I C 984/23

Sygnatura akt I C 984/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 8 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Bożena Chłopecka Protokolant: Sekretarz Sądowy Karolina Stańczuk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko W. Ż. o zapłatę I zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 81 336,91 zł (słownie: osiemdziesiąt jeden tysięcy trzysta trzydzieści sześć złotych 91/100) z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 70 536,95 zł (słownie: siedemdziesiąt tysięcy pięćset trzydzieści sześć złotych 95/100) od dnia 5 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty, II ustala, że pozwany w całości ponosi koszty postępowania z tym, że ich wyliczenie pozostawia Referendarzowi Sądowemu. Sygn. akt I C 984/23 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 7 stycznia 2021 r. (data nadania k. 25v.) skierowanym do Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej też (...) S.A.) wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, żądając zasądzenia od pozwanego W. Ż. na swoją rzecz kwoty 81.336,91 zł, na którą składają się: należność główna w kwocie 70.536,95 zł oraz odsetki liczone do dnia 4 stycznia 2021 r. w kwocie 10.799,96 zł. Powód wniósł również o zasądzenie dalszych odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 70.536,95 zł za okres od dnia 5 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów opłaty skarbowej i kosztów odpisów poświadczonych notarialnie pełnomocnictw. W przypadku wniesienia sprzeciwu lub stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty powód domagał się zasądzenia należności zgodnie z żądanie pozwu. Uzasadniając powództwo strona powodowa wskazała, że w dniu 16 listopada 2018 r. zawarła z pozwanym umowę pożyczki nr (...) . Wobec zaprzestania przez pozwanego terminowego regulowania zobowiązań wynikających z umowy powód poinformował powoda o powstałym zadłużeniu oraz o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia pod rygorem wypowiedzenia umowy. W związku z brakiem spłaty zadłużenia powód w dniu 16 grudnia 2019 r. wypowiedział pozwanemu ww. umowę i wezwał go do dobrowolnego spełnienia świadczenia. Pomimo wezwania, pozwany do dnia wniesienia pozwu nie spłacił zadłużenia /pozew k. 2-3v./. W dniu 26 lutego 2021 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie w sprawie sygn. akt I Nc 272/21 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym nakazano aby pozwany W. Ż. zapłacił na rzecz powoda kwotę 70.536,95 zł wraz z odsetkami w wysokości umownej za opóźnienie równej odsetkom maksymalnym za opóźnienie od kwoty 70.536,95 zł od dnia 5 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 3.547,69 zł tytułem kosztów procesu, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie od kwoty 3.547,69 zł od dnia uprawomocnienia się nakazu zapłaty do dnia zapłaty, w terminie dwóch tygodni od otrzymania nakazu zapłaty albo wniósł w tymże terminie sprzeciw /nakaz zapłaty k. 28/. Pismem z dnia 17 marca 2021 roku powód wniósł o uzupełnienie nakazu zapłaty o kwotę 10.799,96 zł tj. w zakresie skapitalizowanych odsetek wyliczonych do dnia 4 stycznia 2021 roku /pismo k. 34/. Postanowieniem z dnia 25 maja 2021 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie uznał się niewłaściwym i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Warszawie na podstawie art. 17 pkt. 4 k.p.c. /postanowienie k. 36/. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie Okręgowym w Warszawie pod sygn. IC 984/23. Wobec braku możliwości doręczenia pozwanemu odpisu nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2022 roku zawiesił postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. /postanowienie k. 112/. Postanowieniem z dnia 20 września 2022 roku Sąd Okręgowy w Warszawie w pkt 1 uchylił nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie w sprawie o sygn. akt I Nc 272/21, zaś w pkt 2 umorzył postępowanie w sprawie /postanowienie k. 144/. Postanowieniem z dnia 23 maja 2023 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie ozn. sygn. akt I ACz 721/22 na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 20 września 2022 roku w pkt 1 odrzucił zażalenie powoda co do punktu pierwszego zaskarżonego postanowienia, zaś w pkt 2 uchylił zaskarżone postanowienie w pkt 2 rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego pozostawiając Sądowi Okręgowemu w Warszawie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie /postanowienie k. 189/. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2023 roku Sąd Okręgowy w Warszawie uchylił postanowienie z dnia 23 maja 2022 roku /postanowienie k. 207/. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 roku Sąd Okręgowy w Warszawie na podstawie art. 144 § 1 k.p.c. ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego W. Ż. kuratora w osobie adwokata V. C. /postanowienie k. 252/. W odpowiedzi na pozew z dnia 31 marca 2025 roku (data nadania w UP k. 273) kurator pozwanego adw. V. C. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie wynagrodzenia kuratora w podwyższonej stawce w oparciu o § 1 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. 2018 poz. 536), tj. równej 100 % stawki minimalnej za czynności adwokackie określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku -Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400) powiększonego o stawkę obowiązującego podatku VAT, z uwagi na uprawnienia i kwalifikacje zawodowe kuratora. W uzasadnieniu swojego stanowiska kurator zakwestionowała powództwo co do zasady jak i co do wysokości i zaprzeczyła wszelkim twierdzeniom pozwu. Zakwestionowała dokumenty złożone do pozwu w postaci monitu z dnia 18 listopada 2019 roku, wypowiedzenia umowy z dnia 16 grudnia 2019 roku oraz wezwania do zapłaty z dnia 21 lutego 2020 roku wskazując, iż nie zostały złożone pełnomocnictwa, dla osób które podpisały te dokumenty. Ponadto zakwestionowała dokumenty złożone do pozwu przez stronę powodową wskazując, iż zostały złożone one w kopiach niepoświadczonych za zgodność z oryginałem. Zdaniem kuratora wypowiedzenie umowy było bezskuteczne i powództwo powinno ulec oddaleniu /odpowiedź na pozew k. 271-272v./. W dalszym toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie /protokół rozprawy k. 296/. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 16 listopada 2018 r. pomiędzy (...) S.A. a Ż. Z. zawarta została umowa pożyczki nr (...) . Na podstawie tej umowy bank zobowiązał się do udzielenia pozwanemu jako pożyczkobiorcy pożyczki gotówkowej na okres 108 miesięcy w wysokości 74.604,53 zł, obejmującej całkowitą kwotę pożyczki (bez kredytowanych kosztów pożyczki) w wysokości 64.928,32 zł oraz koszty związane z udzieleniem pożyczki tj. 47.155,45 zł. Całkowitą kwotę do zapłaty przez pożyczkobiorcę (suma całkowita kwota pożyczki i całkowity koszt pożyczki) określono na 112.083,77 zł. Dodatkowo pożyczkobiorca zobowiązał się do zapłaty przy wypłacie przez (...) pożyczki kosztów, obejmujących prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 9.676,21 zł (§ 1 ust. 1-4 i § 2 umowy pożyczki). Strony umowy ustaliły, że wypłata gotówki nastąpi jednorazowo w dniu 16 listopada 2018 r. przelewem na wskazane w umowie rachunki bankowe. Wypłata pożyczki nastąpi pod warunkiem, że przed wypłatą (...) SA nie uzyska informacji mających negatywny wpływ na podjętą decyzję o udzieleniu pożyczki, które dotyczą podanych przez pożyczkobiorcę danych o wysokości dochodów lub zobowiązań finansowych, które okazały się nieprawdziwe (§ 4 ust. 1-2 umowy pożyczki). Kwota pożyczki oprocentowana jest według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy oprocentowanie pożyczki wynosił 9,69% (§ 5 ust.1 umowy). Kredytodawca zobowiązał się do spłaty pożyczki wraz odsetkami w 108 równych ratach kapitałowo – odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych, do dnia 15-go każdego miesiąca, w wysokości i terminach wyszczególnionych w planie spłaty (§ 6 ust.1 umowy). Strony ustaliły, że w przypadku niespłacenia przez kredytobiorcę części lub całości raty, należność z tego tytułu od dnia następnego po upływie określonych zgodnie z § 6 terminów staną się zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, od którego bankowi należne był odsetki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (§ 8 ust. 1-3 umowy). W umowie zastrzeżono możliwość wypowiedzenia umowy pożyczki przez bank w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie (§ 11 ust. 2 pkt 1 umowy). Wskazano, że termin wypowiedzenia w tym wypadku wynosi 30 dni i jest liczony od dnia następnego po dniu otrzymania przez pożyczkobiorcę przesyłki zawierającej wypowiedzenie, nadanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Wypowiedzenie miało zostać sporządzone na piśmie i wysłane na ostatni adres wskazany bankowi rzez pożyczkobiorcę (§ 11 ust 3 i 4 umowy). W następnym dniu po upływie terminu wypowiedzenia umowy, całość zadłużenia z tytułu umowy stanie się zadłużeniem wymagalnym i przeterminowany, od którego (...) S.A. nalicza i pobiera odsetki maksymalne za opóźnienie (§ 12 ust. 1 umowy) Umowa w imieniu (...) S.A. podpisana została przez pełnomocników M. J. i A. M. . W. Ż. własnoręcznie podpisał umowę. Pracownik banku M. J. potwierdził tożsamość pożyczkobiorcy i stwierdził, że jego podpis złożony został w jego obecności / dowód: umowa pożyczki k. 7-9v./. Pożyczka wypłacona została w dniu listopada 2018 roku na rachunki wskazane przez pozwanego w umowie w wysokości 74.604,53 zł / dowody: potwierdzenie uruchomienia pożyczki k. 10, historia operacji na koncie kredytowym k. 284-286, szczegółowe rozliczenie pożyczki k. 15 i k. 289-294/. W. Ż. początkowo dokonywał płatności zgodnie z harmonogramem spłat. Po kilku miesiącach zaprzestał terminowych płatności / dowody: historia operacji na koncie kredytowym k. 284-286, szczegółowe rozliczenie pożyczki k. 5 i k. 289-294/. W dniu 18 listopada 2019 r. (...) S.A. nadał do W. Ż. monit, w którym poinformował o wystąpieniu zaległości w spłacie pożyczki nr (...) wynoszącej 3.132,34 zł, wzywając do jej spłaty w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Bank poinformował jednocześnie pożyczkobiorcę możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania pisma, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (ugodę) / dowód: monit k. 16/. W związku z brakiem spłaty zadłużenia w piśmie datowanym na 16 grudnia 2019 r. (...) S.A wypowiedział W. Ż. umowę pożyczki nr (...) z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia. Bank wskazał, że na dzień sporządzenia niniejszego pisma zadłużenie wymagalne wynosi 4.185,69 zł. Brak spłaty całkowitej kwoty zadłużenia przez upływem terminu wypowiedzenia spowoduje, że pierwszego dnia po upływie terminu wypowiedzenia cała kwota kredytu/pożyczki wraz z odsetkami i opłatami stanie się przeterminowana i wymagalna. Wskazano, że całe zadłużenie z tytułu umowy pożyczki na dzień przygotowania dokumentu wynosi 72.831,57 zł, w tym kapitał 70.536,95 zł, odsetki 2.294,62 zł i opłaty oraz prowizje 0,00 zł. Wypowiedzenie w imieniu (...) S.A. podpisał P. B. . Pismo to zostało wysłane W. Ż. w dniu 18 grudnia 2019 r. na adres wskazany w treści umowy. Pozwany nie odebrał kierowanej do niego korespondencji z Banku / dowód: wypowiedzenie wraz z zpo k. 13-14/. P. B. w dacie składania wypowiedzenia z 16 grudnia 2019 r. uprawniony był do składania w imieniu (...) S.A. oświadczeń woli samodzielnie w zakresie podpisywania pism dotyczących m.in. wypowiadania umów pożyczek na podstawie pełnomocnictwa z 27 listopada 2019 r. / dowód: pełnomocnictwo k. 282/. Pismem z 21 lutego 2020 r. (...) Kasa (...) S.A ponownie wezwał W. Ż. do zapłaty kwoty 74.159,53 zł, przysługującej z tytułu kapitału (70.536,95 zł), odsetek zapadłych (3.351,85 zł), odsetek karnych (270,73 zł), prowizji i opłat (0,00 zł) oraz dalszych odsetek naliczanych na bieżąco według zmiennej stopy procentowej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismo to podpisał P. B. , który w dacie podpisania pisma dysponował stosownym pełnomocnictwem. Pismo to zostało wysłane W. Ż. na adres wskazany w treści umowy. Pozwany nie odebrał kierowanej do niego korespondencji z Banku / dowód: wezwanie k. 281, zpo k. 6, pełnomocnictwo k. 282/. Powód podjął próbę ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania pozwanego W. Ż. . Z informacji uzyskanych z bazy PESEL wynikało, iż pozwany nie posiada miejsca zameldowania w Polsce. Powód podjął próbę ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania przeprowadzając również wizytę terenową / dowody: udostępnienie danych jednostkowych z PESEL k. 17, notatka z wizyty terenowej k. 18-19/. Pozwany nie dokonał spłaty zadłużenia ( bezsporne). Wysokość zadłużenia W. Ż. wobec (...) S.A. w Ż. na dzień 23 maja 2025 roku wynosiła 148.323,52, na którą składały się: kwota wymagalnego kapitału w wysokości 70.536,95 zł, odsetki i opłaty w wysokości 8.038,45 zł, odsetki karne w wysokości 69.748,12 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów i wydruków, które nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dokumenty nie budziły wątpliwości Sądu, w związku z czym mogły stanowić wiarygodne dowody w sprawie. Sąd dokonując ich kontroli od strony formalnej i zawartości merytorycznej również nie dopatrzył się uchybień ani śladów wskazujących na ich fałszowanie przez podrabianie lub przerabianie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Materiał dowody zebrany w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje na fakt zawarcia pomiędzy stronami w dniu 16 listopada 2018 r. umowy pożyczki nr (...) , jak również fakt powstania po stronie pozwanego wymagalnego zadłużenia w kwocie dochodzonej pozwem. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej (§ 2). Umowa pożyczki jest umową dwustronnie zobowiązującą, konsensualną, polegającą na zgodnym oświadczeniu woli stron. O konsensualnym charakterze pożyczki przesądza fakt, że dochodzi ona do skutku przez samo porozumienie się stron. O tym, że umowa pożyczki stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą świadczy natomiast sposób ukształtowania obowiązków stron; obowiązek wydania przedmiotu pożyczki, jaki ciąży na pożyczkodawcy, jest konsekwencją uprzednio zawartego porozumienia w tej sprawie ( vide: S. Grzybowski, Konstrukcja prawna umowy pożyczki a kredyt bankowy (w:) Studia z prawa zobowiązań, pod red. Z. Radwańskiego, Warszawa-Poznań 1979, s. 252 ). Obowiązkowi pożyczkodawcy do przeniesienia własności przedmiotu umowy na pożyczkobiorcę odpowiada zatem obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie. Tak długo, jak długo przedmiot pożyczki nie zostanie wydany pożyczkobiorcy, tak długo nie może powstać obowiązek jego zwrotu, obciążający pożyczkobiorcę. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U.2022.2324 t.j.), w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej ( ust. 1 ). Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1 , o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy – 7 dni ( ust. 2 ). Z kolei zgodnie z art. 75c ust. 1-6 ustawy Prawo bankowe , jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych ( ust. 1 ). W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1 , bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia ( ust. 2 ). Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy ( ust. 3 ). Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1 , dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę ( ust. 4 ). Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację ( ust. 5 ). Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych ( ust. 6 ). Sąd był zobligowany z urzędu rozważyć, czy w sprawie nie nastąpiło przedawnienie roszczeń powoda. Zarzut taki nie został co prawda podniesiony, należy jednak wskazać, iż zgodnie z art. 117 § 2 1 k.c. obowiązującym dnia 09 lipca 2018 r. po upływie terminu przedawnienia powód nie może domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Biorąc pod uwagę datę wymagalności roszczenia (4 luty 2020 r.) oraz datę wniesienia pozwu (7 styczeń 202 r.), trzyletni termin przedawnienia wynikający z dyspozycji art. 118 k.c. w sprawie nie upłynął. W kwestii porządkowej należało więc stwierdzić, że roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu. Wskazać należy, że w dniu 16 listopada 2018 r. pomiędzy stronami została zawarta umowa o pożyczkę nr (...) , na podstawie, której (...) S.A. udzielił pozwanemu pożyczki w wysokości 74.604,53 zł. Umowa łącząca strony osadzona była zarówno w dokumencie wprost tak określonym i opatrzonym podpisami powoda oraz osób działających w imieniu i na rzecz (...) S.A. Nie budzi również wątpliwości fakt, że pozwany zobowiązał się do spłaty kwoty pożyczki wraz z należnymi odsetkami, opłatami, prowizjami i kosztami wynikającymi z umowy w 108 miesięcznych ratach, płatnych nie później niż do 16 dnia każdego miesiąca. Z dokumentów przedłożonych przez powoda wynika, że biorący pożyczkę przestał terminowo regulować należne bankowi raty. Bankowi przysługiwało zatem prawo do rozwiązania umowy pożyczki, jednak z zachowaniem procedury wynikającej z wyżej powołanych norm prawnych. Na podstawie art. 75c prawa bankowego bank w wezwaniu do zapłaty miał poinformować pożyczkobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia z tytułu umowy poprzez zmianę warunków lub terminów spłaty zadłużenia. Bank miał umożliwić taką restrukturyzację, jeżeli byłaby ona uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej pożyczkobiorcy. Wprawdzie w przepisie art. 75c ustawy Prawo bankowe jest mowa o umowie kredytu, jednak przepis ten znajduje zastosowanie także do umów pożyczek pieniężnych. Wynika to przede wszystkim z treści art. 75c ust. 6 prawa bankowego , zgodnie z którym przepisy art. 75c ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych. Należy ponadto zauważyć, że również w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.2022.246 t.j.) ustawodawca wskazał, że za umowę o kredyt konsumencki uważa się m.in. umowę pożyczki ( art. 3 ust. 2 pkt 1) . W art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo bankowe wskazano, że czynnościami bankowymi są również czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych, o ile są one wykonywane przez banki. W doktrynie wskazuje się, że czynność polegająca na udzielaniu pożyczek pieniężnych została zaliczona do czynności bankowych sensu largo , a więc tych, które stają się bankowymi, jeśli dokonywane są przez bank. Wobec powyższego, pożyczka pieniężna udzielana przez bank podlega takiej samej jak kredyt ochronie prawnej, gdyż jest udzielana ze środków powierzonych, a więc obciążonych ryzykiem pod tytułem zwrotnym. Dlatego też istnieje wymóg odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących zabezpieczenia spłaty oraz oprocentowania wobec umów pożyczki bankowej (tak B. Bajor w „Prawo bankowe. Komentarz do przepisów cywilnoprawnych”, B. Bajor, L. Kociucki, J. M. Kondek, K. KrólikowskaAC, WKP, 2020). Nie ulega zatem wątpliwości, że do skutecznego rozwiązania umowy pożyczki przez bank konieczne było zachowanie procedury wskazanej w art. 75c prawa bankowego . W niniejszej sprawie bank wystosował do pozwanego najpierw monit z dnia 18 listopada 2019 r., w którym wyznaczył termin 14 dni roboczych na dokonanie zapłaty i poinformował o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w ciągu 14 dni roboczych (k. 16). Wobec braku spełnienia świadczenia wskazanego w wezwaniu do zapłaty bank wypowiedział umowę pożyczki i wezwał pozwanego do spłaty całego zadłużenia po upływie 30-dniowego okresu wypowiedzenia (k. 13). Do pozwu powód dołączył nieodebrane przez pozwanego pisma, jednakże należy podnieść, że w pisma te zostały nadane na adres wskazany w umowie przez pozwanego. Zgromadzone w sprawie dowody wskazują, na fakt uruchomienia pożyczki i wypłacenia jej w dniu 16 listopada 2018 r. na rachunki wskazane prze pozwanego w umowie w wysokości 74.64,53 zł potwierdzają dokumenty w postaci potwierdzenie uruchomienia pożyczki (k. 10), szczegółowe rozliczenia konta (k. 15 i k. 289-294) oraz historia operacji na koncie kredytowym (k. 284-286). Dokumenty te jednoznacznie także wskazują, że Ż. Z. po kilku miesiącach regularnej spłaty kredytu zaprzestał terminowych płatności. Przedstawiony do akt sprawy dokument elektroniczny przedstawiający szczegółowe rozliczenie kredytu (k. 15 i k. 289-294), historia operacji na koncie kredytowym (k. 284-286) nie mają mocy dokumentu urzędowego, jednakże są traktowane nadal jako dokument prywatny podlegający swobodnej ocenie dowodowej Sądu. Chybione były zarzuty kuratora pozwanego, że dokumenty te nie stanowią dowodu z uwagi na brak podpisu. W ocenie Sądu informacja zaczerpnięta z systemu informatycznego banku w dalszym ciągu pozostaje informacją pochodzącą od banku i powinna być uwzględniona przy ocenie spełnienia warunku dotyczącego prawidłowości wykonywania zobowiązania umownego przez strony stosunku prawnego, w tym wypadku umowy pożyczki. Informacją taką może być zarówno zaświadczenie podpisane przez upoważnionego pracownika banku, jak i niewymagający podpisu dokument wygenerowany przez system bankowy. Ponadto warto zauważyć, że zgodnie z art. 7 ustawy Prawo bankowe nie jest wymagane opatrzenie wydruku z rachunku bankowego wygenerowanego elektronicznie pieczęcią banku ani też podpisem. Bezprzedmiotowy był również zarzut dotyczący braku poświadczenia za zgodność z oryginałem dokumentów załączonych do pozwu przez pełnomocnika powoda, skoro powód na dzień złożenia pozwu nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Niezależnie od powyższego bezzasadność podniesionego zarzutu wynika z faktu, że wbrew twierdzeniom pozwanego dokumenty załączone do pozwu nie stanowiły kopii dokumentów, lecz ich oryginały. Istnienie po stronie powoda uprawnienia do żądania zapłaty od pozwanego kwoty 81.336,91 zł nie budziło wątpliwości Sądu. Konfrontacja kwot zawartych w dokumentach elektronicznych banku z pozostałym materiałem dowodowym, zwłaszcza potwierdzenie stanu zadłużenia z dnia 23 maja 2025 roku, potwierdziła, iż zadłużenie z tytułu niespłaconego kapitału, odsetek i opłat na dzień wniesienia pozwu wynosiło 81.336,91 zł. Wobec braku spłaty kredytu, Bank był uprawniony do wypowiedzenia warunków spłaty kredytu określonych w umowie umowy pożyczki na mocy jej § 11 ust. 2 pkt 1. Wypowiedzenie dokonane przez bank w przedmiotowej sprawie było prawidłowe i skuteczne, a przed jego dokonaniem bank dochował wymogów z art. 75c 1-3 Prawa bankowego , który wszedł w życie w dniu 27 listopada 2015 r. Przepis ten stanowi, że jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. Ustęp 2 powołanego przepisu stanowi, że w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Zgodnie z ust. 3 tegoż przepisu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Zgodnie z zapisami umowy w pierwszej kolejności bank wzywał pozwanego do zapłaty zaległości ( w monicie z 18 listopada 2019 r.) w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych pod rygorem wypowiedzenia umowy i skierowania sprawy do dalszego postępowania. Jednocześnie na drugiej stronie każdego z tych pism zawarto obligatoryjne pouczenie kredytobiorcy o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia a dopiero po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego w wezwaniu złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ( k. 13 ). W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że powód dochował trybu przewidzianego w art. 75c ustawy Prawo bankowe . Brak spłaty przez pozwanych zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki i brak złożenia wniosku o restrukturyzację w wyznaczonym terminie umożliwił powodowi wypowiedzenie umowy w grudniu 2019 r. Zarówno wezwania do zapłaty jak i wypowiedzenie zostały skierowane do pozwanego na adres wskazany przez pozwanego w umowie pożyczki. Podkreślenia wymaga, że dla skutecznego złożenia oświadczenia woli składanego innej osobie ( art. 61 § 1 k.c. ) w dacie składania wypowiedzenia umowy kredytu przez powoda nie było wymagane zapoznanie się adresata z doręczonym mu oświadczeniem woli, wystarczające było, że oświadczenie woli doszło do niego w sposób stwarzający mu realną możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia. Na adresacie oświadczenia spoczywał ciężar wykazania, że nie miał on rzeczywistej możliwości zapoznania się z jego treścią, czego jednak kurator pozwanego nie podnosił. Nietrafny jest także zarzut braku należytej reprezentacji powoda przy sporządzeniu wypowiedzenia umowy z dnia 16 grudnia 2019 roku oraz wezwania do zapłaty z dnia 21 lutego 2020 roku. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom pozwanego dokumenty załączone do pozwu w większości nie stanowiły kopii dokumentów, lecz ich oryginały (oprócz monitu z dnia 18 listopada 2019 roku i wezwania do zapłaty z dnia 21 lutego 2021 roku) Ponadto pozwany nie zaoferował żadnego dowodu, który poddawałby w wątpliwość uprawnienie pełnomocnika N. W. do podpisania wypowiedzenia umowy czy też wezwania do zapłaty. Okoliczność, że do umów czy do pism zawierających oświadczenie banku o wypowiedzeniu umowy nie załączono pełnomocnictwa dla osoby, która podpisała przedmiotowe oświadczenie nie mogła przesądzać o nieskuteczności zawarcia umowy czy jej wypowiedzenia. Należy bowiem podkreślić, że przepisy ustawy nie uzależniają skuteczności zawarcia umowy ani jej wypowiedzenia umowy kredytu od złożenia pełnomocnictwa dla osoby podpisującej takie oświadczenie. Zwłaszcza, że pełnomocnictwo może być udzielone w dowolnej formie ( art. 60 § 1 k.c. ), a jedynie w sytuacji, gdy do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie ( art. 99 § 1 k.c. ). Jednakże ani ustawa, ani umowa nie zastrzegła pisemnej formy wypowiedzenia umowy kredytu pod rygorem nieważności, a zgodnie z art. 73 § 1 k.c. , jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności (analogicznie stanowi art. 76 k.c. w kwestii formy pisemnej zastrzeżonej umową stron). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zarzuty kuratora pozwanego straciły na aktualności wobec złożenia przez powoda w dniu 3 czerwca 2025 r. pełnomocnictw dla ww. osoby, potwierdzające jego umocowanie do dokonania tych czynności w imieniu (...) S.A., a także poświadczonych przez profesjonalnego pełnomocnika zakwestionowanych dokumentów (k. 275-295). W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zatem żadnych podstaw do twierdzenia, że osoba podpisująca się pod wypowiedzeniem nie była upoważniona do działania w imieniu pożyczkodawcy. Podsumowując powód wykazał zasadność żądania w całości. Strony łączyła ważna umowa pożyczki. Umowa została skutecznie wypowiedziana przez powodowy bank, co zaktualizowało po stronie pozwanego obowiązek zapłaty należności objętych rozpoznawanym powództwem. W konsekwencji Sąd uznał, że wobec skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki pozwany zobowiązany był do zwrotu wykorzystanej pożyczki oraz zapłaty odsetek i kosztów. Łącznie wysokość tychże należności na dzień wniesienia pozwu wyniosła 81.336,91 zł. Na dochodzoną kwotę składała się przy tym kwota 70.536,95 zł tytułem wymagalnego kapitału, wymagalne odsetki na dzień do dnia 4 stycznia 2021 roku w kwocie 10.799,96 zł. Mając na uwadze związanie Sądu granicami żądania powoda ( art. 321 k.p.c. ) Sąd uwzględnił powództwo w całości i zasądził od pozwanego na rzecz (...) S.A. kwotę 81.336,91 zł. Od dochodzonego roszczenia w zakresie kwoty kapitału powodowi należne były również odsetki, zgodnie z żądaniem pozwu, umowne w wysokość odsetek maksymalnych na mocy art. 481 § 1 k.c. od dnia 16 lutego 2022 r. do dnia zapłaty, które nie zostały ujęte w żądanej kwocie (powód w pozwie żądał skapitalizowanych odsetek do dnia 4 stycznia 2021 r.) a ich zasądzenie zgłoszone zostało w pozwie. W punkcie II sentencji wyroku Sąd ustalił, że strony ponoszą koszty procesu według zasady odpowiedzialności za jego wynik, opisanej w art. 98 k.p.c. , wskazując, że pozwany przegrał sprawę w całości i ponosi koszty postępowania, pozostawiając szczegółowe wyliczenie tych kosztów referendarzowi sądowemu na podstawie art. 108 § 1 k.p.c.