I Ca 327/18

Sygn. akt I Ca 327/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2018 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska-Statuch Sędziowie SSO Barbara Bojakowska SSO Antoni Smus Protokolant st. sekr. sąd. Beata Krysiak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 roku w Sieradzu na rozprawie sprawy z wniosku Powiatu (...) z udziałem P. M. o przepadek pojazdu na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 14 czerwca 2018 roku, sygn. akt I Ns 321/18 postanawia: I. zmienić zaskarżone postanowienie w całości na następujące: „orzec przepadek na rzecz Powiatu (...) pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , o numerze nadwozia (...) , rok produkcji 1996, II. nie obciążać uczestnika postępowania kosztami postępowania przed Sadem I i II instancji. Sygn. akt. I Ca 327/18 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Łasku oddalił wniosek Powiatu (...) o przepadek pojazdu w sprawie z udziałem P. M. . W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd Rejonowy w pierwszej kolejności powołał treść regulacji prawnych z art. 610 6 § 1 i 2 k.p.c. i art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – prawo ruchu drogowym, zauważając następnie, że w niniejszej sprawie, w dyspozycji usunięcia pojazdów nie powołano się na jakąkolwiek z okoliczności przewidzianych w art. 130a ust. 1 lub 2 w/wym. ustawy, jak również nie powołano się na ów przepis. Wskazano natomiast na art. 132 ustawy, który jednak nie dotyczy usunięcia pojazdu lecz zatrzymania dowodu rejestracyjnego. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do prawidłowego wezwania właściciela do odbioru pojazdu i pouczenia go o skutkach nieodebrania, gdyż zawarte na k. 10 wezwanie informuje o konieczności odebrania pojazdu, jednakże jako konsekwencję niewykonania tego obowiązku wskazuje na przepadek na rzecz Skarbu Państwa, po 3 latach i odwołuje się do ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów , które to nie jest wezwaniem i pouczeniem w trybie art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym , gdyż może ono wprowadzić w błąd choćby do co czasu jaki ma właściciel na zabranie samochodu. Nadto do wniosku nie dołączono dowodu na wysłanie wezwania do właściciela i jego odebranie przez niego. Z powyższym nie zgodził się wnioskodawca składając apelację, w której to wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku w całości i zasądzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. W złożonym środku zaskarżenia skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu urzędowego tj. pisma Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia 27.06.2018 r. (...) ) na okoliczność podstawy usunięcia z drogi przedmiotowego pojazdu w postaci stanu nietrzeźwości kierowcy wskazując, że powołanie się na ten dowód nie było wcześniej możliwe, gdyż powstał on już po wydaniu orzeczenia, a potrzeba jego powołania wyniknęła na skutek przyjęcia przez Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu, że wadliwość dyspozycji usunięcia pojazdu wyklucza istnienie ustawowej podstawy z art. 130a ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez niepełną ocenę dowodów polegającą na pominięciu dowodu z pisma wnioskodawcy z dnia 30.01.2018 r. (WK. (...) (...) ) wraz z potwierdzeniem odbioru w dniu 02.02.2018 r. przez uczestnika, skutkującą błędnym przyjęciem, że uczestnik nie został prawidłowo wezwany do odbioru pojazdu i pouczony o skutkach nieodebrania, a także dowolną ocenę dowodów polegającą na błędnym przyjęciu, że z dyspozycji usunięcia pojazdu oraz pisma Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia 15.01.2018 r. (...) nie wynika istnienie ustawowej przyczyny usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 10 ustawy z dnia 20.06.1997r. , Prawo o ruchu drogowym przez jego niezastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że w sprawie nie wystąpiła ustawowa przyczyna uprawniająca do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, gdyż nie wskazano prawidłowo takowej w dyspozycji usunięcia pojazdu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie z powołaniem się na treść art. 382 k.p.c. , który w oparciu o art. 13 § 2 k.p.c. ma zastosowanie do postępowania nieprocesowego, zauważyć należy, że Sąd II instancji ma nie tylko uprawnienie, ale także obowiązek rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału oraz dokonania własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych dowodów (patrz: uzasadnienie postanowienia SN z dnia 17 kwietnia 1998 r., sygn. akt II CKN 704/97). Sąd II instancji nie ogranicza się tylko do kontroli Sądu I instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a rozważając wyniki postępowania przed Sądem I instancji, władny jest ocenić je samoistnie. W tych warunkach w okolicznościach sprawy Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 381 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. postanowił uzupełnić postępowanie dowodowe i dopuścić dowód z pisma Komendy Powiatowej Policji w P. z dnia 27 czerwca 2018 r., nr (...) (k. 28), z którego to wynika, że pojazd marki M. o nr. rej. (...) został usunięty dnia 23 września 2017 roku na podstawie art. 130a ustawy prawo ruchu drogowym, z uwagi na stan nietrzeźwości kierującego, natomiast błędne wskazanie podstawy prawnej jako akt 132 ustawy prawo o ruch drogowym , stanowiła oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 113 kpa . Ponadto w treści w/wym. pisma wskazano, że funkcjonariusz policji prowadzący dochodzenie, w trakcie wykonywanych czynności ustalił właściciela pojazdu, którego ustnie powiadomił o konieczności odbioru pojazdu, pouczył go o konsekwencji nieodebrania go z parkingu strzeżonego, co właściciel pojazdu przyjął do wiadomości i był świadomy swojego obowiązku. Zwrócono też uwagę, że doręczono mu pisemne powiadomienie o odbiorze pojazdu, które omyłkowo wysłane zostało na błędnym druku – procesowym z uwagi na fakt, iż policjanci dochodzenie śledczy posiadają swoje druki procesowe dotyczące usuwania pojazdów, na którym to piśmie procesowym również zawarte są informacje o konsekwencjach nieodebrania pojazdu z parkingu strzeżonego. Zgodnie z art. 130a ust. 10 ustawy prawo ruchu drogowym starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Wskazany przepis określa obowiązki ciążące na wnioskodawcy w celu uzyskania orzeczenia o przepadku pojazdu na jego rzecz. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe potwierdza dopełnienie przez wnioskodawcę wszystkich przesłanek niezbędnych do orzeczenia przepadku wskazanego powyżej pojazdu. Wbrew bowiem twierdzeniom Sądu Rejonowego, o konieczności odbioru pojazdu i skutkach z tym związanych został prawidłowo powiadomiony jego właściciel P. M. (k. 15), co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 02 lutego 2018 roku (k. 16). Właściciel, w terminie ustawowym nie odebrał z parkingi przedmiotowego pojazdu, (bezsporne). Nadto usunięcie z drogi pojazdu, było także zasadne w oparciu o art. 130a ust. 2 pkt 1a w/wym. ustawy, gdyż kierujący nim znajdował się w stanie nietrzeźwości, co potwierdzają pisma Komendy Powiatowej Policji w P. (k. 9 i 28). Z powyższych względów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i orzekł przepadek na rzecz Powiatu (...) pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...) i nadwozia (...) , rok produkcji 1996, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji. O nieobciążeniu uczestnika kosztami postępowania w obu instancjach – orzeczono jak w punkcie II sentencji – w oparciu o art. 102 k.p.c. . Uczestnik postępowania nie oponował żądaniu wnioskodawcy, która to okoliczność uzasadnia odstąpienie od obciążenia go kosztami.