I CA 20/13

Powódka Gminna Spółdzielnia w G. wniosła o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr (...) prowadzonej dla działki nr (...) w S., domagając się wykreślenia prawa własności Skarbu Państwa i wpisania prawa własności na rzecz Spółdzielni. Jako podstawę swojego roszczenia wskazała akt notarialny z 3 grudnia 1974 r., którym nabyła od małżonków L. działkę nr (...) o powierzchni 0,04 ha. Sąd Rejonowy w Braniewie oddalił powództwo, stwierdzając, że akt notarialny dotyczy działki położonej w G., a nie w S., dla której prowadzona jest sporna księga wieczysta. Sąd Rejonowy podkreślił, że akt notarialny jest dokumentem urzędowym i nie można go podważać dowodem z zeznań świadków w kwestii przedmiotu sprzedaży, jeśli prowadziłoby to do obejścia przepisów o formie zastrzeżonej pod rygorem nieważności. Powódka wniosła apelację, zarzucając m.in. naruszenie przepisów proceduralnych i materialnych oraz pominięcie istotnych dowodów. Sąd Okręgowy w Elblągu oddalił apelację, podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy wskazał, że roszczenie z art. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece służy ustaleniu rzeczywistego stanu prawnego zgodnego z prawem materialnym, a stan ten musi być wykazany odpowiednim dokumentem. Jedynym dokumentem w aktach księgi wieczystej jest umowa sprzedaży z 3 grudnia 1974 r., która dotyczy działki położonej w G., a nie w S. Sąd podkreślił, że nawet jeśli w aktach księgi brakowało dokumentów stanowiących podstawę wpisów, to powódka nie wykazała swojego prawa własności do działki w S. na podstawie wadliwego aktu notarialnego. Sąd Okręgowy oddalił apelację, ale nie obciążył powódki kosztami postępowania apelacyjnego ze względu na jej trudną sytuację materialną, stosując art. 102 k.p.c.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający