I C 982/18

Sygn. akt: I C 982/18 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2018 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Leszek Bil Protokolant: sekr. Patrycja Zygmuntowicz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. w Szczytnie na rozprawie sprawy z powództwa Banku (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko J. K. i B. K. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 982/18 UZASADNIENIE Powód Bank (...) S.A. z siedzibą w W. w pozwie przeciwko B. K. i J. K. domagał zasądzenia kwoty 46.904,11 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości 4-krotnosci stopy kredytu lombardowego NBP, jednak nie wyższej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 14 maja 2018 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu . W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 11 października 1999 roku Bank (...) SA Oddział w O. Filia w S. połączony z (...) S.A. , będący poprzednikiem prawnym powoda, zawarł z pozwanymi dłużnikami solidarnymi umowę kredytu hipotecznego nr (...) . Termin spłaty kredytu przypadał na 01.09.2024r. Pozwany zaprzestali jednak wymagalnych płatności umownych, wobec czego poprzednik prawny powoda wezwał pozwanych w dniu 1.01.2001r. roku do spłaty zadłużenia przeterminowanego pod rygorem wypowiedzenia umowy a następnie z uwagi na brak wymagalnej płatności r. wysłał do pozwanych oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Z dniem 19.03.2003r. całość zadłużenia stała się wymagalna. W dniu 24.08.2005r. Bank (...) SA zawarł z pozwanymi porozumienie w sprawie restrukturyzacji zadłużenia. W dniu 10.02.2018r. powód jak następca prawny Banku (...) SA wezwał pozwanych do spłaty całości zadłużenia na które zgodnie z księgami Banku wynosi 46.904,11 zł. Pozwani B. K. i J. K. zawiadomieni o terminie rozprawy nie stawili się na rozprawę, nie złożyli odpowiedzi na pozew i nie zajęli żadnego stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 11 października 1999 roku (...) Bank (...) SA Oddział w O. Filia w S. , będący poprzednikiem prawnym powoda, zawarł z pozwanymi umowę kredytu hipotecznego nr (...) w wysokości 80.000,- zł Pozwani zobowiązali się zwrócić kredyt solidarnie wraz z należnymi opłatami i prowizjami w terminie do dnia 01.09.2024 r. Początkowo pozwani spłacali kredyt, jednak zaprzestali wymagalnych płatności umownych. W dniu 24.08.2005r. Bank (...) SA zawarł z pozwanymi porozumienie w sprawie restrukturyzacji zadłużenia zgodnie, z którym określono aktualną wysokość zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego na 135.102,14 zł i określono nowe warunki spłaty w szczególności wysokość rat określono na 1000,- zł miesięcznie. W związku z niewywiązywaniem się ze zobowiązania powód jako następca prawny Banku (...) SA pismem z dnia 21.11.2013r. wypowiedział pozwanym umowę i całe Zobowiązanie stało się wymagalne. Mimo wezwana pozwani długu nie spłacili. ( twierdzenia powoda, umowa kredytu hipotecznego, porozumienie w sprawie restrukturyzacji , wezwanie pod rygorem wypowiedzenia, wypowiedzenie z dnia 21.11.2013 r. – k.19-31, ) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie albowiem dotyczy roszczenia przedawnionego. Na wstępie wskazać należy, że pozwani nie zajęli żadnego stanowiska Nie złożyli odpowiedzi na pozew i nie stawili się na rozprawie, tym samym spełnione zostały przesłanki wydania wyroku zaocznego. Zgodnie z art. 339 § 1 i 2 k.p.c. jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Niezależnie od wynikającego z art. 339 § 2 k.p.c. domniemania prawdziwości twierdzeń powoda o rzeczywistym stanie rzeczy, sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń powoda z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie , sąd ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe z urzędu (por. wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98; Wyrok S.N. z dnia 15.03.1996r. (...) 26/96). W niniejszej sprawie twierdzenia pozwu o okolicznościach faktycznych nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Znajdują one przy tym oparcie w przedłożonych dokumentach az których wynika, że pozwani nie wykonali w całości umowy kredytowej a następnie porozumienia w sprawie restrukturyzacji długu. W rezultacie powód wypowiedział pozwanym umowę pismami z dnia 21.11.2013 r. i po upływie terminu wypowiedzenia całość zadłużenia stała się wymagalna. Według art. 117 § 1 k.c. przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, a taki charakter ma niewątpliwie roszczenie wynikające z umowy bankowej. Zgodnie zaś z. art 117 § 2 1 k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat sześć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata. Bieg przedawnienia rozpoczyna się zaś od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( art. 120 § 1 k.c. ). Roszczenie staje się zaś wymagalne po upływie terminu do jego spełnienia. W okolicznościach niniejszej sprawy za początek biegu przedawnienia uznać należy termin wypowiedzenia umowy przez bank tj. dzień 21 stycznia 2014 roku. ( w pismach wskazano dwumiesięczny termin wypowiedzenia) Oznacza to, że trzyletni termin przedawnienia powyższego roszczenia upłynął w dniu 21 stycznia 2017 r. ( art. 118 k.c. w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw). Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność, mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, po myśli art. 123 § 1 pkt 1 k.c. , został wniesiony dopiero w dniu 14 maja 2018 roku, czyli już po upływie terminu przedawnienia. Jednocześnie powód nie przedstawił innych twierdzeń i nie zgłaszał dowodów wskazujących, że w okresie do dnia wniesienia niniejszego powództwa zaistniało jakiekolwiek zdarzenie, które skutkowałoby przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Z podanych względów, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów, powództwo należało oddalić jako przedawnione. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S. , (...)