kwotę 198,54 zł. Gdyby pozwana istotnie nie otrzymała pożyczki trudno przyjąć iż dokonały żadnej wpłaty, a więc dokonując płatności stwierdziła ważność zawarcia umowy. Chybiony okazał się podniesiony przez pełnomocnika pozwanej S. T. zarzut naruszenia art. 129 § 2 k.p.c. poprzez zastosowaniu przepisu i uznaniu, że przedłożony przez powoda dowód uruchomienia pożyczki może stanowić dowód w sprawie. Wskazać w tym miejscu trzeba powód przedstawił potwierdzenie przelewu na rachunek bankowy pozwanej z tytułu wydania całkowitej kwoty pożyczki. W świetle art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej, a dokumenty generowane elektroniczne stanowią ekwiwalent dokumentów podpisanych własnoręcznie. Powyższe prowadzi do oczywistej konstatacji, że apelacja pozwanej stanowi jedynie subiektywną polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu Rejonowego, które Sąd Okręgowy w pełni aprobuje. Mając to na uwadze, apelację pełnomocnika pozwanej S. T. jako bezzasadną, na podstawie art. 385 k.p.c. , należało oddalić. Pozwana przegrała sprawę w postępowaniu apelacyjnym. Dlatego w pkt. 2. wyroku Sąd z mocy art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) zasądził od pozwanej S. T. na rzecz powódki (...) S.A. z siedzibą w G. 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.