I C 939/19

Powódka A. Ś. wniosła pozew o zapłatę kwoty 21000 zł od pozwanego J. Ś., domagając się zwrotu połowy spłaconych przez nią rat kredytu konsolidacyjnego zaciągniętego wspólnie w 2011 roku. Pozwany w odpowiedzi na pozew domagał się oddalenia powództwa, kwestionując wysokość kredytu i twierdząc, że powódka zapewniła go o samodzielnej spłacie, a on sam działał pod wpływem błędu i trudnej sytuacji zdrowotnej. Sąd ustalił, że strony zawarły związek małżeński w 1991 roku, a po separacji orzeczonej w 2011 roku, powódka ponosiła wyłączne koszty utrzymania rodziny i spłacała kredyt. Kredyt konsolidacyjny na kwotę 70000 zł został zaciągnięty wspólnie, z pozwanym jako dłużnikiem solidarnym, a jego zabezpieczeniem była hipoteka na nieruchomości pozwanego. Sąd oparł się na art. 376 § 1 k.c., zgodnie z którym dłużnik solidarny, który spełnił świadczenie, może żądać zwrotu od współdłużników w częściach równych, jeśli stosunek prawny między nimi nie stanowi inaczej. Sąd uznał, że spłata wymagalnych rat kredytu przez jednego z małżonków po ustaniu wspólności ustawowej daje mu możliwość skierowania roszczenia regresowego wobec drugiego małżonka. Sąd ustalił, że do dnia 31 stycznia 2020 r. powódka spłaciła łącznie 76825,49 zł (kapitał i odsetki). Uwzględniając, że powódka ograniczyła swoje żądanie do kwoty 13786,63 zł, sąd zasądził tę kwotę od pozwanego na rzecz powódki z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wydania wyroku. W pozostałym zakresie postępowanie umorzono z uwagi na cofnięcie powództwa. Sąd oddalił argumenty pozwanego dotyczące sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i błędu, wskazując na jego własne naruszenia zasad oraz upływ terminu do uchylenia się od skutków oświadczenia woli.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający