I Ca 223/19

Sygn. akt I Ca 223/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2019 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSO Joanna Składowska Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 roku w Sieradzu na rozprawie sprawy z powództwa T. A. przeciwko Towarzystwu (...) SA w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 23 stycznia 2019 roku, sygnatura akt I C 1087/18 1. oddala apelację; 2. zasądza od Towarzystwa (...) SA w W. na rzecz T. A. 900 (dziewięćset) złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I Ca 223/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 23 stycznia 2019 r., wydanym w sprawie sygn. akt I C 1087/18, Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli zasądził od Towarzystwa (...) SA w W. na rzecz T. A. kwotę 8 619,65 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 8 469,65 złotych od 18 lipca 2018 r. do dnia zapłaty i od kwoty 150 złotych od 6 października 2018 r. do dnia zapłaty oraz 2 116 złotych z tytułu częściowego zwrotu kosztów procesu (pkt 1 i 3); oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Rozstrzygnięcie zapadło przy następujących ustaleniach i wnioskach: W dniu 18 czerwca 2018 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ należący do powoda pojazd marki V. (...) nr rej. (...) . Powód posiadał polisę ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczenia Autocasco w pozwanym Towarzystwie ubezpieczeń. Szkoda została pozwanemu zgłoszona w dniu zdarzenia. W pierwotnej decyzji płatniczej wydanej przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego ustalono, że w pojeździe powoda doszło do powstania szkody całkowitej, poprzez ustalenie wartości pojazdu przed zdarzeniem na kwotę 26 800 złotych brutto oraz wartości pojazdu w stanie uszkodzonym na kwotę 16 100 złotych brutto, przy koszcie naprawy pojazdu na kwotę 19 495 złotych, przekraczającym umowne 70% wartości pojazdu przed szkodą. Na skutek odwołania powoda wydano kolejną decyzję płatniczą, na mocy której zweryfikowano wartość pojazdu z 26 800 do 30 900 złotych, co doprowadziło do zmiany kwalifikacji szkody całkowitej na częściową, wobec ustalenia, że koszty naprawy w wysokości 19 495 złotych nie przekraczają umownych 70% wartości pojazdu przed szkodą. W wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił pozwanemu łączną kwotę 11 025,35 złotych. Ustalając wysokość należnej powodowi kwoty, pozwany zastosował potracenie (procentowe pomniejszenie) wartości części z uwagi na wiek uszkodzonego pojazdu, opierając się w tym względzie na zawartej w § 15 ust. 3 pkt 2b OWU AC tabeli. W świetle niniejszej tabeli z uwagi na rok produkcji pojazdu - 2009 r., procent pomniejszenia wynosił 55 %. Ubezpieczyciel zastosował jednak mniejszy współczynnik. W toku postępowania likwidacyjnego powód nie przedstawił pozwanemu faktur VAT dokumentujących koszty zakupu części/naprawy pojazdu. Po wydaniu przez pozwanego decyzji odszkodowawczej w toku postępowania likwidacyjnego, powód zlecił sporządzenie prywatnej wyceny wartości samochodu, ponosząc za to koszt 150 złotych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w łącznej wysokości 8 619,65 złotych, podlegając oddaleniu w pozostałym zakresie jako zbyt daleko idące. Strony łączyła umowa ubezpieczenia majątkowego autocasco rozumieniu art. 805 k.c. Jako bezsporne między stronami uznać należało koszty naprawy pojazdu powoda, ustalone przez samego ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego na kwotę 19 495 złotych. Wprawdzie powód w odpowiedzi na procesowe stanowisko pozwanego wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej i powypadkowych napraw pojazdów, jednak nigdy nie kwestionował wysokości kosztów napraw z postepowania likwidacyjnego, a w oparciu o ich wartość wyliczył też dochodzoną w pozwie należność. Przy szkodzie częściowej wycena kosztów naprawy sporządzona przez pozwanego ubezpieczyciela dokonywana jest według cen brutto na zasadach określonych w § 15 ust 1, 2, 3 OWU AC. W świetle powyższego, decydujące dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miała treść zawartej między stronami umowy ubezpieczenia. Kluczowy dowód potwierdzający zakres i kształt przyjętej przez pozwanego ubezpieczyciela odpowiedzialności stanowi treść polisy nr (...) potwierdzającej zawarcie umowy między stronami, z której wyraźnie wynika, że zakres ubezpieczenia autocasco standard został ustalony bez procentowego pomniejszenia wartości części przy wymianie, a więc został rozszerzony w stosunku do wariantu szkody częściowej przewidzianego w § 15 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia. Analizując treść § 15 OWU AC pod kątem przesłanek zastosowania współczynnika korygującego ceny części zamiennych zwrócić należało uwagę na § 8 ust. 3 pkt 1 OWU AC, gdzie wprost przewidziano możliwość rozszerzenia zakresu ubezpieczenia autocasco, co wiązało się z obowiązkiem opłacenia dodatkowej składki. W ramach rozszerzonego wariantu ubezpieczenia autocasco możliwe było odstąpienie w umowie ubezpieczenia od procentowego pomniejszenia wartości części przy ustalaniu wysokości odszkodowania zgodnie z § 14 ust. 1, § 15 ust. pkt 2 b i § 15 ust. 4 pkt 2 i 3, a także odstąpienie od pomniejszenia sumy ubezpieczenia po każdej wypłacie odszkodowania. Wbrew stanowisku pozwanego sprowadzającemu się w istocie do żądania zastosowania procentowego pomniejszenia wartości pojazdu o jakim mowa w § 15 pkt 3.2 OWU AC, zawarcie umowy w rozszerzonym wariancie ubezpieczenia w ogóle wyłączało zastosowanie § 15 pkt 3.2 OWU AC, a tym samym w obliczaniu odszkodowania brak było podstaw do stosowania współczynnika korygującego ceny części potrzebnych do naprawy. Z uwagi na wypłacenie przez pozwanego z tytułu odszkodowania łącznej kwoty 11 025,35 złotych, powód uprawniony był do uzyskania odszkodowania w pozostałej kwocie 8 469,65 złotych. Zgodnie z § 15 pkt 3.1 OWU AC powodowi należy się zwrot kosztów brutto a nie netto, jak zdaje się twierdzić pozwany w sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, choć kwestii tej szerzej tam nie tłumaczy. Po wydaniu przez pozwanego niekorzystnej dla powoda decyzji pierwotnej w zakresie uznania szkody za całkowitą, powód przygotowując się do procesu cywilnego zlecił sporządzenie prywatnej wyceny pojazdu, za co poniósł koszt 150 złotych. Niewątpliwie gdyby pozwany rzetelnie wykonał swoje zobowiązanie wynikające z umowy ubezpieczenia majątkowego autocasco, powód nie poniósłby tej szkody w rozumieniu art. 471 k.c. Jedynie twierdzenia pozwanego odnośnie początkowego ustalenia wartości nieuszkodzonego pojazdu powoda na zaniżoną kwotę 26 800 złotych, pociągnęły za sobą decyzję powoda odnośnie sporządzenia prywatnej wyceny pojazdu. Z tych względów w realiach niniejszej sprawy również i tą kwotę odszkodowania należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda, tym bardziej, że załączona do pozwu prywatna kalkulacja z przełomu lipca i sierpnia 2018 r. jednoznacznie potwierdzała słuszność zarzutów powoda względem pozwanego o zaniżeniu odszkodowania z umowy ubezpieczenia AC. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono co do zasady na postawie art. 481 § 1 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003r. Nr 124, poz. 1152, ze zm.). Mając na względzie wynik postępowania, o kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o zasadę stosunkowego ich rozdzielenia wynikającą z art. 100 k.p.c. Pozwany wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego, zaskarżając orzeczenie w części, tj. w zakresie zasądzającym kwotę 8 619,65 złotych wraz z odsetkami oraz w zakresie punktu 3 w całości. Skarżący podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą: - pominięciem regulacji umownych wiążących strony - przede wszystkim w zakresie § 15 OWU ACS co do sposobu wyliczenia szkody częściowej; - bezpodstawnym przyjęciem wyliczeń powoda, pomimo że mają one charakter twierdzeń, były kwestionowane i pozostają w oczywistej niezgodności z unormowaniami § 15 OWU ACS, a przede wszystkim ust. 3 pkt 1 i 2 wskazanej regulacji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: a. rażące naruszenie art. 805 w zw. z § 15 OWU ACS poprzez przyjęcie za podstawę wyrokowania kosztorysowego wyliczenia wynikającego z prywatnej kalkulacji powoda, pomimo że żaden z zapisów umownych nie tworzył podstawy do takiej kalkulacji odszkodowania; b. naruszenia § 15 OWU ACS, w szczególności w zakresie ust. 3 pkt. l oraz pkt. 2a regulacji poprzez błędną interpretację i w konsekwencji wadliwe zastosowanie, skutkujące pominięciem wytycznych co do ustalania wysokości szkody częściowej, w tym pominięcie zastosowanie współczynnika 0,6, który nie znalazł zastosowania w kalkulacji powoda; c. naruszenie § 15 ust. 4 OWU ACS poprzez błędną interpretację i w konsekwencji przyjęcie, że pozwany zobowiązany jest dokonać dopłaty odszkodowania powyżej wartości skalkulowanej przez pozwanego, pomimo braku przedstawienia dokumentów, w tym faktur, ujawniających rzeczywiste koszty naprawy; d. naruszenia § 8 ust. 3 pkt. 1 OWU ACS poprzez błędną interpretację i w konsekwencji wadliwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż na podstawie niniejszej regulacji (wobec opłacenia wyższej składki) można odstąpić od stosowania zarówno ust. 3 pkt. 2a jak i 2b regulacji § 15 OWU ACS, podczas gdy wyłączenie to może być odnoszone wyłącznie do § 15 ust. 3 pkt. 2b; e. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 353 ( 1) k.c. w zw. z art. 805 § 1 k.c. , poprzez błędne zastosowanie OWU ACS, stanowiących integralną część umowy ubezpieczenia autocasco, w sposobie ustalenia wysokości zasadnego odszkodowania, pomimo faktu, że postanowienia OWU ACS są sprecyzowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, a zatem właściwym sposobem obliczenia zasadnego odszkodowania jest sposób zaprezentowany w § 15 OWU ACS, przewidujący zastosowanie współczynnika 0,6 do wszystkich części. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zakresie zaskarżenia poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w pierwszej i drugiej instancji. Powód domagał się oddalenia apelacji na koszt skarżącego. Sąd Okręgowy zważył, co następuję: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji uwzględnił oferowany przez strony niniejszego postępowania materiał dowodowy, a jego ocena nie przekracza ram swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 233 § 1 k.p.c. , co w konsekwencji pozwala Sądowi rozpoznającemu apelację na przyjęcie ustaleń i wniosków Sądu Rejonowego jako własnych. Zgodnie z dyspozycją art. 229 k.p.c. , nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Skutkiem przyznania jest zatem wyłączenie obligatoryjności przeprowadzania postępowania dowodowego co do przyznanych okoliczności faktycznych. Również gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane ( art. 230 k.p.c. ). Wiąże się to z obowiązkiem pozwanego wdania się w spór ( art. 221 k.p.c. ) i złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących okoliczności faktycznych ( art. 210 § 2 k.p.c. ). Przytaczając okoliczności faktyczne uzasadniające żądanie, powód wskazał, że to sam pozwany określił wysokość kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu powoda na kwotę 19 495 złotych. Kwota ta wynikała z wyceny szkody (k. 10 akt). Składając odpowiedź na pozew, strona pozwana okoliczności tej nie zaprzeczyła wskazując, że wysokość pierwotnie ustalonych kosztów naprawy została obniżona z uwagi na konieczność zastosowania potrącenia wartości części z powodu wieku pojazdu, stosownie do znajdującej się w § 15 ust. 3 pkt 2b OWU Autocasco standard (ACS) tabeli (odwiedź na pozew - k. 39 akt). Nie jest zatem zasadny zarzut, że Sąd oparł swoje rozstrzygniecie na wyliczeniach powoda. Z uwagi na stanowisko pozwanego zajęte w odpowiedzi na pozew, Sąd Rejonowy miał wszelkie podstawy do przyjęcia, że przedmiotem sporu jest jedynie możliwość zastosowania procentowego zmniejszenia wartości części przewidzianego w § 15 ust. 3 pkt. 2b OWU ACS. Spór ten został rozstrzygnięty prawidłowo, bowiem w zawartej umowie wyraźnie przewidziano wyłączenie procentowego pomniejszenia wartości części przy wymianie. Zresztą skarżący tego nie kwestionuje, podnosząc po raz pierwszy dopiero w apelacji, że w miejsce owego potrącenia, które wcześniej bezpodstawnie przyjął, winna być zastosowana korekta cen części zamiennych o współczynnik 0,6 przewidziana w § 15 ust. 3 pkt. 2a OWU ACS. W związku z zajętymi przez strony stanowiskami, Sąd pierwszej instancji nie dokonywał interpretacji § 15 OWU ACS w zakresie ust. 3 pkt. l oraz pkt. 2a i nie dokonywał samodzielnej wyceny szkody częściowej. Skoro zaś wysokość kosztów naprawy w kwocie 19 495 złotych pochodziła od ubezpieczyciela, należało przyjąć, że wycena została sporządzona zgodnie z OWU ACS, a zatem poza objętym sporem procentowym zmniejszeniem wartości z § 15 ust. 3 pkt. 2b, pozwany zastosował pozostałe zasady zawarte w § 15 OWU ACS. Podsumowując, skoro przedstawione przez pozwanego wyliczenie szkody Sąd pomniejszył jedynie o bezpodstawnie zastosowane procentowe zmniejszenie wartości części przewidziane w § 15 ust. 3 pkt. 2b OWU ACS, brak jest podstaw do przyjęcia, że pozwany zobowiązany został do dopłaty odszkodowania powyżej wartości przez siebie skalkulowanej. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. , zasądzając od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata wg stawki określonej zgodnie z § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), tj. w wysokości 900 złotych.